De coming-of-age-dramafilm Everyone’s Sorry Nowadays begint met een titelsequentie die het filmpubliek een kijkje geeft in het artistieke werk en de gedachten van het jonge hoofdpersonage Bianca. Zo opent de film met beelden van haar plakboek. De titelsequentie toont afgescheurde en uitgeknipte vormen vol ruig ingekleurde pagina’s en foto’s van natuurelementen als bloemen. Het plakboek is bewust op bepaalde manieren gekaderd en onvolledig in beeld gezet.
De beelden in deze film zijn net zo op dezelfde bewuste manier gepositioneerd als de Amerikaanse filmmaker Wes Anderson op een opzettelijke manier gebruikmaakt van strakke, centrale en symmetrische composities in zijn films. Anderson gebruikt dit regelmatig om een gevoel van orde, stabiliteit en precisie in zijn films te scheppen. In Everyone’s Sorry Nowadays gaan regisseur Frederike Migom en filmmonteur Christine Houbiers samen met artdirector Nadja Götze hier expres tegenin.
In het plakboek van de titelsequentie is geometrische abstractie terug te vinden. Zo bevat het plakboek meerdere gekleurde of uitgeknipte (en gekleurde) horizontale en verticale lijnen die andere visuele elementen benadrukken of begrenzen. De keuzes die gemaakt zijn door Migom, Houbiers en Götze bij het visualiseren van de titelsequentie doen niet alleen denken aan hoe Anderson bewust te werk gaat met zijn composities, maar ook aan hoe de Nederlandse kunstschilder Piet Mondriaan dit deed.
Net zoals bij het werk van Mondriaan, lopen de uitgeknipte en (in-)gekleurde vlakken of lijnen vaak door buiten de randen van het plakboek. Het werk dat het hoofdpersonage Bianca aflevert in haar plakboek is bewust dynamisch in plaats van statisch. Het werk in haar plakboek oogt als op papier gezette artistieke hersenspinsels waarmee ze de emoties en gedachten uit haar hoofd probeert te reguleren, begrijpen of plaatsen.
Over Everyone’s Sorry Nowadays (2026)
Everyone’s Sorry Nowadays is een coming-of-age-dramafilm uit 2026. De film is een coproductie tussen de landen België, Nederland en Duitsland. De film is geregisseerd door Frederike Migom. De regisseur schreef ook het scenario van de film. Everyone’s Sorry Nowadays is een verfilming van de jeugdroman Tegenwoordig heet iedereen Sorry van auteur Bart Moeyaert. De film wordt in de Nederlandse bioscopen uitgebracht onder de titel Tegenwoordig heet iedereen Sorry.
De hoofdrol in Everyone’s Sorry Nowadays wordt gespeeld door Lisa Vanhemelrijck. De rest van de cast bestaat uit (o.a.) Laurence Roothooft, Sachli Gholamalizad, Lewis Hannes, Lewis Geŕard, Greg Timmermans, Mira Bryssinck en Bert Huysentruyt. De film heeft een speeltijd van 87 minuten. Everyone’s Sorry Nowadays gaat over de dertienjarige Bianca. Het tienermeisje voelt zich onzichtbaar.
Ze voelt zich niet gezien door haar moeder. Zo gaat de liefde van Bianca’s moeder volledig uit naar Bianca’s kleine broertje vanwege zijn hartziekte. Bianca voelt zich ook niet gezien door haar vader. De vader van Bianca focust zijn aandacht en liefde vooral op zijn nieuwe vriendin Cruz. Het leven van Bianca verandert wanneer haar idool en favoriete beroemde actrice Billie King plotseling in het huis van haar moeder verschijnt.
Tijdens een hete zomerdag vol overweldigende emoties komen Bianca’s levendige fantasie en snel afwisselende gedachten naar boven. Ze beseft dat niet alles lijkt te zijn wat het is en probeert haar weg terug naar haar moeder te vinden. Everyone’s Sorry Nowadays is een intiem en fantasierijk filmverhaal over ontdekkingen, dromen en het vinden van een plek waar je thuishoort.
De film is geproduceerd door De Mensen, Juliet at Pupkin en CALA Film. De film was te zien tijdens de Berlinale 2026 als onderdeel van het programma Generation Kplus. De film beleefde daar zijn wereldpremière op 14 februari 2026. Mijn dank aan Christian de Schutter van Hype Park voor het versturen van een online recensie-exemplaar.
