Tag: Berlin International Film Festival

Op 23 april 2026 brengt het Eye Filmmuseum een nieuwe 4K-restauratie van de Nederlandse filmklassieker Het meisje met het rode haar uit in de Nederlandse bioscopen. De digitale restauratie van Het meisje met het rode haar is uitgevoerd door Jack Kuiper van postproductiehuis STORM. De digitale restauratie werd uitgevoerd onder supervisie van Theo van de Sande, de cinematograaf van de film. Als uitgangspunt gebruikte Kuiper een 4K-scan van het originele cameranegatief uit de collectie van Eye. Na een jarenlange zoektocht vond regisseur Ben Verbong het originele, verloren gewaande cameranegatief in 2025 terug. Er waren geruchten rondgegaan dat het originele cameranegatief vernietigd was, maar Verbong kon dit niet geloven. Door een tip kwam de regisseur er uiteindelijk achter dat het cameranegatief al die tijd in een Nederlandse loods lag. Deze is vervolgens naar Eye verplaatst en in 4K gescand voor de restauratie. Om de release van de 4K-restauratie van Het meisje met het rode haar te vieren, mag ik samen met het Eye Filmmuseum een winactie opzetten voor de film. Met de winactie van de 4K-restauratie van Het meisje met het rode haar mag ik drie keer twee vrijkaarten weggeven voor een voorstelling van de film in het Eye Filmmuseum in Amsterdam. Wil je weten hoe je kans maakt op deze vermakelijke prijs? Lees dan snel dit artikel verder en vul het aanmeldformulier onderaan de winactie in! Mijn dank aan het Eye Filmmuseum voor de mogelijkheid tot deze samenwerking.

Op 22 april 2026 brengt filmdistributeur Periscoop Film de Canadese familieanimatiefilm Space Cadet uit in de Nederlandse bioscopen. Om de Nederlandse bioscooprelease van Space Cadet te vieren, mag ik samen met Periscoop Film en Film Incompany een winactie opzetten voor de film. Met de Space Cadet Winactie mag ik drie keer twee vrijkaarten weggeven voor deze bioscoopfilm. Wil je weten hoe je kans maakt op deze mooie prijs? Lees dan snel dit artikel verder en vul het aanmeldformulier onderaan de winactie in! Mijn dank aan Periscoop Film en Film Incompany voor de mogelijkheid tot deze samenwerking.

Op 9 april 2026 brengt filmdistributeur WW Entertainment de dramafilm I Was a Stranger uit in de Nederlandse bioscopen. Om de Nederlandse bioscooprelease van I Was a Stranger te vieren, mag ik samen met WW Entertainment een winactie opzetten voor de film. Met de winactie van I Was a Stranger mag ik een keer twee vrijkaarten weggeven voor de bioscoopfilm. Wil je weten hoe je kans maakt op deze aangrijpende prijs? Lees dan snel dit artikel verder en vul het aanmeldformulier onderaan de winactie in! Mijn dank aan WW Entertainment voor de mogelijkheid tot deze samenwerking.

Op 19 maart 2026 brengt filmdistributeur Odyssey Classics een mijlpaal in Europese cinema opnieuw uit in de Nederlandse bioscopen. Zo brengt Odyssey Classics filmklassieker Il Conformista in een adembenemende 4K-restauratie opnieuw uit in de Nederlandse bioscopen. Il Conformista is volledig gerestaureerd in 4K door de Cineteca di Bologna. Om de Nederlandse bioscooprelease van de 4K-restauratie van Il Conformista te vieren, mag ik samen met filmdistributeur Odyssey Classics een winactie opzetten voor de film. Met de Il Conformista Winactie mag ik een keer twee vrijkaarten weggeven voor de 4K-restauratie-bioscooprelease van Il Conformista. Wil je weten hoe je kans maakt op deze bijzondere prijs? Lees dan snel dit artikel verder en vul het aanmeldformulier onderaan de winactie in! Mijn dank aan Odyssey Classics voor de mogelijkheid tot deze samenwerking.

Op 17 februari 2026 vond de wereldpremière van de Amerikaanse coming-of-age-documentaire What Will I Become? plaats bij de Berlinale. De documentaire geeft een wereld weer waar vreugde en verlies met elkaar botsen. What Will I Become? laat het leven en de vroegtijdige dood van de twee jonge transmannen Blake Brockington en Kyler Prescott zien. Al deze aspecten onthullen de kwetsbare schoonheid en kwetsbaarheid van de transmasculiene gemeenschap. De focus in de documentaire ligt hierbij op de essentiële kracht van empathie en hoop. De film is geregisseerd door transfilmmakers Lexie Bean en Logan Rozos. Emmy-winnaar Harper Steele, bekend van (o.a.) Saturday Night Live, is de uitvoerend producent van de film. De andere uitvoerende producenten van de film zijn Lois Vossen en Carrie Lozano. De documentaire, met een speeltijd van 87 minuten, legt de uitdagingen, veerkracht en emotionele worstelingen van het transmasculiene leven vast.

Whitetail, de nieuwste film van Nanouk Leopold, zal zijn wereldpremière beleven op de 50ste editie van het Toronto International Film Festival (TIFF). De Nederlandse filmmaker regisseerde eerder al Guernsey (2005), Boven is het stil (2013) en Cobain (2018). Whitetail is geproduceerd door Circe Films en Kaap Holland Film. Filmdistributeur Gusto Entertainment brengt de dramafilm in 2026 uit in de Nederlandse bioscopen en filmtheaters.

