Jurassic World: Fallen Kingdom (2018) – Recensie

22 jaar nadat de klassieker Jurassic Park uitkwam, was het vierde deel, in deze wereldberoemde franchise, op het grote scherm te zien. Jurassic World (2015) bracht enorm veel geld op. Dat er een vervolg zou komen was dus geen verrassing. Jurassic World: Fallen Kingdom speelt zich 4 jaar af na de evenementen van het vorige deel, waarbij het pretpark en luxe resort Jurassic World werd vernietigd door vrijgekomen dinosaurussen. Wanneer de vulkaan op Isla Nublar weer gevaarlijk actief begint op te spelen, is het aan de mensheid om te bepalen wat ze met deze oorspronkelijke uitgestorven dieren gaan doen.

Jurassic World: Fallen Kingdom, geregisseerd door J.A. Bayona, is een film waar ik enorm naar uitkeek. Dit komt doordat ik een groot fan ben van de Jurassic Park-franchise. De originele trilogie was de eerste reeks live-action films die ik keek. Het zorgde ervoor dat ik naast animatie-films ook andere live-action films wilde gaan kijken. Ookal bleef het vaak bij het opnieuw kijken van de originele Jurassic Park-trilogie. Het vierde deel, Jurassic World, bracht me (ondanks de vele problemen) ook veel plezier. Dat ik dus erg veel zin had om dit nieuwste deel te gaan kijken, is klein uitgedrukt. Toen ik er achter kwam dat J.A. Bayona, de regisseur van A Monster Calls (2016) en The Impossible (2012), de film zou gaan regisseren, keek ik alleen nog maar uit naar deze film. Maar na het zien van Jurassic World: Fallen Kingdom, bleef mijn waardering voor dit nieuwste deel steeds minder te worden. Ik heb zeker genoten van het kijken naar dit nieuwste deel en er is ook zeker sprake van een enorme entertainment-kwaliteit. Er waren echter meerdere punten in deze film die minder kloppend waren. Ik ga ondanks dat ik een fan ben van de Jurassic Park-franchise, dit nieuwste deel eerlijk onderzoeken en mijn problemen met het opnoemen.

Claire Dearing (Bryce Dallas Howard, The Help) en Owen Grady (Chris Pratt, Avengers: Infinity War) zijn opnieuw de hoofdrolspelers van deze films. Howard‘s personage geeft nu om de dinosaurussen en wilt ze redden van het eiland dat op elk moment kan gaan exploderen. Dit is een interessant idee, omdat in het vorige deel dat personage niet gaf om deze dieren en alleen gaf om haar werk. Alleen is het nogal onlogisch dat de evenementen van het vorige deel ervoor zorgen dat ze nu meer om dinosaurussen is gaan geven. Ze maakt traumatische ervaringen met deze dieren mee en verliest meerdere keren bijna haar leven. Dan lijkt het me toch logischer dat ze niks meer met dinosaurussen te maken zou willen hebben. Dit zou opzich geen probleem vormen als er expliciet een goeie reden wordt gegeven voor de verandering in haar karakter, maar dit wordt niet gegeven. We moeten haar maar accepteren voor wie ze nu is, omdat we dat personage nog herkennen van het vorige deel. Ook Pratt’s personage is terug voor dit nieuwe deel en ook al voelde dit personage in het vorige deel, nog verfrissend en fijn aan, nu voelt het meer aan als een Star-Lord rip-off. Het acteerwerk van Pratt en Howard is zeker niet slecht. Integendeel, het is zelfs redelijk goed. Het probleem ligt bij het scenario en de route die ze deze personages in dit deel laten bewandelen.

Foto: Universal Pictures International (UPI), Amblin Entertainment, Apaches Entertainment, Legendary Entertainment, Perfect World Pictures & Universal Pictures

Bij films heb je meestal een Drie-actstructuur. Deze film is echter opgesplitst in twee delen. Het deel op het eiland en het deel in een kasteel. Jurassic World: Fallen Kingdom heeft ook nog momenten die afspelen voordat Claire, Owen & the gang op het eiland komen om de dinosaurussen te redden. Zoals de openingsscène, die enorm goed gefilmd is. De belichting, de setting, de horror-momenten. Een heus spektakel om te zien. Doordat Jurassic World: Fallen Kingdom opgesplitst is in twee delen, waarbij het tweede deel in zo’n enorme kleine ruimte zich afspeelt vergeleken met de vorige delen en momenten in deze film, komt het nogal ”claustrofobisch” over. Maar dan in de slechtst mogelijke manier. Doordat de dinosaurussen amper ruimte hebben om te bewegen en alleen van de ene kamer naar de andere kamer kunnen gaan (als ze überhaupt de kans daarvoor krijgen). Hierdoor voelt het meer aan als een rare Scooby-Doo aflevering met dinosaurussen, dan een Jurassic Park-film.

