Tag: Duitsland

Als kind ging ik graag naar het strand om in de zee te zwemmen. Mijn favoriete moment tijdens zo’n strandbezoek was het trotseren van de zee. Ik ervaarde vooral plezier wanneer de zeegolven ruiger werden, waardoor je als kind gelanceerd werd in alle richtingen. Ondanks dat het zwemmen door deze botsende golven altijd plezierig startte, waren er regelmatig ook momenten dat ze te groot werden. Hierdoor werd het moeilijker om te genieten van het moment en moest ik al mijn kracht inzetten om zo snel mogelijk uit de golven te komen. Een eerste bezoek aan Berlijn kan vergeleken worden met het zintuigelijk gevoel van herhaaldelijk geraakt worden door zeegolven terwijl je aan het zwemmen bent. De golven blijven tegen je aan kaatsen – de ene keer ruiger dan de andere keer – terwijl je overeind probeert te blijven te staan. Het overeind blijven staan terwijl de golven van emoties, ervaringen, kennismakingen en geluiden op je afkomen blijkt een uitdaging op zichzelf te zijn. Berlijn is namelijk niet zomaar een stad. Als er een stad is met een rugzak vol intrigerende en verschrikkelijke geschiedenislessen, dan kan dat wel Berlijn genoemd worden. Een bezoek aan Berlijn is ontroerend mooi, maar bevat een onderliggend melancholisch gevoel dat veel toeristen en stedelingen meeneemt in vloedgolf van gewaarwordingen. De films die dit jaar vertoond werden tijdens de Berlinale zorgden allemaal stuk voor stuk bijzondere ervaringen vol overweldigende sensaties. Een goed voorbeeld hiervan is de Duitse experimentele documentairefilm What Did You Dream Last Night, Parajanov? De film zoekt de grenzen van interactieve documentaires en filmessays op. De film is geregisseerd door de Duits-Iraanse filmmaker Faraz Fesharaki. Hij is in 1986 geboren in Iran, maar woont en werkt in Berlijn. Tien jaar lang nam de filmmaker de gesprekken op die hij met zijn familie via videobellen had. In de film komen dan ook de filmmaker zelf en zijn ouders: Hasan Fesharaki en Mitra Kai voor. In zijn korte speeltijd weet de film momentopnames van de gesprekken tussen de filmmaker en zijn familie weer te geven. Deze momentopnames zijn net als herinneringen: vol ruis en onvolledig. What Did You Dream Last Night, Parajanov? is niet alleen een humoristische kijk op het familieleven van de filmmaker, maar ook een oprechte zelfreflectie op de dromen van Fesharaki. De regisseur weet dit effect te versterken en persoonlijker te maken, door de film een interactieve kant te geven. Filmtoeschouwers worden in de schoenen van de filmmaker en zijn gesprekspartners gestopt. Voor het filmpubliek voelt het alsof je betrokken bent bij de gesprekken en verhalen die de familieleden met elkaar delen. Fesharaki geeft de filmtoeschouwers een indirecte uitnodiging om deel te nemen aan deze gesprekken. Het is soms wat onduidelijk van welk perspectief iets wordt verteld, maar dit is geen groot probleem. What Did You Dream Last Night, Parajanov? is namelijk een poëtische film waarin de grenzen van wat mogelijk is met de experimentele vorm van biografische documentaires en essay-achtige narratieven worden opgezocht.

The Dive is een spannende thriller film waarin de psychologische effecten van onder water gevangen zitten, worden onderzocht. Hierin spelen regisseur Maximilian Erlenwein en scenarioschrijver Joachim Hedén met thema’s als depressies en het terugvinden van je zusterschap, nadat je elkaar ontgroeid bent. Ondanks dat The Dive (ook) een conceptueel sterke thematische film is, weet de film vooral op zijn technische vlakken een sterke indruk achter te laten. Hierbij kan het werk van de geluidsafdeling het grootste pluspunt van deze thriller film genoemd worden. De geluidsafdeling leveren samen met de filmmuziek van componisten Volker Bertelmann en Raffael Seyfried verbluffend goed geluid af. Dat de onder water scènes zo spannend overkomen, is in The Dive grotendeels te danken aan het krakende en helse geluid. Naast het werk van de geluidsafdeling valt ook het camerawerk van cinematograaf Frank Griebe op. Griebe experimenteert in zijn camerawerk met de thematische kant van het verhaal. Hierbij laat de cinematograaf de personages onder water regelmatig opgeslokt worden in complete duisternis – net zoals dat kan gebeuren bij mensen die lijden onder een (hevige) depressie. Het is alleen wel jammer dat er in de montage regelmatig gebruik wordt gemaakt van dezelfde flashbacks en technieken om op de emoties van het filmpubliek in te spelen. De film oogt hierdoor repetitief en soms zelfs emotioneel manipulerend. Toch is The Dive een degelijk goede thriller film die zelfs op een uitstekende manier de angst voor onder water vast komen te zitten weet uit te beelden.

