Jurassic World: Rebirth probeert nieuw leven te blazen in de grootste franchise met dinosaurussen door terug te gaan naar de oorsprong van deze films. In plaats van een simplistisch, maar diepgaand filmverhaal vol revolutionaire visuele effecten en iconische filmmuziek, is er met dit vervolg vooral gefocust op het maken van dezelfde fouten die al in de eerdere films zijn gemaakt. De enige echte wedergeboorte die in dit vervolg genoemd kan worden, is dat de filmmakers nieuwe manieren vinden om dezelfde domme fouten uit oudere films te maken (of tot leven te brengen).
Zo bevat Jurassic World: Rebirth dezelfde typische narratieve keuzes die ook in de eerdere vervolgen zijn gemaakt. Van ¨enigszins schattige¨ verkoopbare dinosaurusmetgezellen tot een kindvriendelijke en gezinsvriendelijke B-plot: dit vervolg heeft het allemaal. Daarnaast is er opnieuw een gloednieuw eiland toegevoegd. Een eiland dat ¨altijd al¨ aanwezig is geweest in deze filmwereld, maar nooit eerder is benoemd.
Het is ironisch dat een film getiteld Jurassic World: Rebirth zo weinig vernieuwende filmaspecten bevat. Dit vervolg is zo vernieuwend als Coca-Cola Light of Coca-Cola Zero was toen het werd uitgebracht vergeleken met het originele drankje. Ondanks dat de titel de belofte doet dat deze film de wedergeboorte van de franchise is, blijft Jurassic World: Rebirth hetzelfde soort vervolg, maar dan net anders verpakt.
Er is nog geen vervolg op Jurassic Park (1993) geweest dat zo hard probeert om deze franchise aan zijn filmpubliek te verkopen als iets wat de moeite waard is om te consumeren. De film lijkt op dezelfde manier te zijn gemaakt als de ingenieurs van InGen nieuwe gemuteerde dinosaurussoorten creëerden. Bepaalde aspecten uit eerdere films zijn geselecteerd en aan elkaar geplakt om op de veiligste manier een leuk avonturenverhaal te maken.
Er is niets uitdagends terug te vinden in deze film. Jurassic World: Rebirth bevat amper discussies rondom morele thema’s die blijven hangen of die een diepere betekenis toevoegen aan het filmverhaal. De filmmakers proberen niets nieuws of baanbrekends om de filmtoeschouwers een echte memorabele filmervaring te geven. Aan het einde van de dag is Jurassic World: Rebirth een product dat zo snel mogelijk gemaakt is om zoveel mogelijk filmtoeschouwers in een korte tijd enthousiast te krijgen om de film te gaan kijken in de bioscoop.
Over Jurassic World: Rebirth (2025)
Jurassic World: Rebirth is een Amerikaanse avontuurlijke sciencefiction- en actiefilm uit 2025. De film is geregisseerd door Gareth Edwards. Deze Britse filmmaker kun je kennen van het regisseren van Godzilla (2014), Rogue One: A Star Wars Story (2016) en The Creator (2023). Het scenario van de film is geschreven door David Koepp. Jurassic World: Rebirth is een losstaand filmvervolg op Jurassic World: Dominion (2022). Daarnaast is Jurassic World: Rebirth de vierde film uit de Jurassic World-filmreeks en de zevende film uit de Jurassic Park-filmfranchise.
De eerste plannen voor Jurassic World: Rebirth werden gemaakt kort na de release van Jurassic World: Dominion. Uitvoerend producent Steven Spielberg vroeg Koepp om hem te helpen bij het ontwikkelen van een nieuw deel in de filmreeks. Koepp werkte eerder als scenarioschrijver mee aan Jurassic Park (1993) en schreef ook het scenario van het filmvervolg The Lost World: Jurassic Park (1997). De hoofdrollen in Jurassic World: Rebirth worden gespeeld door Scarlett Johansson, Jonathan Bailey en Mahershala Ali.
De rest van de cast bestaat uit (o.a.) Rupert Friend, Manuel Garcia-Rulfo, Luna Blaise, David Iacono, Audrina Miranda, Philippine Velge, Bechir Sylvain en Ed Skrein. De film heeft een speeltijd van 134 minuten. Jurassic World: Rebirth speelt zich vijf jaar na de gebeurtenissen van Jurassic World: Dominion af. De hedendaagse wereld blijkt voor dinosaurussen grotendeels onleefbaar te zijn. De overgebleven dinosaurussen leven in geïsoleerde gebieden rond de evenaar, omdat het klimaat hier nog het meest overeenkomt met hoe het lang geleden was.
