Tag: Duitse Film

Op 15 april 2026 brengt filmdistributeur In the Air en kinderlabel Just4kids de Duitse familieanimatiefilm Tafiti – dwars door de woestijn uit in de Nederlandse bioscopen. Om de bioscooprelease van de Nederlandstalige versie van Tafiti – dwars door de woestijn te vieren, mag ik samen met In the Air, Just4kids en VITAMIEN een winactie opzetten voor de film. Met de Tafiti – dwars door de woestijn Winactie mag ik een keer vier vrijkaarten weggeven voor de bioscoopfilm. Wil je weten hoe je kans maakt op deze vermakelijke prijs? Lees dan snel dit artikel verder en vul het aanmeldformulier onderaan de winactie in! Mijn dank aan In the Air, Just4kids en VITAMIEN voor de mogelijkheid tot deze samenwerking.

De Duitse documentaire Materia Prima beleefde op 12 maart 2026 zijn wereldpremière bij het CPH:DOX, dat ook wel bekendstaat als het Copenhagen International Documentary Film Festival. Materia Prima laat zien dat elke grondstof het begin van een (groter) verhaal is. De documentaire laat zien hoe Bolivia beschikt over de grootste voorraden lithium ter wereld. Lithium is een metaal dat essentieel is voor de energietransitie. Zonder lithium zouden geen enkel datacentrum, geen enkele elektrische auto en geen enkele smartphone functioneren. Materia Prima is een documentairefilm die de huidige lithiumonderhandelingen plaatst binnen 500 jaar koloniale geschiedenis. Hiermee confronteert de documentaire de samenhang tussen kolonisatie uit het verleden en de huidige grondstoffenpolitiek. Materia Prima belicht verschillende boeiende invalshoeken. Zo laat Materia Prima de invalshoeken van maatschappelijke organisaties zien, die voornamelijk door vrouwen worden geleid. Tegelijkertijd laat de documentaire de fascinerende spanning zien tussen multinationals die willen profiteren van moderne goudkoorts en Boliviaanse burgers die deze grondstof willen inzetten om armoede te bestrijden. Bolivia lijkt zelf industriële waarde te willen creëren, in plaats van alleen zijn natuurlijke hulpbronnen te exploiteren. De Iraanse componist Atena Eshtiaghi is voor haar muziek voor de film Materia Prima uitgeroepen tot winnaar van de Duitse Prijs voor Documentaire Filmmuziek 2026. Ze won eerder ook al de Duitse Prijs voor Documentaire Filmmuziek voor de filmmuziek die ze componeerde voor de film My Stolen Planet (2024). Materia Prima zal vertoond worden tijdens de 41ste editie van het DOK.fest München in mei 2026. Het DOK.fest München staat ook bekend als het Internationale Documentaire Filmfestival van München.

Op 19 maart 2026 brengt filmdistributeur Cherry Pickers Filmdistributie de Duitse coming-of-age- en historische dramafilm Amrum uit in de Nederlandse bioscopen. Om de bioscooprelease van Amrum te vieren, mag ik samen met Cherry Pickers Filmdistributie en Film Incompany een winactie opzetten voor de film. Met de Amrum Winactie mag ik drie keer twee vrijkaarten weggeven voor de bioscoopfilm. Wil je weten hoe je kans maakt op deze aangrijpende prijs? Lees dan snel dit artikel verder en vul het aanmeldformulier onderaan de winactie in! Mijn dank aan Cherry Pickers Filmdistributie en Film Incompany voor de mogelijkheid tot deze samenwerking.

De coming-of-age-dramafilm Everyone’s Sorry Nowadays begint met een titelsequentie die het filmpubliek een kijkje geeft in het artistieke werk en de gedachten van het jonge hoofdpersonage Bianca. Zo opent de film met beelden van haar plakboek. De titelsequentie toont afgescheurde en uitgeknipte vormen vol ruig ingekleurde pagina’s en foto’s van natuurelementen als bloemen. Het plakboek is bewust op bepaalde manieren gekaderd en onvolledig in beeld gezet. De beelden in deze film zijn net zo op dezelfde bewuste manier gepositioneerd als de Amerikaanse filmmaker Wes Anderson op een opzettelijke manier gebruikmaakt van strakke, centrale en symmetrische composities in zijn films. Anderson gebruikt dit regelmatig om een gevoel van orde, stabiliteit en precisie in zijn films te scheppen. In Everyone’s Sorry Nowadays gaan regisseur Frederike Migom en filmmonteur Christine Houbiers samen met artdirector Nadja Götze hier expres tegenin. In het plakboek van de titelsequentie is geometrische abstractie terug te vinden. Zo bevat het plakboek meerdere gekleurde of uitgeknipte (en gekleurde) horizontale en verticale lijnen die andere visuele elementen benadrukken of begrenzen. De keuzes die gemaakt zijn door Migom, Houbiers en Götze bij het visualiseren van de titelsequentie doen niet alleen denken aan hoe Anderson bewust te werk gaat met zijn composities, maar ook aan hoe de Nederlandse kunstschilder Piet Mondriaan dit deed. Net zoals bij het werk van Mondriaan, lopen de uitgeknipte en (in-)gekleurde vlakken of lijnen vaak door buiten de randen van het plakboek. Het werk dat het hoofdpersonage Bianca aflevert in haar plakboek is bewust dynamisch in plaats van statisch. Het werk in haar plakboek oogt als op papier gezette artistieke hersenspinsels waarmee ze de emoties en gedachten uit haar hoofd probeert te reguleren, begrijpen of plaatsen.

