Tag: Filmfestival van Cannes

Filmdistributeur MCOfilm heeft de wereldwijde distributierechten verworven van de indrukwekkende zwart-witfilm Bezuidenhout. De Nederlandse oorlogsfilm Bezuidenhout is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van het vergissingsbombardement op de Haagse wijk Bezuidenhout op 3 maart 1945. Na een succesvolle reeks speciale filmvertoningen in diverse Nederlandse filmtheaters wordt Bezuidenhout vanaf 29 mei 2025 op een bredere schaal vertoond in bioscopen door heel Nederland. Tegelijkertijd zet MCOfilm zich in om de film ook internationaal meer onder de aandacht te brengen. De officiële lancering van de internationale campagne vindt plaats tijdens het Filmfestival van Cannes van 2025. Bezuidenhout zal daar gepresenteerd worden aan internationale inkopers, filmprogrammeurs en de pers. De directeur van MCOfilm, Rik Sindelman, was enthousiast te spreken over het verwerven van de internationale distributierechten van Bezuidenhout. Hij zei: “Deze film verdient een groter podium. De thematiek van moed, verraad en menselijke verbondenheid binnen een vergeten stukje Nederlandse geschiedenis raakt universele snaren. De film is intiem en urgent – een krachtig venster op de impact van oorlog op gewone mensen.”

Op 15 mei 2025 brengt filmdistributeur WW Entertainment de Australische psychologische thriller film The Surfer uit in de Nederlandse bioscopen. Om de bioscooprelease van The Surfer te vieren, mag ik samen met WW Entertainment een winactie opzetten voor de film. Met The Surfer Winactie mag ik een keer twee bioscoop vrijkaarten weggeven van de film.  Wil je weten hoe je kans maakt op deze spannende prijs? Lees dan snel dit artikel verder en vul het aanmeldformulier onderaan de winactie in! Mijn dank aan WW Entertainment voor de mogelijkheid tot deze samenwerking.

Op 16 april bracht filmdistributeur In The Air drie betoverende familiefilms uit op Pathé Thuis. Een van deze drie leuke familiefilms is de Oscarwinnende animatiefilm Flow. Om deze release van de film Flow te vieren, mag ik samen met In The Air een winactie opzetten voor de film. Met de Flow Winactie mag ik drie keer een Pathé Thuis kijkcode weggeven van de film. De Pathé Thuis kijkcodes zijn geldig tot 31 december 2025. Wil je weten hoe je kans maakt op deze prachtige prijs? Lees dan snel dit artikel verder en vul het aanmeldformulier onderaan de winactie in! Mijn dank aan In The Air voor de mogelijkheid tot deze samenwerking.

Emilia Pérez is een ode aan de artistieke expressie van musicals. Regisseur Jacques Audiard laat het publiek zien hoe zelfs de gevaarlijkste mensen op aarde – zoals drugsbaron Manitas Del Monte – dans en zang kunnen gebruiken om hun diepste wensen aan de wereld kenbaar te maken. De spannende en excentrieke film vertoont met behulp van uitstekend gechoreografeerde dansscènes en prachtig gezongen muzieknummers de innerlijke werelden, emoties en dromen van de hoofdpersonages. Audiard speelt in zijn film met het (audiovisuele) idee dat als (film-)personages zich niet met woorden over ernstige zaken kunnen uitdrukken dat ze beter kunnen zingen of dansen. De film behandelt een lange lijst van uiteenlopende onderwerpen. Het bespreekt onderwerpen als wedergeboorte en gender in politieke corruptie. Daarnaast komen vrouwenemancipatie en transseksualiteit ook ter sprake. Doordat het filmverhaal meerdere belangrijke onderwerpen bespreekt, komt het verhaal van Emilia Pérez op enkele momenten overvol over. Toch worden de verschillende onderwerpen uit de film goed onderbouwd. Ondanks zijn ambitieuze en grootse aanpak lijkt Audiard niet verloren te raken wat hij wil vertellen met zijn film. De kracht van Audiards regievisie is terug te vinden in de humane aanpak van zijn filmverhaal en de bijhorende personages. De regisseur en scenarioschrijver zoekt de humaniteit in zijn filmverhaal op door de filmpersonages tegenover inhumane praktijken en situaties te zetten. Hierbij levert Audiard uiteindelijk een audiovisueel pleidooi over het belang van gelijkheid, mensenrechten en eigenwaarde.

