Avant-Drag! (2024) – Film Recensie

Avant-Drag! weet met poëtische audiovisuele beschrijvingen een kijkje te leveren in het dagelijkse leven van creatieve dragartiesten die in Griekenland wonen. Hierbij laat de film zien hoe deze dragartiesten zich creatief uiten door te borduren, schilderen, breien, zingen en (activistisch) op te treden. Hiernaast laat de documentairefilm ook zien hoe deze dragartiesten en mensen uit de LGBTQ+ gemeenschap kunnen worstelen met hun verleden. Regisseur Fil Ieropoulos en cinematograaf Mihalis Gkatzogias laten ook de effecten zien die discriminatie, racisme en seksisme op deze dragartiesten hebben. De film laat verder zien hoe de dragartiesten niet enkel de rollen van hun alter ego’s spelen. Zo vertellen enkele dragartiesten zelf dat ze zich pas compleet zijn gaan voelen nadat ze hun alter ego’s hebben aangenomen. Ieropolous probeert samen met de dragartiesten en de crew een politiek bewustzijn te creëren bij de filmtoeschouwers. Over het algemeen slagen ze hier goed in. Toch weerspiegelen enkele scènes de belachelijke beweringen van hun “vijanden” op een oncomfortabele en ongeschikte manier. Avant-Drag! speelt in op de vooroordelen en angsten die mensen hebben over dragartiesten en mensen uit de LGBTQ+ gemeenschap door deze als overdreven “waarheden” te presenteren. Zo laat de film zien hoe Kangela Tromokratisch speelgoedbaby’s als maaltijden aan het bereiden is. Hiermee spelen de filmmakers en de dragartiest in de op de angst dat mensen uit de LGBTQ+ gemeenschap een gevaar vormen voor de jeugd. Ze doen dit op een overdreven en absurdistische manier. Het probleem is dat er niet duidelijk genoeg gemaakt wordt dat dit satire is. Door niet expliciet de context van deze grappen te benoemen, gooien de filmmakers extra olie op het vuur voor de groep mensen die deze vooroordelen en angsten hebben. Dit zie ik zelf niet als vervelend voor de groep mensen die discriminerend en haatvol naar de LGBTQ+ gemeenschap zijn. Ik zie het eerder als gevaarlijk voor de dragartiesten en de LGBTQ+ gemeenschap zelf, omdat deze filmmomenten vervormd kunnen worden naar materiaal wat tegen hun gebruikt kan worden. Aan de andere kant weet de film goed de grenzen te doorbreken van hoe ze hun punten willen overbrengen. De filmtitel Avant-Drag! geeft in zijn basis al duidelijk aan dat de filmmakers en dragartiesten de artistieke grenzen willen doorbreken. Zo is de filmtitel een duidelijke bespeling op het woord Avant-garde. De Avant-garde is een verzamelnaam voor progressieve en jonge kunstenaars, die artistieke autonomie en vernieuwing naar een hoger niveau tillen. Ze experimenteren (o.a.) met vormen in de schilderkunst, architectuur, film, theater en moderne dans. Het werk dat de dragartiesten en de filmmakers met Avant-Drag! leveren is ook artistiek vernieuwend en experimenteel, dus vandaar dat de filmtitel slim en goed uitgekozen is.

Made in England: The Films of Powell and Pressburger is vanaf 5 september 2024 in de Nederlandse bioscopen te zien

Cinéart heeft recent bekendgemaakt dat de documentairefilm Made in England: The Films of Powell and Pressburger vanaf 5 september 2024 in de Nederlandse bioscopen te zien zal zijn. De bioscooprelease van Made in England: The Films of Powell and Pressburger valt samen met de rerelease van Peeping Tom (1960) en de retrospectief “The Creative Worlds of Powell & Pressburger”. Made in England: The Films of Powell and Pressburger is een documentaire van David Hinton. De film is geproduceerd in samenwerking met Michael Powells echtgenote Thelma Schoonmaker.