Over de Berlinale 2026
De Berlinale is een unieke plaats voor artistieke verkenningen en vermaak. De Berlinale is een van de grootste filmfestivals ter wereld. Het filmfestival was gemaakt voor het Berlijnse publiek in 1951. De Berlinale kwam tot stand aan het begin van de Koude Oorlog. Het filmfestival is gevormd door de turbulente naoorlogse periode en de unieke situatie van een verdeelde stad. Hierdoor heeft de Berlinale zich kunnen ontwikkelen tot een plaats waar interculturele uitwisselingen plaatsvinden.
Daarnaast is de Berlinale een platform geworden waar kritische en filmische verkenningen van maatschappelijke vraagstukken plaatsvinden. De Berlinale wordt beschouwd als het internationale politieke filmfestival. Het filmfestival brengt wereldwijde filmsterren naar Berlijn en geeft daarnaast ook een podium aan opkomende talenten. Het begeleidt filmmakers van alle disciplines op hun weg naar de schijnwerpers en ondersteunt hun carrières, projecten, dromen en visies. De Berlinale 2026 vond plaats van donderdag 12 februari tot en met zondag 22 februari.
Collages als titelsequentie
Net zoals Bianca collages in haar plakboek maakt van herinneringen, spreuken en foto´s die haar interesseren, nemen de filmmakers visuele stijlen, concepten en inspiratiebronnen van anderen en plakken deze samen om een nieuw en uniek uitgangspunt neer te zetten. De titelsequentie van Everyone’s Sorry Nowadays is briljant, omdat dit het gedachtegoed van extraordinaire kunstschilders als Piet Mondriaan en briljante filmmakers als Wes Anderson pakt en eigen maakt.
De filmmakers van Everyone’s Sorry Nowadays hebben het creatieve maakproces van grootse kunstenaars gefilterd door de chaotische, oprechte en onevenwichtige gemoedstoestanden van een fantasierijke en eenzame tiener. Titelsequenties streven ernaar om de sfeer en thema’s van het filmverhaal goed neer te zetten. Everyone’s Sorry Nowadays slaagt hier volledig in. Zo weet de titelsequentie van de film goed een blik te werpen op het artistieke en ongefilterde brein van het jonge hoofdpersonage.
Doordat in de titelsequentie gebruik wordt gemaakt van dynamische en asymmetrische beelden, geeft de film subtiel aan dat het hoofdpersonage te maken heeft met ongelijkheid, chaos en onbalans in haar leven. De titelsequentie weet dus op meerdere vlakken weer te geven waar het filmverhaal over gaat en hoe het hoofdpersonage zichzelf niet centraal gepositioneerd voelt in haar eigen leven. Met deze visuele composities weet de film goed in te spelen op Bianca‘s gevoel dat ze een tweederangs onbegrepen bijrol speelt in de show van haar eigen leven.
Neerkijken en oordelen
Na de titelsequentie gaat de film verder met een auto die verder uit de straat richting de kant van de hoog en strak gepositioneerde camera komt aanrijden. Cinematograaf Esmoreit Lutters volgt de aankomst van de auto op een duidelijke en effectieve manier. Wanneer de auto in de verte te zien is, wordt de camera op een statief stilgehouden. Er komt beweging in de camera zodra de auto de straat inrijdt waar de camera zich ook bevindt.
De technieken waarmee het camerawerk wordt ingezet, beginnen nu lichtjes te veranderen. Het statief camerawerk wordt minder subtiel en meer dynamisch. Zo beweegt de camera met de beweging van een autobocht mee en lijkt de camera wat meer te schudden: iets wat bij statiefcamerawerk niet regelmatig of veel voorkomt. Zodra de auto zich bijna symmetrisch onder de camera bevindt, wordt er door de cinematograaf meer nadruk gelegd op het Godsperspectief dat door zijn camerawerk gecreëerd wordt.
Het Godsperspectief wordt in deze scène ingezet om meer afstand te scheppen tussen de filmpersonages en het filmpubliek. De cinematograaf wil niet alleen dat het publiek neerkijkt op de auto. Hij wil dat het filmpubliek letterlijk en figuurlijk neerkijkt op de auto en oordeelt over wat we zien. Net zoals er voortdurend op Bianca wordt neergekeken. En net zoals Bianca regelmatig beoordeeld wordt door haar leeftijdsgenoten en ouders.
Klimaatverandering als metafoor
Terwijl de camera boven de auto hangt, zien we hoe het voertuig is gestopt door een flinke wegscheur. Het wegdek lijkt open te zijn gebarsten door de aanhoudende hittegolf. Zo laat de radio in de auto weten dat ze alle hitterecords aan het verbreken zijn. De radio in de auto meldt verder het nieuws dat A-68A, een van de grootste ijsbergen in Antarctica, is afgebroken. De oorzaak ligt volgens het radionieuws hoogstwaarschijnlijk bij de klimaatverwarming.
