Avant-Drag! (2024) – Film Recensie

Avant-Drag! weet met poëtische audiovisuele beschrijvingen een kijkje te leveren in het dagelijkse leven van creatieve dragartiesten die in Griekenland wonen. Hierbij laat de film zien hoe deze dragartiesten zich creatief uiten door te borduren, schilderen, breien, zingen en (activistisch) op te treden. Hiernaast laat de documentairefilm ook zien hoe deze dragartiesten en mensen uit de LGBTQ+ gemeenschap kunnen worstelen met hun verleden. Regisseur Fil Ieropoulos en cinematograaf Mihalis Gkatzogias laten ook de effecten zien die discriminatie, racisme en seksisme op deze dragartiesten hebben. De film laat verder zien hoe de dragartiesten niet enkel de rollen van hun alter ego’s spelen. Zo vertellen enkele dragartiesten zelf dat ze zich pas compleet zijn gaan voelen nadat ze hun alter ego’s hebben aangenomen. Ieropolous probeert samen met de dragartiesten en de crew een politiek bewustzijn te creëren bij de filmtoeschouwers. Over het algemeen slagen ze hier goed in. Toch weerspiegelen enkele scènes de belachelijke beweringen van hun “vijanden” op een oncomfortabele en ongeschikte manier. Avant-Drag! speelt in op de vooroordelen en angsten die mensen hebben over dragartiesten en mensen uit de LGBTQ+ gemeenschap door deze als overdreven “waarheden” te presenteren. Zo laat de film zien hoe Kangela Tromokratisch speelgoedbaby’s als maaltijden aan het bereiden is. Hiermee spelen de filmmakers en de dragartiest in de op de angst dat mensen uit de LGBTQ+ gemeenschap een gevaar vormen voor de jeugd. Ze doen dit op een overdreven en absurdistische manier. Het probleem is dat er niet duidelijk genoeg gemaakt wordt dat dit satire is. Door niet expliciet de context van deze grappen te benoemen, gooien de filmmakers extra olie op het vuur voor de groep mensen die deze vooroordelen en angsten hebben. Dit zie ik zelf niet als vervelend voor de groep mensen die discriminerend en haatvol naar de LGBTQ+ gemeenschap zijn. Ik zie het eerder als gevaarlijk voor de dragartiesten en de LGBTQ+ gemeenschap zelf, omdat deze filmmomenten vervormd kunnen worden naar materiaal wat tegen hun gebruikt kan worden. Aan de andere kant weet de film goed de grenzen te doorbreken van hoe ze hun punten willen overbrengen. De filmtitel Avant-Drag! geeft in zijn basis al duidelijk aan dat de filmmakers en dragartiesten de artistieke grenzen willen doorbreken. Zo is de filmtitel een duidelijke bespeling op het woord Avant-garde. De Avant-garde is een verzamelnaam voor progressieve en jonge kunstenaars, die artistieke autonomie en vernieuwing naar een hoger niveau tillen. Ze experimenteren (o.a.) met vormen in de schilderkunst, architectuur, film, theater en moderne dans. Het werk dat de dragartiesten en de filmmakers met Avant-Drag! leveren is ook artistiek vernieuwend en experimenteel, dus vandaar dat de filmtitel slim en goed uitgekozen is.

Nederlands Film Festival ontvangt geen meerjarige gemeentesubsidie 2025-2028

Het Nederlands Film Festival zal de komende vier jaar geen meerjarige subsidie van gemeente Utrecht ontvangen. Het college van burgemeester en wethouders van Utrecht heeft besloten om het advies van de Adviescommissie Cultuurnota 2025-2028 ten aanzien van de cultuursubsidies integraal over te nemen. De commissie heeft alle subsidieaanvragen getoetst “op artistieke kwaliteit, uitvoerbaarheid en betekenis voor de stad”. Het Nederlands Film Festival (NFF) staat niet bij de 67 cultuurinstellingen die subsidie krijgen. Voor het Nederlands Film Festival houdt dit in dat de gemeentelijke subsidie, van 600.000 euro per jaar, vanaf 2025 wordt beëindigd.

