SebKijk

Filmkritiek en Filmjournalistiek

Documentaire The Making of De Jeugd van Tegenwoordig ontvangt Kristallen Film

Documentaire The Making of De Jeugd van Tegenwoordig ontvangt Kristallen Film

De Nederlandse documentaire The Making of De Jeugd van Tegenwoordig heeft 10.000 bioscoopbezoekers getrokken. Hiermee heeft de documentaire van filmmakers Bastiaan Bosma, Jan Hulst en Tomas Kaan over het twintigjarige muzikale avontuur van de Nederlandse band De Jeugd van Tegenwoordig de Kristallen Film behaald. Op woensdag 11 maart 2026 is de Kristallen Film overhandigd aan Freddy Tratlehner (Vjèze Fur) van De Jeugd van Tegenwoordig en regisseurs Bastiaan Bosma en Tomas Kaan. Daarnaast werd de Kristallen Film ook overhandigd aan producent Lea Fels en creative director Anouk Kamminga van Scenery. De Kristallen Film werd overhandigd in FC Hyena in Amsterdam. The Making of De Jeugd van Tegenwoordig is de vierde film die in 2026 de Kristallen Film heeft behaald.

Nederlandse Halloweenfilm HalloWiebe krijgt vervolg getiteld HalloWiebe: Overdrive

Nederlandse Halloweenfilm HalloWiebe krijgt vervolg getiteld HalloWiebe: Overdrive

Na het grote bioscoopsucces van de Nederlandse familiekomedie en Halloweenfilm HalloWiebe kon een vervolg niet uitblijven. De Halloweenfilm werd door ruim 86.000 bezoekers in de Nederlandse bioscopen bezocht. Op 1 maart 2026 zijn de makers van HalloWiebe gestart met de opnamen van het vervolg HalloWiebe: Overdrive. Tot 30 maart 2026 wordt de geestige en spannende familiekomedie en Halloweenfilm opgenomen in Attractiepark Toverland, Amersfoort, Naarden en Den Haag. De cast van de film bestaat opnieuw uit Duncan Meijering, Wendy Ruijfrok, Ethan Nguyen, Jaron Rook, Bea de Groote, Nick Netsounski, Max van Kreij en Glenn Coenen. Daarnaast bevat de film ook gastrollen voor Nederlands bekendste filmkat Abatutu en Erik van Muiswinkel. HalloWiebe: Overdrive wordt op 23 september 2026 in de Nederlandse bioscopen uitgebracht door filmdistributeur MN Media. HalloWiebe: Overdrive wordt net zoals het eerste deel geregisseerd door het creatieve duo Jasper ten Hoor en Ivan Hidayat. In HalloWiebe: Overdrive weet Wiebe met zijn team vol knotsgekke beveiligers elke klus te klaren en slaat hij elke schurk met gemak in de boeien. Wanneer het pretpark Halloween Happyland belt dat een dief hun waardevolste attractie wil stelen, schiet Wiebe meteen te hulp. Al snel ontdekt het team dat deze mysterieuze inbreker simpelweg niet te stoppen is. Wiebe en zijn team staan plotseling voor een uitdaging die groter is dan ze ooit hadden kunnen denken.

Straf (2025) – Filmrecensie

Straf (2025) – Filmrecensie

De makers van de populaire Mastermovies-video’s laten met komediefilm Straf zien dat de absurdistische en droge humor waarvoor ze bekendstaan, goed te vertalen valt naar een speelfilm. Een speelfilm maken is andere koek dan het maken van komische fandubs van films en series. Toch bevat de komediefilm van regisseurs Merijn Scholte Albers en Tobias Smeets meerdere aspecten die ambitieus genoemd mogen worden. De komediefilm bespreekt niet alleen de negatieve effecten van pesten, maar laat ook op een humoristische manier zien hoe sulletjes kunnen leren op te komen voor zichzelf door (letterlijk en figuurlijk) het gevecht tegen hun pestkoppen aan te gaan. Verder bevat Straf momenten waarin het gepeste hoofdpersonage, muziekdocent Edwin, leert zelfverzekerder te worden zonder te verliezen wie hij echt is en wat hem bijzonder maakt. Straf bespreekt verder de effecten van het gemis aan respect en laat zien hoe vriendschappen ook op een latere leeftijd kunnen ontstaan. Het bijzonderste, ambitieuze aspect is dat de film lijkt te hinten naar kennis over de overlappende eigenschappen van verhalen waarin identiteit en verlossing centraal staan. Deze Nederlandse komediefilm kaart veel ambitieuze thema’s aan, maar vaak blijven ze oppervlakkig. Het aankaarten of opzetten van verhaallijnen rondom deze thema’s brengt niet automatisch diepgang met zich mee. Daarvoor moeten thema’s daadwerkelijk uitgewerkt worden. De diepgang die deze thema’s aan deze komische film zouden kunnen toevoegen, wordt nauwelijks bereikt. Dit neemt echter niet weg dat de humor in deze film schittert en uiteindelijk gaan de meeste filmliefhebbers naar komediefilms voor de grappen in plaats van voor de betekenis of diepgang van het verhaal.

