In de film Zondag de negenste worden herinneringen op het scherm getoond en verlicht als Polaroidfoto’s. De herinneringen, gepresenteerd als Polaroidfoto’s, worden op zo’n manier getoond dat ze het publiek doen denken aan (nostalgische) familiealbums. Hierbij gaat het over het soort familiealbums met foto’s van vakanties en verjaardagen, waarbij de mensen op de voorgrond veel helderder zijn belicht dan de donkere achtergrond. De herinneringen in de film lijken op de flits voordat een foto wordt genomen, alsof de flits in een bewegend beeld een levende herinnering zou kunnen worden. Naarmate het verhaal zich ontvouwt, botsen herinneringen uit het verleden met gebeurtenissen uit het heden. Sommige van deze herinneringen worden opgeroepen door muziek, handelingen, geluiden of gebeurtenissen uit het heden. Die herinneringen worden weergegeven als levendige gewaarwordingen die de personages lijken te kunnen voelen, ruiken, horen en beleven. Het beste voorbeeld zijn de herinneringen die hoofdpersoon Horst heeft aan de ruzies met zijn jongere broer Franz. Andere herinneringen zijn meer verbonden met kleine momenten uit hun verleden die zijn blijven hangen. Dit zijn herinneringen zoals een moeder die de hondenpoep in de tuin opveegt met een schep. In de filmmuziek gebruikt componist Pieter Van Dessel pianomelodieën bovenop strijkinstrumenten om de emoties van identiteit en geheugenverlies door de ziekte van Alzheimer over te brengen. Dit alles, in combinatie met droge humor en ontroerende acteerprestaties, maakt van Zondag de negenste een experimentele dramafilm over de rouwverwerking van herinneringen.