Cherry Pickers Filmdistributie kocht deze films uit de officiële selectie van het Filmfestival van Cannes

Cherry Pickers Filmdistributie heeft vijf films uit de officiële selectie van het Filmfestival van Cannes aangekocht om ze als filmdistributeur in de Benelux uit te brengen. De vijf films zullen in 2025 in de Nederlandse bioscopen uitgebracht worden. De vijf films bestaan uit het Corsicaanse maffiadrama Le Royaume van Julien Colonna en het indringende IJslandse drama When the Light Breaks van Rúnar Rúnarsson. Verder heeft Cherry Pickers Filmdistributie ook September Says, het aangrijpende regiedebuut van Ariane Labed, en het speelfilmdebuut Good One van India Donaldson aangekocht. De filmdistributeur kocht verder ook de rechten van Karim Aïnouz’ erotische thriller Motel Destino. Ook legde Cherry Pickers Filmdistributie de rechten vast voor No Other Land tijdens het Filmfestival van Cannes. Deze documentaire van een Palestijns-Israëlisch collectief beleefde eerder dit jaar zijn wereldpremière tijdens de Berlinale. No Other Land zal ook in 2025 in de Nederlandse bioscopen uitgebracht worden.

Een Schitterend Gebrek is de openingsfilm van het 26ste Film by the Sea Festival

De dramafilm Een Schitterend Gebrek zal op 6 september 2024 het 26ste Film by the Sea Festival openen. Het Film by the Sea Festival is een van de belangrijkste culturele evenementen in Zeeland. De 26ste editie vindt plaats van 6 tot en met 15 september 2024 in Vlissingen en diverse andere Zeeuwse steden. Een Schitterend Gebrek is ook bekender onder zijn internationale filmtitel: A Beautiful Imperfection. Een Schitterend Gebrek is geregisseerd door de Nederlandse filmmaker Michiel van Erp. Dit is zijn eerste Engelstalige film.

Nederlands Film Festival van 2024 opent met dramafilm Witte flits

Het speelfilmdebuut van Laura Hermanides – Witte flits – is de openingsfilm van de 44e editie van het Nederlands Film Festival (NFF). Hermanides schreef samen met Roelof Jan Minneboo het scenario van de film. De cast van de film bestaat uit o.a. Renée Soutendijk, Raymond Thiry, Sanne den Hartogh en Manoushka Zeegelaar Breeveld. Family Affair Films is de producent van de film. Witte flits werd gerealiseerd met de steun van het Nederlands Filmfonds, Amsterdams Fonds voor de Kunst en Stichting Stimuleringsfonds Rouw.

The Substance wint de prijs voor beste scenario op het 77ste Filmfestival van Cannes

The Substance is een van de meest besproken en best beoordeelde films van het 77ste Filmfestival van Cannes. The Substance is de tweede speelfilm van regisseur Coralie Fargeat. Tijdens de slotceremonie van het 77ste Filmfestival van Cannes is The Substance bekroond met de prijs voor beste scenario. The Substance is niet alleen geregisseerd door Fargeat. De regisseur schreef ook het scenario van de film. De hoofdrollen worden in de film gespeeld door Demi Moore, Margaret Qualley en Dennis Quaid. The Substance is een drama en horrorfilm waarin een verdwijnende beroemdheid besluit een drug op de zwarte markt te gebruiken, waarmee ze tijdelijk een jongere, betere versie van zichzelf creëert. De film is geproduceerd door Fargeat, Eric Fellner en Tim Bevan voor Working Title. Internationaal distributeur, streamingdienst en producent MUBI heeft alle rechten voor The Substance in Noord-Amerika, Duitsland, Oostenrijk, Latijns-Amerika, de Benelux, het Verenigd Koninkrijk en Ierland verworven. The Substance wordt dit jaar nog in deze landen in de bioscoop uitgebracht. MUBI heeft ook de rechten voor The Substance verworven voor Turkije en India.

Charcoal (2022) – Film Recensie

Na het kijken van Charcoal is de Braziliaanse film in mijn onderbewustzijn blijven hangen. De reden dat ik deze film niet uit mijn hoofd kon krijgen, had vooral te maken met het feit dat het verhaal te subtiel was in zijn satire en donkere humor. Charcoal werkt vooral als thriller en dramafilm. Het filmverhaal is aangrijpend doordat het regelmatig onvoorspelbaar en spannend is. De spannende filmsfeer behoort tot de grootste pluspunten uit deze film. Helaas verdwijnt deze spanning regelmatig doordat regisseur en scenarioschrijver Carolina Markowicz de focus op te veel verschillende onderwerpen en thema’s legt. Daardoor is Charcoal een middelmatige dramafilm geworden waarin het verhaal in een spagaat komt te staan tussen het willen vertellen van een meeslepend verhaal en het leveren van ongenuanceerde kritiek op diverse onderwerpen als armoede en religie. 

