The Lion King (2019) – Film Recensie

Na het grootse succes van The Jungle Book (2016) en de persoonlijke artistieke film Chef (2014), leek regisseur Jon Favreau niet meer te stoppen. Met de komst van The Lion King (2019) heeft Favreau bewezen dat hij een veel minder sterke filmmaker is. In zijn bijzondere feelgoodfilm Chef (2014) leverde de regisseur commentaar op Disney, die na Favreau’s veelbelovende hit Iron Man (2008) meer van hetzelfde wilde krijgen voor het vervolg. De filmmaker moest op deze manier voor elkaar krijgen dat Iron Man 2 (2010) goed bezocht zou worden in de bioscoop. Het vervolg werd een commercieel succes, maar de recensenten en fans waren minder enthousiast te spreken over dit vervolg. De indruk die deze ervaring bij Favreau achterliet, is terug te zien in zijn feelgoodfilm Chef (2014). Het is overduidelijk dat Favreau’s ervaring met de negatieve en gemixte recensies over Iron Man 2 hebben geleid tot de creatie van Chef (2014): een film waar Favreau op een zelfbewuste manier laat zien wat het effect van de critici op creatievelingen is. In Chef krijgt de chef-kok – die trouwens briljant gespeeld wordt door Favreau – de opdracht om het populaire menu te blijven koken als een recensent langskomt. Dit zorgt ervoor dat de chef-kok een negatieve recensie ontvangt, omdat de chef-kok zijn vernieuwende en artistieke flair zou zijn kwijtgeraakt. Ondanks dat Favreau zich met Chef (2014) probeert los te breken van de grootse en spectaculaire blockbusters, valt hij met The Lion King (2019) terug in de val van commerciële films die meer van hetzelfde brengen. Favreau komt hierdoor over als een hypocriet. Mede doordat hij eerst een punt maakt over het belang van artistieke flair en vernieuwing, terwijl de regisseur daarna toch kiest voor een bak vol geld om snel een belachelijk slechte remake van The Lion King (1994) te maken. In Chef (2014) laat Favreau zien dat de creatieveling en recensent elkaar nodig hebben, omdat ze beiden streven naar artistieke vernieuwingen of verbeteringen. Na de release van The Lion King (2019) komt dit narratieve punt als ongeloofwaardig over. Als Iron Man 2 (2010) goed is geweest voor het ontstaan van de film Chef (2014), dan is The Lion King (2019) slecht geweest voor de reputatie die de feelgoodfilm, en in verlenging Favreau, hieraan hebben overgehouden.

Suspiria (2018) – Film Recensie

Suspiria (2018) is de remake van Dario Argento’s gelijknamige film uit 1977. Voor de remake lag de regie in handen van Luca Guadagnino. Dit is een regisseur die onder andere bekend is voor het regisseren van Call Me By Your Name (2017) en A Bigger Splash (2015). De film kan ook het best beschreven worden als een “Bigger Splash”. Guadagnino en scenarioschrijver David Kajganich proberen wanhopig de film overeind te houden door gebruik te maken van verschillende ideeën. Spijtig genoeg passen deze ideeën in de uitvoering totaal niet bij elkaar. Hierdoor valt de film meer als een “Bigger Splash” uit elkaar dan zijn vorige films. Suspiria (2018) is in de eerste twintig minuten al zo onduidelijk over wat het probeert te vertellen. Met het gevolg dat er een grote figuurlijke betonnen muur ontstaat tussen de film en zijn publiek. Doordat niets duidelijk is of wordt, neemt het publiek afstand tot de film. Begrijp me niet verkeerd, films horen niet alles voor te kauwen of uit te leggen, maar als een film zo erg in de basis faalt, dan ontstaat er een afstand tot de film. Een afstand waarbij het plezier bij het kijken van de film per seconde afneemt…

Doctor Strange in the Multiverse of Madness (2022) – Film Recensie

Doctor Strange in the Multiverse of Madness is de nieuwste Marvel Studios-film die nu in de Nederlandse bioscopen te bekijken is. Doctor Strange is als superheld altijd een apart geval voor me geweest. De acteerprestaties van Benedict Cumberbatch hebben veel toegevoegd aan het gelijknamige personage van het Marvel Cinematic Universe. Dat is niet bijzonder gek, want Cumberbatch is een sterke acteur. Momenteel kan ik zelf niet films of series opnoemen waar de acteur slecht in acteert. Ondanks het sterke acteerwerk van Cumberbatch, vond ik Doctor Strange als personage een minder uitgewerkt karakter hebben dan andere grote personages uit het Marvel Cinematic Universe. Zelfs na zijn eerste film uit 2016, bleef ik Doctor Strange meer zien als een personage die voor verhalen beter aansluit bij een film met meerdere superhelden. Op narratief gebied vond ik het personage van Doctor Strange in een solofilm niet interessant genoeg. Met Doctor Strange in the Multiverse of Madness is mijn kijk op deze superheld grotendeels verandert. Deze tweede Doctor Strange-film laat zien dat het wel mogelijk is om een degelijk verhaal te vertellen in een solofilm waar deze superheld centraal staat. Ik noem het verhaal niet goed of sterk, omdat het verhaal van de film helaas wel rommelig is.

Officiële trailer van Doctor Strange in the Multiverse of Madness nu online

De eerste officiële trailer van Doctor Strange in the Multiverse of Madness is eindelijk op Youtube te bekijken. Enkele fans zullen de mogelijkheid al gehad hebben om de trailer eerder te mogen aanschouwen. Ik ga niet verklappen waar dit eerder te zien was, maar degene die de trailer al gezien hadden, zullen snappen waar ik het over heb. We moeten nog wachten tot 6 mei 2022 voordat we behalve de officiële trailer van Doctor Strange in the Multiverse of Madness, ook de film zelf kunnen zien. Maar in dit artikel kun je alvast een voorproefje krijgen door de officiële trailer van Doctor Strange in the Multiverse of Madness te bekijken.

Bekijk hier de nieuwe Spider-Man: No Way Home Trailer

Het moment van wachten is afgelopen. De nieuwe Spider-Man No Way Home trailer is eindelijk online geplaatst door Sony Pictures Entertainment. Ben je benieuwd naar wat er allemaal te zien is in de trailer? Lees dan dit artikel verder waarin ik de trailer analyseer. Als je liever alleen de trailer wilt zien, dan is dit nieuwsartikel ook meer dan geschikt voor je. In dit artikel staat namelijk ook de link naar de nieuwe Spider-Man: No Way Home trailer!

WandaVision Aflevering 2 – Recensie

Ik loop nog steeds flink achter met het bekijken van de series van Marvel Studios. Mijn oorspronkelijke plan was om in drie weken elke dag een aflevering recensie van een MCU-serie te plaatsen. Dit plan kwam na mijn eerste recensie al tot een abrupte halt. Als recensent heb ik namelijk veel meer opdrachten liggen. Hierdoor is het voor mij (op dit moment) bijna onmogelijk om dagelijks een recensie te plaatsen van afleveringen die niet behoren tot mijn opdrachten. Toch probeer ik de draad weer wat op te pakken. Daarom recenseer ik vandaag ook WandaVision aflevering 2. Ik weet niet wanneer mijn volgende aflevering recensies online komen. WandaVision Aflevering 2 speelt zich af in een omgeving uit de jaren 1960. Wanda en Vision zijn bezig met de voorbereidingen van een magische act die zal plaatsvinden bij een talentenjacht in de buurt.