De drie allergrootste wezens in deze tropische biosfeer zijn de sleutel tot een wondermiddel dat het leven van veel mensen kan redden. Zora Bennett, een expert in geheime missies, wordt ingehuurd om samen met haar ervaren team het genetisch materiaal van de drie grootste dinosaurussen op aarde veilig te stellen. Na een ontmoeting met een gezin dat in hun boot op zee door dinosaurussen is aangevallen, komen Zara en haar team vast te zitten op een eiland. Daar stuiten ze op een schokkend geheim dat tientallen jaren voor de wereld verborgen is gebleven.
Het recht van de sterkste
Jurassic World: Rebirth opent met beelden waarin filmtoeschouwers kleine aapjes in de jungle van het eiland Île Saint-Hubert zien toekijken hoe een helikopter van InGen langsvliegt. De simplistische openingsbeelden suggereren dat Jurassic World: Rebirth zowel over de hiërarchie van de voedselketen als het recht van de sterkste (¨survival of the fittest¨) gaat. De aapjes geven perfect weer hoe adaptatievermogen cruciaal is in het recht van de sterkste.
Ondanks de technologische ontwikkelingen en wetenschappelijke onderzoeken die op het eiland steeds meer zijn gaan plaatsvinden, hebben de aapjes zich genoeg kunnen aanpassen aan de menselijke veranderingen om in hun leefomgeving te overleven. Ironisch genoeg laat de openingsscène zien dat de mensheid, ondanks zijn hoge positie in de voedselketen, niet altijd beschikt over passend adaptatievermogen. De ingenieurs van InGen lijken zich boven het maken van chaotische fouten te zetten.
Daarnaast schatten deze groep ingenieurs en wetenschappers in dat ze snel, kalm en passend kunnen reageren op chaotische en abrupte noodsituaties. De openingsscène van Jurassic World: Rebirth laat zien dat veel mensen bij onverwachte chaos extreem emotioneel of puur instinctief reageren. Hiermee laten regisseur Gareth Edwards en scenarioschrijver David Koepp zien dat zelfs intelligente wetenschappers en ingenieurs niet altijd boven hun (dierlijke) overlevingsinstinct staan.
Filmverhaal op de tweede plaats
Bijna iedereen vindt het leuk om dinosaurussen in actie te zien op het grote scherm. Films over deze uitgestorven prehistorische wezens kunnen fascinerend zijn. Een belangrijke factor die bepaalt hoe memorabel of buitengewoon een film met dinosaurussen is, heeft te maken met hoe deze wezens aan het filmpubliek worden gepresenteerd. Hierbij is het belangrijk om te kijken welke rol deze magnifieke beesten spelen in het verhaal.
De dinosaurussen horen meer dan een lust voor het oog van filmliefhebbers te zijn. Regisseur Steven Spielberg lijkt dit bij het maken van Jurassic Park geweten te hebben. De kracht van Jurassic Park ligt grotendeels in de terughoudendheid om de dinosaurussen overal te laten zien. De regisseur en scenarioschrijvers Koepp en Michael Crichton weten dat hoe minder dinosaurussen vertoond worden, hoe specialer de scènes met deze prehistorische dieren worden.
Bovendien wordt het uitgangspunt van de film dan niet de inclusie of het gebruik van filmmomenten met dinosaurussen, maar een goed filmverhaal. Jurassic Park is een topfilm, omdat het een diepgaand, avontuurlijk en vermakelijk filmverhaal bevat vol interessante menselijke conflicten, morele dilemma’s en symbolische thema’s. De dinosaurussen die we in Jurassic Park te zien krijgen, ondersteunen alle positieve aspecten uit de film.
Jurassic World: Rebirth bewijst dat Universal Pictures en filmmakers nu op het punt zijn gekomen dat ze in de films uit deze franchise verhalen bouwen rondom filmmomenten met dinosaurussen. De focus ligt niet langer op een diepgaand verhaal waar dinosaurussen in voorkomen. In plaats daarvan wordt het filmverhaal gebruikt om de momenten met dinosaurussen te ondersteunen en het bestaansrecht van deze scènes te rechtvaardigen.