The Sweet East geeft een goed beeld weer van de veelvoorkomende problemen van de verhalen die geïnspireerd of gebaseerd zijn op Alice in Wonderland. Het grootste probleem waar The Sweet East mee worstelt, is dat het filmverhaal een karakterloos en saai hoofdpersonage bevat. Het hoofdpersonage bevat zelf geen identiteit. In Alice in Wonderland is het niet Alice, maar de prettig gestoorde wereld om haar heen, die de aandacht pakt. Toch bevat de jonge Alice in deze verhalen altijd een sterke persoonlijkheid waar karaktereigenschappen als moed, onschuld en naïviteit een belangrijke rol spelen. In The Sweet East bevat het jonge hoofdpersonage Lillian geen persoonlijkheid en slecht onderbouwde karaktereigenschappen. Daarnaast is de wereld om haar heen niet prettig gestoord. Regisseur Sean Price Williams levert samen met scenarioschrijver Nick Pinkerton een film waar experimentele en narratieve absurdisme het voortouw neemt. Het resultaat hiervan is een slaapverwekkende film zonder enige excentrieke personages en een pretentieus verhaal. The Sweet East is als film zo absurdistisch dat het verhaal eerder saai, dan vermakelijk en (expres) raar overkomt.

Na het kijken van Charcoal is de Braziliaanse film in mijn onderbewustzijn blijven hangen. De reden dat ik deze film niet uit mijn hoofd kon krijgen, had vooral te maken met het feit dat het verhaal te subtiel was in zijn satire en donkere humor. Charcoal werkt vooral als thriller en dramafilm. Het filmverhaal is aangrijpend doordat het regelmatig onvoorspelbaar en spannend is. De spannende filmsfeer behoort tot de grootste pluspunten uit deze film. Helaas verdwijnt deze spanning regelmatig doordat regisseur en scenarioschrijver Carolina Markowicz de focus op te veel verschillende onderwerpen en thema’s legt. Daardoor is Charcoal een middelmatige dramafilm geworden waarin het verhaal in een spagaat komt te staan tussen het willen vertellen van een meeslepend verhaal en het leveren van ongenuanceerde kritiek op diverse onderwerpen als armoede en religie. 

Verschillende kunst- en mediavormen worden regelmatig met elkaar verbonden. Hierbij zijn het niet alleen de technische aspecten die met elkaar verwikkeld raken. Ook de kunstenaars en mediamakers beoefenen regelmatig meerdere beroepen. Een goed voorbeeld hiervan is Kirill Serebrennikov. Zo is Serebrennikov niet alleen een filmmaker en kostuumontwerper, maar ook een theater-, opera- en televisieregisseur. Zijn nieuwste film Tchaikovsky’s Wife ging tijdens het Filmfestival van Cannes in 2022 in première. Kort daarna had Serebrennikov ook zijn debuut bij De Nationale Opera met een door hem geregisseerde adaptatie van Der Freischütz. Der Freischütz van Kirill Serebrennikov is nog tot 25 juni 2022 te zien bij de Nationale Opera in Amsterdam. Ik kreeg de mogelijkheid om de operavoorstelling als recensent en journalist te bezoeken. Mijn dank aan de Nationale Opera voor deze mogelijkheid en het vrijkaartje.

Vandaag bespreek ik Somersault van de Australische filmmaker Cate Shortland. Deze Australische romantische dramafilm uit 2004 is haar regiedebuut. Cate Shortland kunnen de superhelden liefhebbers kennen van de Marvel film Black Widow. Dit is een superhelden film die gemixt ontvangen is door de fans, maar ik kan Shortland’s Marvel film zeker waarderen. Op 16 september 2004 werd Somersault uitgebracht. Daarvoor werd de film op 17 mei 2004 uitgebracht in de Un Certain Regard-sectie op het Filmfestival van Cannes. Somersault zou de status van cultklassieker kunnen krijgen; wellicht heeft de film dat zelfs al. Zo won Somersault alle speelfilm prijzen bij de 2004 Australian Film Institute Awards. Daarnaast werd de film ook goed ontvangen door de critici. Op de website Rotten Tomatoes heeft de film een gunstige beoordeling van 83%. Maar waarom wordt Somersault zo gewaardeerd door beide jury’s en critici? En waar gaat de film überhaupt over?