Cherry Pickers Filmdistributie kocht deze films uit de officiële selectie van het Filmfestival van Cannes

Cherry Pickers Filmdistributie heeft vijf films uit de officiële selectie van het Filmfestival van Cannes aangekocht om ze als filmdistributeur in de Benelux uit te brengen. De vijf films zullen in 2025 in de Nederlandse bioscopen uitgebracht worden. De vijf films bestaan uit het Corsicaanse maffiadrama Le Royaume van Julien Colonna en het indringende IJslandse drama When the Light Breaks van Rúnar Rúnarsson. Verder heeft Cherry Pickers Filmdistributie ook September Says, het aangrijpende regiedebuut van Ariane Labed, en het speelfilmdebuut Good One van India Donaldson aangekocht. De filmdistributeur kocht verder ook de rechten van Karim Aïnouz’ erotische thriller Motel Destino. Ook legde Cherry Pickers Filmdistributie de rechten vast voor No Other Land tijdens het Filmfestival van Cannes. Deze documentaire van een Palestijns-Israëlisch collectief beleefde eerder dit jaar zijn wereldpremière tijdens de Berlinale. No Other Land zal ook in 2025 in de Nederlandse bioscopen uitgebracht worden.

In dienst van de Vrede (2024) – Film Recensie

In dienst van de Vrede is een aangrijpende en indrukwekkende Nederlandse documentaire. De film schetst een totaalbeeld van de oorsprong, setting en escalatie van het conflict in (Zuid-)Libanon in de jaren 1980. In dienst van de Vrede geeft het woord aan veteranen, (voormalig) correspondenten en andere experts over de Unifil vredesmissie die in 1979 gestart is. De filmtoeschouwers krijgen diverse persoonlijke en informatieve verhalen te horen. In dienst van de Vrede richt zijn schijnwerpers op dit onderbelicht stukje wereldgeschiedenis waarin de focus specifiek op de Nederlandse rol van dit internationale conflict wordt gelegd. Ondanks dat In dienst van de Vrede een zwaar beladen onderwerp – ook in de hedendaagse context – bespreekt, weten de filmmakers ook luchtige momenten van humor terug te brengen in de film. Er worden enkele kleine grappen gemaakt en hartverwarmende beelden vertoond. Deze momenten zorgen ervoor dat de filmtoeschouwers de tijd hebben op adem te komen van de heftige gesprekken die gevoerd worden in de documentaire. Ondanks het gebruik van enkele luchtige momenten, verliest In dienst van de Vrede nooit zijn focus. De filmmakers hebben een duidelijke visie gehad over het verhaal dat ze wilden vertellen. Hier slagen ze dan ook zeker in! Toch hadden enkele historische gebeurtenissen iets meer verbonden mogen worden met de actuele context van de soortgelijke internationale conflicten waar we nu tegen aanlopen. De documentairefilm had daar iets langer voor moeten zijn, want met een korte speeltijd van 60 minuten was dit niet gelukt. Toch is het meer willen van een film niet per se iets slechts. Het laat zien dat de film slaagt in het vertellen van zijn verhaal, omdat ik – als filmtoeschouwer – nog meer had willen zien.

Movies that Matter Festival van 2024 | Festival Preview | Programma Camera Justitia

Het Movies that Matter Festival van 2024 heeft voor het competitieprogramma Camera Justitia negen films geselecteerd. Bij dit competitieprogramma worden de relaties tussen global justice, internationaal recht en film in de schijnwerpers gezet. Samen met de Vrije Universiteit Amsterdam en het Asser Instituut presenteert het Movies that Matter Festival op donderdag 28 maart 2024 de Camera Justitia Dag. Deze dag bestaat uit drie onderdelen: het Global Justice Cinema Seminar, de Masterclass en de Camera Justitia Night. De jaarlijkse Camera Justitia Night richt zich op de vele aspecten en vormen van rechtvaardigheid. Daarnaast wordt de monumentale documentaire Soundtrack to a Coup d’Etat vertoont.