Formule voor vervolgfilms
Naar mijn mening is Jurassic World: Rebirth het nieuwe dieptepunt van de franchise, omdat de regisseur en scenarioschrijver het verhaal op een tweederangs plaats hebben neergezet. De film bestaat nu voornamelijk uit spektakelstukken en verschijningen van dinosaurussen. Het is best ironisch dat Koepp zich hier niet bewust van is geweest, omdat hij naast het schrijven van het scenario van Jurassic World: Rebirth ook heeft meegewerkt aan het scenario van Jurassic Park.
Bovendien was hij de scenarioschrijver van het beste vervolg op Jurassic Park, namelijk The Lost World: Jurassic Park. Bij dit vervolg weten Spielberg en Koepp bewust in te gaan tegen het terughoudende karakter waar ze gebruik van hebben gemaakt in Jurassic Park. Dit hebben ze gedaan door de dinosaurussen vaker, gevaarlijker, grootser en angstaanjagender op beeld te zetten. Op deze manier braken Spielberg en Koepp al in het eerste vervolg de formule van de eerste film.
Hiermee hebben ze, ironisch genoeg, de formule gemaakt voor de vervolgfilms die daarna kwamen. Elk vervolg na The Lost World: Jurassic Park heeft geprobeerd het vorige vervolg te overtreffen met meer dinosaurussen, nog grotere spektakelstukken en extra gevaarlijke avonturen. In de andere vervolgen op Jurassic Park staat het verhaal wel centraal. Zo werd in Jurassic World (2015) het originele concept, een themapark vol dinosaurussen, voor enige tijd succesvol uitgevoerd.
Dit verandert wanneer de effecten van chaostheorie, mede mogelijk gemaakt door de hebzucht en grootheidswaanzin van de parkinvesteerders, opnieuw toeslaan. Jurassic World: Fallen Kingdom (2018) gaat tegen het narratieve concept van een afgezonderd eiland vol dinosaurussen in en probeert de consequenties van het introduceren van dinosaurussen in de wijde wereld te laten zien. Wat deze vervolgen op Jurassic Park begrijpen, is dat het bij deze franchise niet alleen gaat om ¨wat¨ je met een vervolg doet, maar ook ¨hoe¨ je dit vormgeeft.
In de basis maakt Jurassic World: Rebirth dezelfde fout als Jurassic World: Dominion (2022), omdat beide films de dinosaurussen terugbrengen naar een afgesloten locatie. Toch heeft Jurassic World: Dominion nog een poging gedaan om de impact van een wereld vol dinosaurussen weer te geven. Dit is gedaan met valse beloftes, terugkrabbelende omwegen en vooral prachtige, maar nietszeggende, cinematografische beelden, die beloofden dat het filmpubliek in de volgende film de dinosaurussen nu echt meer in de buitenwereld geïntegreerd zou zien.
Desondanks doet Jurassic World: Dominion tenminste een poging om een origineel uitgangspunt voor een filmverhaal neer te zetten. Deze poging mag dan zeer gebrekkig zijn, maar het is tenminste meer dan gedaan is met Jurassic World: Rebirth. Bij de introductie van Dr. Henry Loomis, het filmpersonage van Jonathan Bailey, ziet het filmpubliek hoe in een museum over een muurschilderij van dinosaurussen heen geschilderd wordt.
Hiermee geven de filmmakers weer hoe de publieke interesse voor dinosaurussen in deze filmwereld verminderd is. Het nieuwe is eraf. Ironisch genoeg kan hetzelfde gezegd worden over hoe filmtoeschouwers zullen kijken naar Jurassic World: Rebirth, want ook in deze franchise is het ¨nieuwe¨ aspect verdwenen.
Onlogische medische doorbraak
In Jurassic World: Rebirth blijkt de leefomgeving van de aarde niet meer geschikt te zijn voor dinosaurussen. De atmosfeer is anders. Hetzelfde kan gezegd worden over het zonlicht, de insecten en de plantengroei. Rond de evenaar is nog wel een soort prehistorisch klimaat. Het is daar warmer en de lucht bevat meer zuurstof. Deze specifieke informatie wordt na de openingsscène op meerdere verschillende manieren onnodig herhaald: van tekst op het scherm tot live-actionbeelden en dialogen tussen filmpersonages.
Een belangrijk plotpunt uit het filmverhaal is dat Parker Genix een nieuw medicijn aan het ontwikkelen is. Hiervoor zijn de genen van de grootste dinosaurussen in het water, op het land en in de lucht nodig. Deze dinosaurussen zijn alleen te vinden op het eiland Île Saint-Hubert, dat rond de evenaar ligt. Dit middel zou een medische doorbraak kunnen zijn om hartaandoeningen te helpen.