Jurassic World: Rebirth (2025) – Filmrecensie

Jurassic World: Rebirth (2025) – Filmrecensie

Jurassic World: Rebirth probeert nieuw leven te blazen in de grootste franchise met dinosaurussen door terug te gaan naar de oorsprong van deze films. In plaats van een simplistisch, maar diepgaand filmverhaal vol revolutionaire visuele effecten en iconische filmmuziek, is er met dit vervolg vooral gefocust op het maken van dezelfde fouten die al in de eerdere films zijn gemaakt. De enige echte wedergeboorte die in dit vervolg genoemd kan worden, is dat de filmmakers nieuwe manieren vinden om dezelfde domme fouten uit oudere films te maken (of tot leven te brengen). Zo bevat Jurassic World: Rebirth dezelfde typische narratieve keuzes die ook in de eerdere vervolgen zijn gemaakt. Van ¨enigszins schattige¨ verkoopbare dinosaurusmetgezellen tot een kindvriendelijke en gezinsvriendelijke B-plot: dit vervolg heeft het allemaal. Daarnaast is er opnieuw een gloednieuw eiland toegevoegd. Een eiland dat ¨altijd al¨ aanwezig is geweest in deze filmwereld, maar nooit eerder is benoemd. Het is ironisch dat een film getiteld Jurassic World: Rebirth zo weinig vernieuwende filmaspecten bevat. Dit vervolg is zo vernieuwend als Coca-Cola Light of Coca-Cola Zero was toen het werd uitgebracht vergeleken met het originele drankje. Ondanks dat de titel de belofte doet dat deze film de wedergeboorte van de franchise is, blijft Jurassic World: Rebirth hetzelfde soort vervolg, maar dan net anders verpakt. Er is nog geen vervolg op Jurassic Park (1993) geweest dat zo hard probeert om deze franchise aan zijn filmpubliek te verkopen als iets wat de moeite waard is om te consumeren. De film lijkt op dezelfde manier te zijn gemaakt als de ingenieurs van InGen nieuwe gemuteerde dinosaurussoorten creëerden. Bepaalde aspecten uit eerdere films zijn geselecteerd en aan elkaar geplakt om op de veiligste manier een leuk avonturenverhaal te maken. Er is niets uitdagends terug te vinden in deze film. Jurassic World: Rebirth bevat amper discussies rondom morele thema’s die blijven hangen of die een diepere betekenis toevoegen aan het filmverhaal. De filmmakers proberen niets nieuws of baanbrekends om de filmtoeschouwers een echte memorabele filmervaring te geven. Aan het einde van de dag is Jurassic World: Rebirth een product dat zo snel mogelijk gemaakt is om zoveel mogelijk filmtoeschouwers in een korte tijd enthousiast te krijgen om de film te gaan kijken in de bioscoop.

Documentaire Meer Dan Babi Pangang ontvangt Kristallen Film

Documentaire Meer Dan Babi Pangang ontvangt Kristallen Film

De Nederlandse documentaire Meer Dan Babi Pangang heeft 10.000 bioscoopbezoekers getrokken. Hiermee heeft de documentaire van filmmaker Julie Ng de Kristallen Film behaald. Op donderdag 5 maart 2026 namen filmmaker Julie Ng en producenten San Fu Maltha en In-Soo Radstake de Kristallen Film in ontvangst in Chinatown Zeedijk in Amsterdam. Meer Dan Babi Pangang is de derde film die in 2026 de Kristallen Film heeft behaald.

Everyone’s Sorry Nowadays (2026) – Filmrecensie

Everyone’s Sorry Nowadays (2026) – Filmrecensie

De coming-of-age-dramafilm Everyone’s Sorry Nowadays begint met een titelsequentie die het filmpubliek een kijkje geeft in het artistieke werk en de gedachten van het jonge hoofdpersonage Bianca. Zo opent de film met beelden van haar plakboek. De titelsequentie toont afgescheurde en uitgeknipte vormen vol ruig ingekleurde pagina’s en foto’s van natuurelementen als bloemen. Het plakboek is bewust op bepaalde manieren gekaderd en onvolledig in beeld gezet. De beelden in deze film zijn net zo op dezelfde bewuste manier gepositioneerd als de Amerikaanse filmmaker Wes Anderson op een opzettelijke manier gebruikmaakt van strakke, centrale en symmetrische composities in zijn films. Anderson gebruikt dit regelmatig om een gevoel van orde, stabiliteit en precisie in zijn films te scheppen. In Everyone’s Sorry Nowadays gaan regisseur Frederike Migom en filmmonteur Christine Houbiers samen met artdirector Nadja Götze hier expres tegenin. In het plakboek van de titelsequentie is geometrische abstractie terug te vinden. Zo bevat het plakboek meerdere gekleurde of uitgeknipte (en gekleurde) horizontale en verticale lijnen die andere visuele elementen benadrukken of begrenzen. De keuzes die gemaakt zijn door Migom, Houbiers en Götze bij het visualiseren van de titelsequentie doen niet alleen denken aan hoe Anderson bewust te werk gaat met zijn composities, maar ook aan hoe de Nederlandse kunstschilder Piet Mondriaan dit deed. Net zoals bij het werk van Mondriaan, lopen de uitgeknipte en (in-)gekleurde vlakken of lijnen vaak door buiten de randen van het plakboek. Het werk dat het hoofdpersonage Bianca aflevert in haar plakboek is bewust dynamisch in plaats van statisch. Het werk in haar plakboek oogt als op papier gezette artistieke hersenspinsels waarmee ze de emoties en gedachten uit haar hoofd probeert te reguleren, begrijpen of plaatsen.