What Did You Dream Last Night, Parajanov? (2024) — Film Recensie

Als kind ging ik graag naar het strand om in de zee te zwemmen. Mijn favoriete moment tijdens zo’n strandbezoek was het trotseren van de zee. Ik ervaarde vooral plezier wanneer de zeegolven ruiger werden, waardoor je als kind gelanceerd werd in alle richtingen. Ondanks dat het zwemmen door deze botsende golven altijd plezierig startte, waren er regelmatig ook momenten dat ze te groot werden. Hierdoor werd het moeilijker om te genieten van het moment en moest ik al mijn kracht inzetten om zo snel mogelijk uit de golven te komen. Een eerste bezoek aan Berlijn kan vergeleken worden met het zintuigelijk gevoel van herhaaldelijk geraakt worden door zeegolven terwijl je aan het zwemmen bent. De golven blijven tegen je aan kaatsen – de ene keer ruiger dan de andere keer – terwijl je overeind probeert te blijven te staan. Het overeind blijven staan terwijl de golven van emoties, ervaringen, kennismakingen en geluiden op je afkomen blijkt een uitdaging op zichzelf te zijn. Berlijn is namelijk niet zomaar een stad. Als er een stad is met een rugzak vol intrigerende en verschrikkelijke geschiedenislessen, dan kan dat wel Berlijn genoemd worden. Een bezoek aan Berlijn is ontroerend mooi, maar bevat een onderliggend melancholisch gevoel dat veel toeristen en stedelingen meeneemt in vloedgolf van gewaarwordingen. De films die dit jaar vertoond werden tijdens de Berlinale zorgden allemaal stuk voor stuk bijzondere ervaringen vol overweldigende sensaties. Een goed voorbeeld hiervan is de Duitse experimentele documentairefilm What Did You Dream Last Night, Parajanov? De film zoekt de grenzen van interactieve documentaires en filmessays op. De film is geregisseerd door de Duits-Iraanse filmmaker Faraz Fesharaki. Hij is in 1986 geboren in Iran, maar woont en werkt in Berlijn. Tien jaar lang nam de filmmaker de gesprekken op die hij met zijn familie via videobellen had. In de film komen dan ook de filmmaker zelf en zijn ouders: Hasan Fesharaki en Mitra Kai voor. In zijn korte speeltijd weet de film momentopnames van de gesprekken tussen de filmmaker en zijn familie weer te geven. Deze momentopnames zijn net als herinneringen: vol ruis en onvolledig. What Did You Dream Last Night, Parajanov? is niet alleen een humoristische kijk op het familieleven van de filmmaker, maar ook een oprechte zelfreflectie op de dromen van Fesharaki. De regisseur weet dit effect te versterken en persoonlijker te maken, door de film een interactieve kant te geven. Filmtoeschouwers worden in de schoenen van de filmmaker en zijn gesprekspartners gestopt. Voor het filmpubliek voelt het alsof je betrokken bent bij de gesprekken en verhalen die de familieleden met elkaar delen. Fesharaki geeft de filmtoeschouwers een indirecte uitnodiging om deel te nemen aan deze gesprekken. Het is soms wat onduidelijk van welk perspectief iets wordt verteld, maar dit is geen groot probleem. What Did You Dream Last Night, Parajanov? is namelijk een poëtische film waarin de grenzen van wat mogelijk is met de experimentele vorm van biografische documentaires en essay-achtige narratieven worden opgezocht.