Toch is het bizar dat Edwards en Koepp verwachten dat filmtoeschouwers simpelweg deze logica zullen accepteren en geen vragen zullen stellen. In welk universum zou het bloed van opnieuw tot leven gebrachte en oorspronkelijk miljoenen jaren geleden overleden dinosaurussen voor een medische doorbraak kunnen zorgen? Klinkt het daarnaast niet gevaarlijk dat de dinosaurussen, waarvan ze bloed willen gebruiken, bijna niet in het huidige klimaat en tijdperk kunnen overleven?
Religieuze symboliek
In tegenstelling tot Isla Nublar of een van de eilanden in de Los Cinco Muertes-archipel, ontleent Île Saint-Hubert zijn naam aan de christelijke heilige Hubertus van Luik, die wordt vereerd in de orthodoxe, anglicaanse en rooms-katholieke kerken. Hubertus van Luik was een man die leefde van 656 tot 727 na Christus. Zijn vrouw stierf tijdens de bevalling. Hierdoor belandde hij in een depressie en verlegde hij zijn focus op jagen. Terwijl trouwe gelovigen God aanbaden in de kerk, was Hubertus aan het jagen in het bos.
Het verhaal gaat dat Hubertus een hert tegenkwam met een kruisbeeld tussen zijn gewei en dat hij een stem hoorde zeggen: ¨Hubertus, tenzij je je tot de Heer wendt en een heilig leven leidt, zul je snel naar de hel gaan.¨ Dit leidde tot een radicale verandering bij Hubertus en maakte hem heilig. Meer dan duizend jaar later kocht InGen een eiland dat naar de christelijke heilige was vernoemd.
Terwijl het bedrijf werkte aan nieuwe gemuteerde dinosaurussen voor het themapark Jurassic World, brak een dinosaurus met de naam Distortus Rex uit zijn kooi door een wild ongeluk. Hierdoor moest InGen de faciliteit verlaten. Het eiland dat naar de getransformeerde jager tot heilige Hubertus van Luik was vernoemd, keerde terug naar iets primitievers en duivels. Er is een interessant moment in Jurassic World: Rebirth waarin Dr. Henry Loomis tegen Bobby Atwater zegt dat het een ¨zonde¨ is om een dinosaurus te doden.
Bobby maakt een punt door te vragen wat er dan gedaan moet worden als het een kwestie van leven of dood tussen hen en dinosaurussen is. Loomis antwoordt dat het allemaal hun eigen schuld is, omdat ze zichzelf in een situatie hebben gebracht waar ze niet thuishoren. De achtergrond van de benaming van het eiland en de evenementen die plaatsvonden nadat InGen het eiland kocht, zijn op een interessante manier religieus en symbolisch met elkaar verbonden.
Metakritiek
Toch moet ik eerlijk toegeven dat Edwards en Koepp enigszins interessante metakritiek en commentaar leveren op de symbiotische relatie tussen deze franchise en zijn filmtoeschouwers. Het lab dat neergezet is op Île Saint-Hubert komt in de problemen nadat een plastic verpakking van een Snickersreep het gedigitaliseerde kooiensysteem kapot laat gaan. Dit is niet simpelweg een hommage aan de consequenties en effecten van chaostheorie van de eerdere films.
Het levert ook kritiek op hoe het uitbrengen van films als Jurassic World: Rebirth werkt als een snelle hap voor het filmpubliek en hoe dit de reputatie van deze franchise op lange termijn kapotmaakt. In Jurassic World: Rebirth benoemt Dr. Henry Loomis dat intelligentie zwaar overschat wordt, ook als onderdeel van ons adaptatievermogen. Dinosaurussen zijn vrij dom, maar hebben toch 167 miljoen jaar geleefd. Vergeleken met dinosaurussen zijn mensen geniaal.
De mensheid bestaat nog maar 200.000 jaar, maar met onze enorme hersencapaciteit zijn mensen wel zo slim geworden dat we in staat zijn onszelf uit te roeien. Volgens het andere filmpersonage Martin Krebs heerst de mens over de aarde. Daartegenover zegt Dr. Henry Loomis dat de mensheid denkt te heersen over de aarde, maar dat dit niet het geval is. De mensheid verandert inderdaad het milieu, maar dat maakt ons tot degenen waar we ons zorgen over moeten maken.