Op 15 januari 2026 brengt filmdistributeur WW Entertainment de Duits-Amerikaanse actiethrillerfilm Dead of Winter uit in de Nederlandse bioscopen. Om de bioscooprelease van Dead of Winter te vieren, mag ik samen met WW Entertainment een winactie opzetten voor de film. Met de winactie van Dead of Winter mag ik twee bioscoop vrijkaarten weggeven voor de film. Wil je weten hoe je kans maakt op deze spannende prijs? Lees dan snel dit artikel verder en vul het aanmeldformulier onderaan de winactie in! Mijn dank aan WW Entertainment voor de mogelijkheid tot deze samenwerking.

Vandaag brengt filmdistributeur J&J Films de animatie en familiefilm Het lieve spookje Elli uit in de Nederlandse bioscopen. Om de bioscooprelease van Het lieve spookje Elli te vieren, mag ik samen met J&J Films en VITAMIEN een winactie opzetten voor de film. Met de winactie van Het lieve spookje Elli mag ik een keer een prijzenpakket weggeven van de film. Het prijzenpakket bevat twee bioscoop vrijkaarten voor de film Het lieve Spookje Elli. Daarnaast bevat het prijzenpakket een Spooky vriendschap armband, een Spookhuis met verfkit en een Spooky bagcharm. Wil je weten hoe je kans maakt op deze leuke prijs? Lees dan snel dit artikel verder en vul het aanmeldformulier onderaan de winactie in! Mijn dank aan DJ&J Films en VITAMIEN voor de mogelijkheid tot deze samenwerking.

Führer und Verführer vertelt het verhaal van de opkomst van nazi-Duitsland door de lens van Adolf Hitlers rechterhand en propagandaminister Joseph Goebbels. De film begint met een tekstuele introductie die de premisse van het verhaal beschrijft en de redenering om de film door het perspectief van de daders – in andere woorden de nazi’s – te laten zien. De introductie beschrijft terecht dat deze keuze om het filmverhaal vanuit het perspectief van de nazi’s te laten zien zowel riskant als noodzakelijk is. Regisseur en scenarioschrijver Joachim A. Lang bepleit terecht dat dit een goede manier is om de hedendaagse bevolking te waarschuwen tegen – en bewust te maken van – het werk van demagogen. De regisseur en scenarioschrijver start de film echter niet met de eerste ontmoetingen tussen Goebbels en Hitler. Daarnaast begint het filmverhaal ook niet met de start van hun samenwerkingen. Na een tekstuele introductie en een proloog, dat vlak plaatsvindt voor de dood van Hitler en Goebbels, opent de film in 1938 met de Anschluss van Oostenrijk bij Duitsland. Doordat deze Duitse oorlogsdramafilm niet start met de eerste samenwerkingen en ontmoetingen tussen Goebbels en Hitler, wordt de opkomst van fascisme, ongelijkheid en racisme als iets plotselings en onverwachts neergezet. Hiermee speelt Lang in op de snelle groei en opkomst van fascistische demagogen. Daardoor weet de regisseur en scenarioschrijver goed de gevaren hiervan weer te geven. Tegelijkertijd werkt de narratieve keuze om het verhaal niet te starten bij het begin van Goebbels’ leven als propagandaminister en rechterhand van Hitler hem ook tegen. De regisseur en scenarioschrijver wil het filmpubliek de boodschap meegeven alert te blijven voor de groei en opkomst van fascisme, maar doordat de film niet start bij het begin van deze opkomst, lukt het Lang niet om de filmtoeschouwers aan te geven waar ze op moet letten om de opkomst van fascisme te herkennen. Hoogstwaarschijnlijk zal de regisseur en scenarioschrijver verwacht hebben dat de filmtoeschouwers zelf zullen herkennen wanneer fascisme aanwezig is of opkomt, maar als dat het geval was, dan zouden film als Führer und Verführer ook niet gemaakt hoeven te worden. De narratieve keuzes die gemaakt zijn komen dus op enkele momenten (enigszins) imperfect en onlogisch over.