Deze films zijn onderdeel van de Dutch Movies Matter-Competitie bij het Movies that Matter Festival van 2024

Op maandag 25 maart 2024 vindt de Dutch Movies Matter Night plaats. Op deze avond wordt de documentaire Als ik mijn ogen sluit: leven met de Japanse kampen van filmmaker Pieter van Huystee vertoont. Als ik mijn ogen sluit: leven met de Japanse kampen is onderdeel van de Dutch Movies Matter-Competitie: een programma waarin Nederlandse speelfilms en documentaires van makers met aangrijpende verhalen en urgente narratieven, van binnen en buiten Nederland, vertoond worden. In de Dutch Movies that Matter-Competitie zitten dit jaar negen documentaires. De Dutch Movies Matter-Competitie wordt mede mogelijk gemaakt door VEVAM: de auteursrechtenorganisatie voor regisseurs. De competitie is onderdeel van het Movies that Matter Festival. Het Movies that Matter Festival van 2024 vindt plaats van 22 maart tot en met 30 maart. Op woensdag 27 maart vindt de Award Night van het Movies that Matter Festival van 2024 plaats. Tijdens deze avond wordt de Dutch Movies Matter Award en 5000 euro aan prijzengeld uitgereikt aan de regisseur van de winnende film.

Indië Verloren… (2023) – Film Recensie

Indië Verloren… is een indrukwekkende documentaire die nu al behoort tot de beste (Nederlandse) films die in 2024 in de bioscoop uitgebracht zullen worden. De documentaire bespreekt in detail de (na-)geschiedenis van de Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog. Regisseur In-Soo Radstake laat diverse internationaal gerenommeerde historici aan het woord om inzicht te bieden over dit complexe stukje wereldgeschiedenis. De filmmakers geven goed weer hoe een binnenlandse kwestie uitloopt tot een internationaal conflict. Verschillende stukken wereldgeschiedenis worden in relatie tot de Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog vanuit diverse standpunten belicht. Hierdoor levert Indië Verloren… als documentaire een totaal beeld over dit onderwerp. In Indië Verloren… worden niet alleen kalme archiefbeelden en cameraopnames getoond. De film laat ook misselijkmakende beelden zien van zowel de oorlog als van het Indonesische geweld tegen (o.a.) Indo-Europeanen. De documentaire laat massagraven, drijvende lichamen van vermoorde mensen en kapotschoten gezichten met loshangende ogen zien. Indië Verloren… wisselt in zijn montage af tussen beelden van recente interviews en verschrikkelijke beelden van de Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog. Door het gebruik van deze gruwelijke beelden weet Radstake niet alleen het filmpubliek te shockeren, maar ook de ernst van dit regelmatig onderbelicht stuk geschiedenis weer te geven. De documentaire laat zien hoe werkelijk gebeurde historische momenten onwerkelijk gemaakt kunnen worden vanuit alle kanten van de wereld. Hierbij spelen ze ook in op de consequentie van een gefalsificeerde geschiedenisbeeld. Het filmjaar mag dan pas net begonnen zijn, maar Indië Verloren… is nu al een grote aanrader die je echt in de bioscoop gezien moet hebben.

Daniel Radcliffe produceert documentaire David Holmes: The Boy Who Lived

De documentaire David Holmes: The Boy Who Lived is vanaf donderdag 16 november 2023 te streamen op HBO Max in Nederland. De film is geregisseerd door Dan Hartley. Deze filmmaker kun je kennen voor het regisseren van Lad: A Yorkshire Story. Acteur en filmmaker Daniel Radcliffe – die de meeste zullen kennen als het gelijknamige hoofdpersonage van de Harry Potter filmreeks – dient als uitvoerend producent van David Holmes: The Boy Who Lived.

Documentaire Human Forever is vanaf 2 november 2023 exclusief te zien bij Pathé

Pathé heeft bekendgemaakt dat ze de aangrijpende documentaire Human Forever exclusief zullen uitbrengen in de Nederlandse bioscopen. Vanaf donderdag 2 november zal de documentaire Human Forever van filmmaker Jonathan de Jong en zorgvernieuwer Teun Toebes bij Pathé te zien zijn. De voorverkoop van bioscooptickets is al begonnen op hun website. Er zullen ook speciale vertoningen komen voor scholen en zorginstellingen. Daarnaast zijn Teun Toebes en Jonathan de Jong in persoon aanwezig bij vier filmvoorstellingen in Eindhoven, Helmond, Arnhem en Den Haag.