Het Godsperspectief dat gebruikt wordt door Lutters legt nu ook nadruk op het vellen van een oordeel over de gevolgen van klimaatverandering en de keuzes van mensen om hier inactief mee om te gaan. De camera begint steeds meer in te zoomen en al snel blijkt de focus niet te liggen op de auto, maar op de wegscheur. Terwijl de camera steeds dichter op de wegscheur inzoomt, krijgt het filmpubliek meer ruisende en krakende geluiden te horen.
De combinatie van de geluidskeuzes en cinematografie zorgt niet alleen voor een hypnotiserend effect, maar ook voor een optische illusie. Zo lijkt de wegscheur te bewegen en te kraken. Het is net alsof er een scheur door de aarde is gekomen, omdat Moeder Natuur probeert te schreeuwen om te luisteren naar haar en klimaatverandering tegen te gaan. Dit is een prachtige metafoor voor hoe Bianca veel moeite moet doen om amper aandacht of interesse te krijgen van haar ouders.
De vernietigingen die plaatsvinden door klimaatverandering en de ietwat passieve houding van de mensheid ten opzichte daarvan worden gebruikt als een directe metafoor voor de relatie tussen Bianca en haar ouders. Haar ouders zijn niet helemaal onverschillig richting haar leven, maar ze nemen er niet echt deel aan. Hun aandacht blijft bijna altijd gericht op andere aspecten van hun leven, ook al heeft de (mentale) gezondheid eb het gedrag van Bianca wel invloed op hun leven. Dit komt overeen met de manier waarop de mensheid klimaatverandering behandelt als een probleem dat zichtbaar is en gevolgen zal hebben voor ons allemaal, maar toch niet direct of volledig serieus wordt genomen.
Meisje met een handleiding
Bianca wordt door haar eigen vader bestempeld als een onhandelbare tiener, omdat ze een sterke persoonlijkheid met een ¨brutale¨ houding, andersgezinde mentaliteit en directe manier van communicatie heeft. De moeder van Bianca spreekt haar vader bewust niet tegen. Ondanks dat de moeder niet dezelfde woorden gebruikt als de vader, zegt ze wel dat Bianca een meisje met een handleiding is. Bianca gelooft dat je ¨moet doen wat je moet doen¨ en ¨moet zeggen wat je moet zeggen¨.
Deze spreuk als levensles heeft ze opgepakt van haar idool, actrice Billie King. Al snel heeft ze dit zelf ook ingezet. Zo zegt ze tegen haar moeder dat ze zonder inleiding kan bespreken met haar wat er besproken moet worden. Doordat de ouders van Bianca beide niet direct zeggen wat ze echt denken, legt het filmverhaal direct een duidelijke botsing in normen en waarden neer tussen Bianca en haar ouders.
Bianca botst veel met haar ouders. In plaats van alleen intens geschreeuw of heftige ruzies te laten zien, neemt de film de tijd om de ongemakkelijke stiltes na deze strijd met woorden te laten zien. Zo wordt er in de montage na de eerste schreeuwende ruzie tussen Bianca en haar moeder gefocust op de kortademigheid van beide personages. Terwijl ze beide kalm proberen te blijven, wordt er in de montage slim afgewisseld tussen medium close-upbeelden van de moeder van Bianca en (extreme) close-upbeelden van Bianca.
Op deze manier geven de filmmonteur en cinematograaf weer hoe benauwd en bedrukkend deze ruzies voor Bianca zijn. Daarnaast laten Houbiers en Lutters met het gebruik van close-upbeelden van Bianca’s gezicht zien dat deze ruzies veel ruimte in haar hoofd in beslag nemen. Door bij het vertonen van Bianca’s moeder minder gebruik te maken van extreme close-upbeelden, laten de filmmonteur en cinematograaf zien dat de moeder van Bianca haar dochter meer afstandelijk houdt en dat de ruzies met haar dochter minder ruimte in beslag nemen in haar hoofd.
Conclusie
Everyone’s Sorry Nowadays is een merkwaardige coming-of-age-dramafilm. Volgens Billie King, het idool van hoofdpersonage Bianca, betekent merkwaardig dat iets de moeite waard is. Dat iets de moeite waard is, betekent dat het ook belangrijk is. Everyone’s Sorry Nowadays is belangrijk, de moeite waard en merkwaardig, omdat het verhaal de filmtoeschouwers in de hoofdruimte van een gespannen, onbegrepen en (bijna) onzichtbare tiener stopt. Regisseur Frederike Migom slaagt erin om het filmpubliek mee te nemen in de mentale gevangenis van tiener Bianca.