Documentaire What Will I Become? beleefde succesvolle wereldpremière bij de Berlinale 2026

Documentaire What Will I Become? beleefde succesvolle wereldpremière bij de Berlinale 2026

Op 17 februari 2026 vond de wereldpremière van de Amerikaanse coming-of-age-documentaire What Will I Become? plaats bij de Berlinale. De documentaire geeft een wereld weer waar vreugde en verlies met elkaar botsen. What Will I Become? laat het leven en de vroegtijdige dood van de twee jonge transmannen Blake Brockington en Kyler Prescott zien. Al deze aspecten onthullen de kwetsbare schoonheid en kwetsbaarheid van de transmasculiene gemeenschap. De focus in de documentaire ligt hierbij op de essentiële kracht van empathie en hoop. De film is geregisseerd door transfilmmakers Lexie Bean en Logan Rozos. Emmy-winnaar Harper Steele, bekend van (o.a.) Saturday Night Live, is de uitvoerend producent van de film. De andere uitvoerende producenten van de film zijn Lois Vossen en Carrie Lozano. De documentaire, met een speeltijd van 87 minuten, legt de uitdagingen, veerkracht en emotionele worstelingen van het transmasculiene leven vast.

Documentaire Mijn Broer dit voorjaar te zien bij de Roze Filmdagen en Movies that Matter

Documentaire Mijn Broer dit voorjaar te zien bij de Roze Filmdagen en Movies that Matter

De Nederlandse documentaire Mijn Broer is dit voorjaar te zien tijdens het Movies That Matter Festival en de Roze Filmdagen. Het Movies That Matter Festival vindt dit jaar plaats van vrijdag 20 maart tot en met zaterdag 28 maart. De Roze Filmdagen vinden dit jaar plaats van donderdag 19 maart tot en met zondag 29 maart. De eerste filmvertoning tijdens de Roze Filmdagen vindt plaats op zaterdag 21 maart om 16.00 uur. De documentaire van filmmaker Koert Davidse ging eerder in première op het filmfestival Film by the Sea. De wereldpremière vond plaats op maandag 15 september 2025 in aanwezigheid van Koert Davidse en producent Marc Thelosen. Mijn Broer werd daar bekroond met de prijs voor Beste Lange Documentaire en de Publieksprijs. De film is een coproductie met KRO-NCRV en wordt op 1 december 2026, Wereld Aids Dag, op televisie uitgezonden.

Documentaire Hoop in de Hoep ontvangt Kristallen Film

Documentaire Hoop in de Hoep ontvangt Kristallen Film

De Nederlandse documentaire Hoop in de Hoep over het natuurgebied in Amstelland heeft 10.000 bezoekers getrokken. Hiermee heeft de documentaire van filmmaker Pim Giel de Kristallen Film behaald. Pim Giel maakte samen met zijn vrouw en zoons de documentaire over de Ronde Hoep. De Ronde Hoep is een van de grootste ontoegankelijke gebieden van Nederland, onder de rook van Amsterdam. De Kristallen Film werd in Amsterdam overhandigd aan Pim Giel en filmprogrammeur Diny Bonestroo. Hoop in de Hoep is de tweede film die in 2026 de Kristallen Film heeft behaald.

Eye Filmmuseum eert vrouwelijke regisseurs met filmprogramma Liberating Hollywood

Eye Filmmuseum eert vrouwelijke regisseurs met filmprogramma Liberating Hollywood

In de jaren 1970 waren er naar schatting slechts zestien vrouwelijke regisseurs actief binnen de Amerikaanse onafhankelijke filmindustrie. Enkele voorbeelden van deze regisseurs zijn Barbara Loden, Eliane May, Anne Bancroft, Lee Grant, Joan Micklin Silver, Penny Allen en Claudia Weill. In haar boek “Liberating Hollywood” legde Maya Montañez Smukler de schijnwerpers op hun opmerkelijke carrières. Deze vrouwelijke regisseurs begonnen vaak als actrices en roeiden tegen de stroom in. Toch slaagden ze erin zich een weg te banen binnen de overheersende mannelijke cultuur van Hollywood. Met het filmprogramma Liberating Hollywood – Female Filmmakers of 1970s American Cinema toont het Eye Filmmuseum het werk van vrouwelijke regisseurs in het Amerika van de jaren 1970. Deze vrouwelijke regisseurs pionierden tijdens de tweede feministische golf in de filmindustrie. Toch is hun werk zelden of nooit in Nederland te zien geweest.