Filmdistributeur The Searchers heeft recent bekendgemaakt dat ze de Britse coming-of-age dramafilm Hot Milk op 17 juli 2025 in de Nederlandse bioscopen zullen uitbrengen. De film is geregisseerd door Rebecca Lenkiewicz en is gebaseerd op de geliefde roman van Deborah Levy. De auteur werkte ook als scenarioschrijver mee aan deze boekverfilming. In Hot Milk staat de complexe relatie tussen een jonge vrouw en haar dominante, chronisch zieke moeder centraal tijdens een broeierige reis naar de Spaanse kust.

De historische dramafilm Small Things Like These laat zien hoe jonge vrouwen naar tuchthuizen werden gestuurd voor “boetedoening en rehabilitatie.” De jonge vrouwen werden in deze tuchthuizen (en andere soortgelijke instellingen) geëxploiteerd en mishandeld. Regisseur Tim Mielants en scenarioschrijver Enda Walsh lijken op een intieme manier de vraag te stellen wat de prijs is van niets doen tegen het onrecht dat deze jonge vrouwen (en hun afgenomen kinderen) werd aangedaan. Het briljante aan de vraag en deze opzet is dat de interne en externe conflicten van het hoofdpersonage, Bill Furlong, hieraan verbonden zijn. Bill kan zich nooit volledig inactief opstellen tegen het wangedrag dat deze tuchthuizen vertoont, doordat zijn levensgeschiedenis en bestaan hieraan grotendeels verbonden is. Doordat het leven van Bill grotendeels verbonden is aan het systeem van de tuchthuizen, is zijn confrontatie met de katholieke kerk onontkoombaar. Elk moment dat hij een trauma herbeleeft of zijn gedachten afdwalen naar het verleden, wordt hij geconfronteerd met de problematiek van de katholieke kerk en de tuchthuizen. Elke keer dat hij botst met het oneerlijke en gevaarlijke systeem van het tuchthuis, moet Bill ook zijn traumatische verleden onder ogen komen. Door de prijs van niets doen persoonlijker te maken in het filmverhaal, bepleiten Mielants en Walsh dat de mensheid altijd actie moet nemen tegen onrechtvaardigheid en ongelijkheid. Met Small Things Like These laten ze zien dat de prijs van niets doen meer kost dan de gevolgen van iets doen.

Documentairefilm All I Had was Nothingness is een briljant eerbetoon aan het creatieve proces dat filmmaker en journalist Claude Lanzmann doorliep bij het maken van zijn monumentale documentairefilm Shoah (1985). Regisseur Guillaume Ribot gooit je direct de diepte in van Lanzmanns creatieve proces. Hiermee speelt Ribot in op het langdurige karakter van Lanzmanns (obsessieve) missie om zijn film Shoah te maken. De film opent in Lanzmanns auto als hij de radio aanzet waarop Beethovens Symfonie nr. 5 te horen is. Volgens Houston Symphony (en andere muziektheoretici) gaat Beethovens Symfonie nr. 5 over elke zwaarbevochten overwinning die er ooit is geweest of er ooit zal zijn. De keuze om Beethovens Symfonie nr. 5 af te spelen aan het begin van de film is een duidelijk symbool voor de intense en persoonlijke creatieve strijd die Lanzmann voert om zijn film over de Holocaust te maken. Tegelijkertijd symboliseert het gebruik van Beethovens Symfonie nr. 5 ook het creatieve proces van Ribot om het verhaal van de totstandkoming van Shoah met gearchiveerd filmmateriaal goed op beeld te zetten.

In 2025 is het tachtig jaar geleden dat de Tweede Wereldoorlog tot een einde kwam. Ter gelegenheid hiervan presenteerde de Berlinale 2025 de wereldpremière van de documentairefilm All I Had Was Nothingness. De bijzondere documentairefilm is geregisseerd door de Franse filmmaker Guillaume Ribot. Op 18 februari 2025 mocht ik Ribot interviewen. In All I Had Was Nothingness levert Ribot een eerbetoon aan de meesterlijke documentairefilm Shoah (1985) van filmmaker en journalist Claude Lanzmann. In zijn documentairefilm hoopt Ribot het audiovisuele werk dat Lanzmann leverde met Shoah uit te breiden. Daarnaast hoopt Ribot dat hij met All I Had Was Nothingness een brug kan slaan tussen zijn film en Lanzmanns Shoah, zonder met Shoah te concurreren. Voor het maken van All I Had Was Nothingness maakte Ribot gebruik van Lanzmanns eigen woorden uit zijn memoires en niet eerder vertoonde fragmenten van Lanzmanns filmmateriaal. Ribot zag Shoah voor het eerst in de jaren 1990. Hij was “stomverbaasd, totaal verbijsterd door de vertelkracht, de kracht van het woord en de kracht van het kader.” De Fransman benoemde hoe het bekijken van Shoah in de bioscoop een fysieke en uitputtende ervaring is. “Het is een intellectuele test. Je huilt niet voor Shoah, maar je beleeft een ervaring,” zei hij. Ribot is nu nog steeds onder de indruk van de narratieve kracht van de film. Hierbij heeft hij aangegeven dat de filmische kwaliteit van Shoah niet alleen te danken is aan de kracht van woorden, maar ook aan die van beelden en de bijzondere cinematografen waarmee Lanzmann mee heeft samengewerkt.