Bianca zit opgesloten in een hoofd vol tienerangst, schaamte en andere explosief gevoelde, maar ongeuite emoties. Het verhaal maakt gebruik van dagdromen, nachtmerries, selectieve of aangepaste herinneringen, (fictieve) televisiefragmenten, beelden van sociale media en innerlijke vertellingen, allemaal vanuit het perspectief van een ietwat onbetrouwbare verteller die moeite heeft om al deze (narratieve) elementen van elkaar te onderscheiden, omdat ze allemaal verband houden met haar gemoedstoestand.
Wanneer de druk in Bianca’s hoofd te groot wordt en ze bij haar thuis geen uitlaatklep vindt, stormt ze naar buiten en stapt ze een dagdroom binnen waar ze aan het dansen is met leeftijdgenoten voor een TikTok-filmpje. Dit soort momenten laten duidelijk zien dat Bianca verlangt naar verbinding en dat ze grootse en fantasierijke dagdromen moet gebruiken om zich niet eenzaam te voelen. Deze dagdromen zijn niet alleen vanuit een narratief standpunt interessant.
Zo zien de dagdromen er visueel ook bijzonder en indrukwekkend uit. In de dagdromen worden schaduwen en kleurveranderingen ingezet om de schommelende stemming en emotieregulatie van Bianca visueel weer te geven of te versterken. De succesvolle manier waarop sequenties van dagdromen zijn gebruikt in de film kan het best vergeleken worden met hoe dit is gedaan in de ondergewaardeerde film The Secret Life of Walter Mitty (2013).
In The Secret Life of Walter Mitty worden dagdromen ook gebruikt om de wensen en onderdrukte emoties van het hoofdpersonage weer te geven. Wat Walter Mitty en Bianca gemeen hebben, is dat ze kampioenen in het zwijgen en onderdrukken van hun emoties zijn, om daarna uitgebreide creatieve dagdromen in te beelden die deze gevoelens verwerken. Ondanks dat Everyone’s Sorry Nowadays een coming-of-age-dramafilm is, werkt het filmverhaal het beste als een karakterstudie van de schommelende gemoedstoestanden en emotieregulatie van tieners.
In de film wordt opgebouwd naar een duidelijke climax waarin Bianca een confrontatie zal aangaan met haar emoties en de moeilijke relatie tot haar ouders. De resolutie die uit deze climax voortkomt, is op alle vlakken teleurstellend. Het centrale conflict gedurende het filmverhaal is dat Bianca te weinig ruimte heeft, krijgt of opeist. Bianca wordt amper tot niet gezien door haar ouders en omgeving. In plaats van dat Bianca haar emoties rondom dit conflict aangaat en haar ouders of omgeving confronteert over hun tekortkomingen, huilt ze eventjes in de armen van haar moeder.
Daarna lijken alle problemen opgelost te zijn. De personages verwerken niet de gebeurtenissen die hiervoor hebben plaatsgevonden of het huilen van Bianca. In plaats daarvan gaat de film gelijk verder met de afrondende filmmomenten waarin Bianca meer begrip lijkt te tonen voor het problematische gedrag van haar ouders en omgeving. Hiermee suggereren de filmmakers dat het probleem altijd lag bij Bianca: iets waar gedurende de rest van de film sterk tegenin wordt gegaan.
Het einde van Everyone’s Sorry Nowadays is simpelweg rommelig en afgeraffeld uitgevoerd. Bovendien gaat het einde strak in tegen de thematiek van het filmverhaal. Bianca leert niet meer ruimte op te eisen. In plaats daarvan lijkt ze te leren accepteren dat dit haar leven is en dat ze zich minder sorry voor haarzelf moet gaan voelen. Of dit de boodschap is die de filmmakers hun (jonge) filmpubliek mee willen geven, maakt niet uit. Wat wel uitmaakt, is dat deze boodschap schadelijk is voor het (jonge) filmpubliek.
Begrip en respect horen van beide kanten te komen. De les die het hoofdpersonage Bianca, wellicht indirect en onbedoeld, meegeeft aan de filmtoeschouwers is dat het belangrijker is om je aan te passen aan het probleemgedrag van je omgeving dan op te komen voor je eigen rechten en (mentale) welzijn. Richting het einde van de film beargumenteert Bianca’s idool Billie King dat als je iets doet in het leven, je het voluit en helemaal wel of helemaal niet moet doen. Half bestaat niet. Toch lijkt Bianca richting het einde van de film te accepteren dat ze half moet gaan leven volgens de regels van anderen.