Architecture Film Festival Rotterdam presenteert speciale vertoning van Silent Running (1972)

Ter gelegenheid van Tuin van de Stad, het thema van de Rotterdam Architectuur Maand van 2024, vertoont het Architecture Film Festival Rotterdam de sciencefiction filmklassieker Silent Running (1972). De film wordt vertoond op zaterdag 15 juni. De voorstelling begint om 20.00 en eindigt om 22.00. De speciale vertoning van Silent Running vindt plaats bij het Henketpaviljoen van het Museum Boijmans van Beuningen. Dit jaar is dit de festivalhart van de Rotterdam Architectuur Maand. De speciale vertoning van Silent Running vindt plaats in samenwerking met de Dag én Nacht van de Architectuur.

Studio Ghibli ontvangt Ere-Palme d’or bij 77ste Filmfestival van Cannes

Het 77ste Filmfestival van Cannes honoreert niet alleen de beroemde actrice Meryl Streep dit jaar. Ook reikt het filmfestival dit jaar een Ere-Palme d’or uit aan Studio Ghibli. De Japanse filmstudio heeft twee iconische verhalenvertellers en filmmakers: Hayao Miyazaki en Isao Takahata. Bovendien heeft Studio Ghibli een groot aantal geliefde filmpersonages en animatiefilms uitgebracht. Toshio Suzuki had het volgende te zeggen over het feit dat Studio Ghibli een Ere-Palme d’or zal ontvangen: “Ik ben echt vereerd en verheugd dat de studio de Ere-Palme d’or krijgt.” Verder zei hij ook: “Ik wil het Festival de Cannes uit de grond van mijn hart bedanken. Veertig jaar geleden richtten Hayao Miyazaki, Isao Takahata en ik Studio Ghibli op met de wens om animatie van hoge kwaliteit te brengen aan kinderen en volwassenen van alle leeftijden. Vandaag de dag worden onze films bekeken door mensen over de hele wereld, en veel bezoekers komen naar het Ghibli Museum, Mitaka en Ghibli Park om de wereld van onze films zelf te ervaren.”

Saints & Sinners (2023) – Film Recensie

Saints & Sinners is een sombere, maar mooie Ierse film met redelijk wat gebreken. De film laat zien dat er in een land van zondaars, moordenaars en politieke onrust geen echte heiligen zijn. Het uitvoeren van zonden onder de beste intenties, neemt niet weg dat dit nog steeds zonden zijn. Ondanks dat het strijden voor een vrij Ierland maar een klein onderdeel is uit het filmverhaal, weet regisseur Robert Lorenz samen met scenarioschrijvers Mark Michael McNally en Terry Loane goed de consequenties van deze acties weer te geven. Hierbij spelen de regisseur en scenarioschrijvers in op een van hun narratieve thema’s: of het doel de middelen heiligt. Is een vrij Ierland het waard als ze daarvoor onschuldigen mensen moeten opofferen? En is het in opdracht vermoorden van mensen het waard om je traumatische verleden te vergeten? De film stelt de vraag of het uitvoeren van zonden überhaupt een doel heiligt. In het geval van Saints & Sinners lijken de filmmakers te pleiten voor het idee dat een heilige eerst een zondaar moet zijn voordat hij echt de betekenis daarvan kan begrijpen. Deze thematische vraag is maar een klein onderdeel van het grotere plaatje. Hierbij komen we ook direct bij het grootste probleem van de film. Het filmverhaal is te overambitieus en probeert te veel te vertellen. Hierdoor mist de film een duidelijke focus en oogt het filmverhaal onderontwikkeld. Lorenz heeft samen met de scenarioschrijvers laten zien dat Saints & Sinners zeker potentie had om een geweldige film te zijn geworden. Tegelijkertijd laat de regisseur met zijn regiekeuzes ook zien dat de cast en crew met de film een grotere hap namen dan dat ze konden kauwen.