Dr. Henry Loomis beargumenteert dat klimaatverandering ons probleem is en niet dat van de planeet. Volgens dit filmpersonage zal de mensheid zo verdwijnen als de aarde klaar met ons is. Net zoals beargumenteerd wordt dat de mensheid denkt te heersen over de aarde, kan er geconcludeerd worden dat Universal Pictures denkt te heersen over deze franchise. Toch bewijst Universal Pictures met elke nieuwe film uit deze franchise het tegendeel.
De paradox van Ed Skrein
De kleine rol van Ed Skrein in Jurassic World: Rebirth is het perfecte voorbeeld van verspilde potentie. Waarom is deze degelijk bekende acteur gecast in de rol van een nietszeggende en vergeetbare filmpersonage? Skrein speelt Bobby Atwater, een ingehuurde deskundige wapenspecialist die onderdeel is van het team van Zora en Duncan. De enige reden dat het personage Bobby Atwater toegevoegd lijkt te zijn aan Jurassic World: Rebirth is om een lid van het team van Zora en Duncan een ethische discussie te laten hebben over het afleggen van verantwoording voor het vermoorden van dinosaurussen.
Het kon uiteraard niet dat de filmpersonages van Scarlett Johansson en Mahershala Ali dit zouden zeggen, omdat dit hun goedaardige en vriendelijke karakter te kort zou doen. Toch is dit een gemiste kans om meer conflict en diepgang aan deze filmpersonages te geven. Als de filmmakers echt duidelijke grenzen wilden leggen tussen goedaardige en kwaadaardige menselijke personages, laat de menselijke antagonist Martin Krebs dan deze ethische discussie hebben over de misdaden van het vermoorden van dinosaurussen.
Nu zijn zowel Skrein als zijn filmpersonage om onnodige redenen toegevoegd aan de film. De rol van Bobby Atwater had net zo goed gespeeld kunnen worden door een minder bekende acteur of zelfs een nieuwkomer. Vooral doordat het filmpersonage Bobby Atwater oogt als een ¨extra¨ teamlid. Bobby Atwater is geen schurk of antagonist. Daarnaast doet hij precies hetzelfde als wat Zora en Duncan kunnen doen. Er is geen enkele narratieve reden om Bobby Atwater toe te hebben gevoegd aan dit verhaal.
Er is gebruikgemaakt van de populariteit van Skrein om tickets te verkopen. Skrein was te zien in Deadpool (2016), Midway (2019) en andere blockbusterfilms. Skrein is toegevoegd aan deze cast vanwege zijn populariteit en naamsbekendheid, maar wat is het nut van zijn casting voor deze redenen als hij amper iets te doen krijgt en geen memorabel filmpersonage achterlaat dat zijn sterrenstatus en naamsbekendheid reflecteert?
Mislukt gedrocht
In Jurassic World: Rebirth wordt de Distortus Rex opgezet als een gigantische en gemuteerde vleesetende dinosaurus die alles en iedereen op zijn pad zou kunnen vernietigen. De Distortus Rex ziet eruit als een grote en zwaar gemuteerde Tyrannosaurus Rex met grote aapachtige voorpoten en een extra paar kleinere T-rex-armen. De openingsscène van de film en (vooral) de marketing van de film hebben de Distortus Rex neergezet als de grootste (dinosaurus) antagonist van de film.
Hiermee valt dit gedrocht, net zoals de Indominus Rex en de Indoraptor, in het rijtje van gemuteerde dinosaurussen als eindbaas. De Indominus Rex werd in Jurassic World gepresenteerd als een psychopaat van een gemuteerde dinosaurus die alles op haar pad doodmaakte. De Indoraptor werd in Jurassic World: Fallen Kingdom neergezet als een gevaarlijke gemuteerde dinosaurus die bevelen kon opvolgen.
De Distortus Rex is de grootste en potentieel gevaarlijkste gemuteerde dinosaurus. Toch wordt dit alleen in context neergezet en verder amper tot niet ontwikkeld. De Distortus Rex wordt geïntroduceerd in de openingsscène van de film, maar daarna krijgen we het wezen pas weer laat in de derde akte te zien. Wat de Distortus Rex in de tussentijd heeft gedaan, waar het wezen is gebleven en waarom het specifiek nu pas verschijnt, wordt vanuit een narratief standpunt nooit onderzocht of duidelijk gemaakt.