Het Verloren Transport is een van de beste Nederlandse speelfilms van dit moment. Daarnaast is de film een ode aan jong visionair Nederlands talent dat de moderne filmgeschiedenis van Nederland naar grote hoogtes kan brengen. Nederlands filmbezoekers zouden eigenlijk niet meer moeten klagen dat er geen sterke Nederlandse speelfilms in de bioscoop uitkomen. Vooral niet als er zo’n geweldige Nederlandse filmproductie als Het Verloren Transport te zien is in de Nederlandse bioscopen. Het is een film die je hart beetje bij beetje steeds meer over wint in zijn redelijk korte speeltijd. Dit allemaal zorgt ervoor dat Het Verloren transport ook een van de beste Nederlandse oorlogs- en dramafilms van de afgelopen jaren genoemd kan worden.

Het jaar is 1920 wanneer de Duitse film Das Cabinet des Dr. Caligari internationaal uitkomt in de bioscopen. Toen werd deze film met veel lof door critici ontvangen. Nu nog steeds bespreken recensenten en journalisten de impact van Das Cabinet. De film vertelt het verhaal van een gestoorde hypnotiseur die een somnambule, een slaapwandelaar, gebruikt om moorden te plegen. Das Cabinet des Dr. Caligari wordt terecht gezien als een klassieker. Veel recensenten spreken over de invloed die deze Duitse film heeft gehad op meerdere filmgenres. Zo noemde filmrecensent Danny Peary Das Cabinet des Dr. Caligari de eerste cultfilm en de voorloper op het art house filmgenre. De bekende (overleden) filmcriticus Roger Ebert vond dit de eerste echte horrorfilm. Maar hoe kan een Duitse stille film uit 1920 zoveel invloed hebben gehad op het begin van meerdere grote filmgenres?

De 26ste editie van het SCHLiNGEL Internationale filmfestival is helaas alweer afgelopen. Op zaterdag 16 oktober 2021 zijn er in de avond winnaars aangekondigd en prijzen uitgedeeld. Echter betekent dit niet dat he beleefde plezier rondom dit festival is afgelopen. Vandaag recenseer ik namelijk de Russische film Upon the Magic Roads. Deze film was ook te zien op het SCHLiNGEL filmfestival in 2021. Dit is de derde (en bovendien laatste) film die ik op mijn eerste dag bij het SCHLiNGEL keek. Upon the Magic Roads is een grootse Russische film die zelfs bijna in de top 50 films zit van meest winstmakende films van 2021. Maar staan deze twee benoemde punten wel gelijk aan de kwaliteit van de film?

De Slag om de Schelde is een Nederlandse oorlogsfilm uit 2020. De film is geregisseerd door Matthijs van Heijningen Jr. en het scenario is geschreven door Paula van der Oest. In de film staat (uiteraard) de Slag om de Schelde uit 1944 centraal. In 2020 was het 75 jaar geleden dat de oorlog eindigde en de film moest het herdenkingsjaar afsluiten. De film ging op 14 december 2020 in première in het CineCity in Vlissingen en de film zou landelijk uitkomen op 17 december 2020. Op 15 december 2020 werd echter bekendgemaakt dat de bioscooprelease van de Slag om de Schelde uitgesteld zou worden naar 2021 vanwege de corona maatregelen. Nu de bioscopen weer open zijn is de film eindelijk te zien. Maar is de film het wachten waard geweest?

Afgelopen weekend maakte ik op social media bekend dat ik een van de drie FIPRESCI juryleden ben die de 26ste editie van het SCHLiNGEL Filmfestival mag jureren. Ik ben al sinds 9 oktober druk bezig om films op dit festival te bekijken. In overleg met het filmfestival mag ik de films ook bespreken op SebKijk. Daarom staan we vandaag stil bij de film Sihja, the Rebel Fairy. Dit is de eerste film die ik keek op mijn eerste dag als jurylid. Ben je benieuwd naar mijn filmervaringen van mijn eerste dag op het SCHLiNGEL Filmfestival 2021? Of wil je weten wat ik vind van de film Sihja, the Rebel Fairy? Blijf dan zeker dit artikel lezen.

The Tobacconist is een niet alledaagse oorlogsfilm, maar laat hiermee ook zien dat uniekheid niet altijd kwaliteit garandeert. De Duitse film kwam uit in 2018 en is gebaseerd op het boek “Der Trafikant” van auteur Robert Seethaler. De Nederlandse titel van het boek is “De Weense sigarenboer”. De film is geregisseerd door Nikolaus Leytner. Kan The Tobacconist met zijn originele gebruik van oorlogsverhalen vertellen een sterke film maken? Lees dat in mijn film recensie van The Tobacconist.