Op 14 maart 2025 bracht filmdistributeur Dutch FilmWorks (DFW) de fantasierijke familiefilm Woodwalkers uit op Blu-ray en DVD. Om de fysieke media release van Woodwalkers te vieren, mag ik samen met Dutch FilmWorks (DFW) een winactie opzetten voor de film. Met de Woodwalkers Winactie mag ik een keer een Blu-ray weggeven van de film. Wil je weten hoe je kans maakt op deze avontuurlijke prijs? Lees dan snel dit artikel verder en vul het aanmeldformulier onderaan de winactie in! Mijn dank aan Dutch FilmWorks (DFW) voor de mogelijkheid tot deze samenwerking.

Wanneer ik diep terugkijk in mijn geheugen, komen vage herinneringen van (televisie-)uitzendingen van de films Niko en de Vliegende Brigade (2008) en Niko 2: Familiezaken (2012) naar boven. Zo ver ik me kan herinneren werden deze twee animatiefilms regelmatig tijdens de feestdagen afgespeeld op televisiezenders als NPO 3. Het zal me niet verbazen als dit nog steeds gedaan wordt – zeker met de recente bioscooprelease van de derde film: Niko voorbij het noorderlicht. Ondanks dat ik bekend ben met het magische en vliegende rendier, heeft dit filmpersonage geen blijvende of sterke indruk bij me achtergelaten. Na het kijken van Niko voorbij het noorderlicht is mijn impressie van dit feestelijke filmfiguur niet veranderd of verbeterd. Net zoals de vorige twee films komt Niko voorbij het noorderlicht over als een Europese animatiefilm die jaarlijks herhaaldelijk afgespeeld kan worden op televisie. In principe is hier niets mis mee, maar het zegt wel veel over de kwaliteit van de film. Deze derde film over het vliegende jonge rendier Niko bevat een voorspelbaar en redelijk cliché filmverhaal. Toch zullen kleine kinderen en jongere filmkijkers genieten van het komische en hartverwarmende karakter van deze animatiefilm. Daarnaast bevat Niko voorbij het noorderlicht meerdere filmscènes die als spannend en avontuurlijk beschouwd kunnen worden door een jongere doelgroep. In het filmverhaal wordt verder besproken hoe kinderen moeite kunnen hebben met opgroeien en hoe ouders (of ouderfiguren) moeite kunnen hebben met het loslaten van hun kinderen. Doordat de regisseurs en scenarioschrijvers van familie een belangrijk terugkerend onderwerp maken, is deze animatiefilm uiteindelijk vooral geschikt voor families met jonge kinderen.

200% Wolf lijkt niet de volle honderd procent – of eerder tweehonderd procent – te gaan voor het bespreken van de thema’s die het filmverhaal in eerste instantie neerzet. In de film laat regisseur Alexs Stadermann samen met scenarioschrijvers Fin Edquist en Jayne Lyons zien hoe belangrijk het voor het jonge hoofdpersonage Freddie Lupin is om zich gerespecteerd te voelen. Voor Freddie is het verkrijgen van respect de enige manier waarmee hij ervaart dat hij er toe doet en tot de roedel van stoere weerwolven behoort. Het jonge hoofdpersonage voelt zich door zijn kleine omvang en uiterlijk niet serieus genomen. Hoe harder Freddie probeert respect op te brengen, hoe meer de roedel moet lachen. De regisseur en scenarioschrijvers proberen in het filmverhaal Freddie al snel de les te leren dat respect niet iets is wat je kunt afdwingen. Uiteraard leert Freddie deze les niet meteen, want anders zou de film binnen een kwartier afgelopen zijn. Freddie heeft volgens zichzelf iets extra’s nodig zodat anderen anders naar hem gaan kijken. Gewoon zichzelf zijn zit er voor hem niet in. De regisseur en scenarioschrijvers weten in het filmverhaal op een subtiele manier een onzeker jong hoofdpersonage neer te zetten dat zijn groot opgezette ego als masker voor zijn kwetsbare kant gebruikt. Door een filmverhaal te presenteren waarin het hoofdpersonage moet leren zichzelf te accepteren voor wie hij is, geeft 200% Wolf een boodschap mee waar filmtoeschouwers van alle leeftijden iets van kunnen leren. Ondanks dat thema’s als respect, zelfliefde en samenhorigheid vroeg in de film geïntroduceerd worden, gaat het verhaal hier voor de rest van de film minder op in. 200% Wolf bevat een rommelig verhaalverloop en verhaalstructuur waarin betekenisvolle filmmomenten vooral plaats moeten maken voor cliché filmscènes vol droge humor en popliedjes. Voor een geanimeerde familiefilm van een minder grootse filmstudio is dit enigszins te verwachten. Toch blijven de kritiekpunten een teleurstellende verschijning voor 200% Wolf, omdat de regisseur en scenarioschrijvers enkele aangrijpende thema’s eerder in het filmverhaal bespreken. Dat uit deze besproken thema’s ook nog belangrijke boodschappen te halen vallen, maakt deze teleurstelling er niet beter op.