De 2018 editie van het Movies that Matter Festival is volop in gang. Vanaf vrijdag 23 maart is het film-festival over mensenrechten weer begonnen. sebkijk! was op de tweede dag, zaterdag 24 maart, aanwezig en keek de film Foxtrot (2017) van Samuel Maoz. De film werd gevolgd door een Q&A-sessie met journalist Derk Walters.

Synopsis

Een getrouwd stel krijgt te horen dat hun zoon, Jonathan (Yonaton Shiray, A Tale of Love and Darkness), in het leger als soldaat is gestorven. We volgen de reacties van de vader, Michael Feldmann (Lior Ashkenazi, Big Bad Wolves), en van de moeder, Daphna Feldmann (Sarah Adler, The Cakemaker). Maar één bericht laat alles veranderen.

Recensie

Foxtrot begint als een ijzersterke en realistische drama. Het geeft een kijk op het verliezen en terugwinnen van een zoon. Hetgeen wat Foxtrot zo goed maakt is een combinatie van het acteerwerk en de cinematografie. Allereerst heb je het geweldige acteerwerk van Lior Ashkenazi, die een interessante en realistische portret van een emotionele vader neerzet. Zijn frustatie, woede, verdriet en angst over het verliezen van zijn zoon Jonathan komt op de kijker als pakkend over. Ook de manier waarop hij zijn frustaties en emoties uit, zijn geloofwaardig. Ook het acteerwerk van Sarah Adler mag er zeker zijn. Haar reactie als ze hoort dat haar zoon is overleden, is misschien nog wel het meest realistische aan Foxtrot. Neem deze uitstekende acteerpresentaties in combinatie met de experimentele cinematografie en je krijgt een perfect begin van een film. De cinematografie experimenteert met de gemoedstoestand van de personages en de kijker. Zo is er bijvoorbeeld een moment in de film, waar je een schaduw een deur binnen ziet lopen, wat waarschijnlijk zou moeten staan voor de schim van het slechte nieuws dat er gebracht gaat worden. Ook heb je het moment dat Ashkenazi‘s personage Michael de deur uitloopt en dat je zijn schaduw langzaam in fel wit licht ziet veranderen, wat zou kunnen staan voor het feit dat zonder zoon, hij zelf ook het licht in gaat. In andere woorden dat zijn leven dan ook weinig zin meer heeft en dat hij ook als dood gezien kan worden.

Foto: September Film Distribution

Foxtrot is helaas wel een film die richting de tweede act begint te verslappen. We ontmoeten dan Yonaton Shiray’s personage Jonathan en de andere soldaten die een outpost verdedigen. We zien hoe de soldaten omgaan met hun dagelijks leven vol verveling. Ze weten niet tegen wie ze vechten en waarom ze vechten. Het enige wat ze weten is dat ze deze outpost moeten verdedigen. Het grootste gedeelte van de tijd zijn ze bezig met deze verveling. Een interessant en hoogstwaarschijnlijk realistische kijk op het leven van een Israëlische militair. Alleen levert dit helaas geen energieke of emotionele tweede act op. We moeten als kijker waarschijnlijk de verveling voelen die de soldaten voelen. En dit lukt zeker. Ik kan me nog herinneren dat een koppel tijdens de film hun telefoon erbij pakte om te kijken hoe lang de film nog duurde, omdat het stukje met de soldaten zo lang duurde. Het probleem is dat je de verveling van de soldaten als kijker overneemt, omdat er bijna letterlijk niks gebeurdt in de film op dit moment. De enige momenten dat er iets gebeurdt zijn als er auto’s de outpost, na goedkeuring, passeren en als Jonathan uit het niets een ”tragic but comedic backstory vertelt over zijn vader Michael. Deze tragi-komedie backstory komt uit het niets en moet opeens bij het einde van de film de oorzaak voor de zogenaamde ”zwakte” van Michael vertellen.

Foto: September Film Distribution

Tegen het einde van de film draait het weer om de personages van Ashkenazi en Adler. Nu gaat het verder op de tragi-komedische backstory van het personage Michael. Zijn zwaktes worden in het extreem vergroot. Nu hebben we al zwaktes van Michael gezien aan het begin van de film en daar komt nog bij dat de ”nieuwe” zwaktes uit het niks komen vallen. De zwaktes hebben als enige opbouw het tragi-komedische achtergrondverhaal, maar dit is voor mij niet genoeg om opeens alle aandacht daar op te gaan focussen.

Uiteindelijk is Foxtrot dan ook een film die in zijn eerste act ijzersterk is en dan in de volgende tweede acts compleet verslapt. Wat natuurlijk erg jammer is om te zien, want het potentieel voor de film was groot. Het acteerwerk en de cinematografie blijven de sterkste punten van de film, maar ook die kunnen de verveling van de realiteit, dat de tweede en (gedeeltelijke) derde act brengen, niet tegenhouden.

 

Gerelateerd Artikel

Write a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.