De Distortus Rex verschijnt simpelweg, omdat hij eerder al geïntroduceerd was als een potentieel terugkerend gevaar. De Distortus Rex brult een paar keer, veroorzaakt onrust, eet een paar mensen, raakt verveeld en vertrekt dan. Dit komt extreem willekeurig en dom over. Daarnaast vernietigt dit op de slechtst mogelijke manier de spannende verwachtingen van deze grote en gevaarlijk gemuteerde dinosaurus.
Conclusie
De aarde zal ten onder gaan. De mensheid zal verloren gaan. Universal Pictures zal op de een of andere manier het rottende lijk van de Jurassic World-franchise weten te reanimeren om na Jurassic World: Rebirth nog een film te produceren. En wij zullen als zombies uit onze graven opstaan om deze film te verslinden in plaats van hersenen of mensenvlees. Net zoals dinosaurussen miljoenen jaren geleden heersten over de aarde, heeft de franchise van de Jurassic Park– en Jurassic World-films de macht over dit specifieke subgenre van films.
Toch bereikt Jurassic World: Rebirth een nieuw soort dieptepunt, doordat deze film meer lijkt te zijn gemaakt om te worden bekeken op sociale mediaplatforms voor korte content (zoals TikTok) of als geselecteerde clips op YouTube. De gekozen hoogtepunten uit de film bestaan alleen uit botsingen en ontmoetingen met dinosaurussen die grotendeels leeg, kunstmatig, ongeïnspireerd en nietszeggend overkomen. Het is niet anders dan teleurstellend te noemen dat deze franchise zo is gekelderd.
Zelfs de uitgelichte videoclips, waar een film als Jurassic World: Rebirth in de basis voor is gemaakt, brengen amper een reactie of een gevoel van sensatie op. Dit is vooral te wijten aan de overhaaste productie van de film. De film komt neer op een ongelooflijk simplistisch plot. Jurassic World: Rebirth probeert niets groots, geks of origineels te doen. De film is een gemuteerde hybride van meerdere oude ideeën die overgebleven zijn uit niet-gebruikte verhaallijnen van eerdere films.
In Jurassic World: Rebirth keert Gareth Edwards terug met zijn welbekende regiestijl, waarin hij momenten met grootse monsters (of in dit geval grote gemuteerde dinosaurussen) opzet, om er niets mee te doen. Op deze manier lijken Godzilla (2014) en Jurassic World: Rebirth op elkaar. Het verschil tussen deze twee films is dat Godzilla nog wel enkele interessante, uitgewerkte filmpersonages en een daadwerkelijk onderbouwd verhaal met interessante thema’s bevat.
Edwards slaagt er opnieuw in om het zicht van het publiek op de wezens te blokkeren door een object of figuur voor de plek te plaatsen waar de actie in de scène zich afspeelt. Gelukkig bevat de film enkele spektakelstukken die wel episch en adrenalinegevend zijn. Het beste voorbeeld hiervan is de scène waarin het team de mosasaurus aan het achtervolgen is. De blaasinstrumenten en drumstellen geven goed de bombastische grootte van het wezen weer, terwijl de tikkende elementen van de strijkinstrumenten een gevoel van een aflopende tijdbom creëren.
De filmmuziek van componist Alexandre Desplat behoort tot de betere aspecten van de film. Zijn filmmuziek is prachtig, emotioneel en speelt goed in op de actiemomenten van de film. De filmmuziek bestaat uit een mix van nieuwe elementen en een eerbetoon aan de iconische filmmuziek die componist John Williams voor de originele filmtrilogie heeft gemaakt. De visuele effecten en computergegenereerde beelden op het eiland en van de dinosaurussen zien er ook goed uit.
Het acteerwerk van de cast is degelijk. Hierbij weet acteur Jonathan Bailey het beste de emoties van zijn filmpersonage geloofwaardig op beeld te zetten. Ondanks deze positieve aspecten is Jurassic World: Rebirth niet de (gehoopte) wedergeboorte van deze franchise. In plaats daarvan is het de zoveelste afgang. Jurassic World: Rebirth is nu te streamen op SkyShowtime in Nederland.
De film is daarnaast te huur en te koop op Pathé Thuis. Op 16 oktober 2025 brachten Universal Pictures Home Entertainment en Day One MPM de film uit op 4K Ultra HD Blu-ray (inclusief Full-HD Blu-ray), 4K Ultra HD Blu-ray Steelbook (inclusief Full-HD Blu-ray), Blu-ray en DVD. Mijn dank aan Universal Pictures Home Entertainment en Day One MPM voor het versturen van een recensie-exemplaar van de film.