De eerste paar minuten bereiden je voor op een actievolle horror-film met dinosaurussen. Alleen komt deze belofte nooit uit. De actie is wel sterk aanwezig, maar niet vernieuwend. En de horror in deze film (ondanks de soms goedgeplaatsde belichtingen, schaduwen en jump-scares) voelt minder sterk aan, doordat we al een nieuwe soort dinosaurus in de vorige film hebben gezien. Namelijk de Indominus Rex. De Indominus Rex 2.0, oftewel de ”Indoraptor”, voelt aan als een slechte kopie van het origineel. Het uiterlijk is nog minder origineel en kleurloos dan de Indominus Rex, die er al niet zo vernieuwend uitzag. Doordat we al hebben kunnen meemaken wat zo’n gevaarlijke dino-hybrid kan doen, weten we al wat ons te wachten staat. Dit neemt enorm veel af van de spanning en horror in deze film, wat erg jammer is, want er wordt veel gewaagd in deze film om nieuwe angstlevels te bereiken. De camerabewegingen, belichtingen en schaduw-effecten zijn allemaal wel goed bedacht en uitgevoerd, alleen we weten alsnog precies wat er kan of gaat gebeuren, doordat we het in de vorige film hebben gezien. De Indoraptor is bijna precies zoals de Indominus Rex, wat zorgt voor veel momenten die je al veel beter uitgevoerd hebt gezien.

Foto: Universal Pictures International (UPI), Amblin Entertainment, Apaches Entertainment, Legendary Entertainment, Perfect World Pictures & Universal Pictures

Net zoals bij het vorige deel zijn er weer bij-personages, die er net zo goed niet hadden kunnen zijn. Het voelt aan alsof deze personages er alleen zijn, omdat de schrijvers van het scenario zich in een hoek vast hebben geschreven. Of om voor simpele schock-value te zorgen, ook al slaat het nergens op. Ondanks al deze problemen, kan ik niet zeggen, dat ik een slechte film-ervaring heb gehad. Ik heb alsnog genoten van deze film. Dat is het bij mij met de Jurassic Park-franchise, het zijn films waar ik (ondanks de problemen) plezier uit haal. Het is alleen bij dit nieuwste deel voor het eerst, dat het een slechte smaak achterhoudt bij mij. Jurassic World: Fallen Kingdom is niet alleen een film met veel prolbemen. Er zijn zeker ook positieve dingen aan te noemen. Als iets werkt, dan werkt het enorm goed. De openingsscène is een van mijn favoriete openingsscènes aller tijden. Dat zegt ook veel! De connectie die je voelt met de dinosaurussen is na vijf films, nog steeds sterk. Dit komt vooral dat nu alles op spel staat. Alle dinosaurussen kunnen namelijk (opnieuw) voorgoed van de aardbol verdwijnen. Je voelt voor deze dieren mee en bent zelf ook in conflict over wat het beste met deze dieren gedaan kan worden. Dit heeft de film dus zeker goed uitgevoerd.

In Conclusie; Jurassic World: Fallen Kingdom is een film met vele problemen, maar dit neemt niet weg dat er ook nog positieve dingen op te noemen zijn. Zo staat er veel op spel en voel je daarvoor ook de spanning. De conflict over wat er gedaan moet worden met dinosaurussen is een interessante discussie, waar je als kijker ook nog na het kijken van de film aan deelneemt. Dit is een film, die hoogstwaarschijlijk tot mijn guilty pleasures zal gaan behoren. Echter is het misschien wel mijn minst favoriete Jurassic Park-deel. Maar desondanks kijk ik toch uit naar het volgende deel, die waarschijnlijk ook een speciaal plekje in mijn hart zal krijgen.

Sebastiaan Khouw

Sebastiaan is de eigenaar en oprichter van sebkijk! - De Gids voor Filmisch Reizen. Hij probeert zijn unieke kijk op het leven als een Gids voor Filmisch Reizen te gebruiken. De Gids voor Filmisch Reizen staat in de basis voor het idee dat (filmische) beelden meer dan alleen plaatjes zijn. Ze kunnen je helpen om mee te gaan op een reis door het leven. Hiervoor probeert Sebastiaan een Gids te maken in de vorm van een, steeds vernieuwende, website.