Regisseur Vincent Munier probeert het filmpubliek van zijn natuurdocumentaire Whispers in the Woods een bepaald gevoel bij te brengen. Het is het gevoel dat je krijgt als je in de natuur oog in oog komt te staan met een dier. Soms gebeurt dit onverwacht. Wat altijd hetzelfde blijft, is dat de ontmoeting met een adembenemend […]
De makers van de populaire Mastermovies-video’s laten met komediefilm Straf zien dat de absurdistische en droge humor waarvoor ze bekendstaan, goed te vertalen valt naar een speelfilm. Een speelfilm maken is andere koek dan het maken van komische fandubs van films en series. Toch bevat de komediefilm van regisseurs Merijn Scholte Albers en Tobias Smeets meerdere aspecten die ambitieus genoemd mogen worden. De komediefilm bespreekt niet alleen de negatieve effecten van pesten, maar laat ook op een humoristische manier zien hoe sulletjes kunnen leren op te komen voor zichzelf door (letterlijk en figuurlijk) het gevecht tegen hun pestkoppen aan te gaan. Verder bevat Straf momenten waarin het gepeste hoofdpersonage, muziekdocent Edwin, leert zelfverzekerder te worden zonder te verliezen wie hij echt is en wat hem bijzonder maakt. Straf bespreekt verder de effecten van het gemis aan respect en laat zien hoe vriendschappen ook op een latere leeftijd kunnen ontstaan. Het bijzonderste, ambitieuze aspect is dat de film lijkt te hinten naar kennis over de overlappende eigenschappen van verhalen waarin identiteit en verlossing centraal staan. Deze Nederlandse komediefilm kaart veel ambitieuze thema’s aan, maar vaak blijven ze oppervlakkig. Het aankaarten of opzetten van verhaallijnen rondom deze thema’s brengt niet automatisch diepgang met zich mee. Daarvoor moeten thema’s daadwerkelijk uitgewerkt worden. De diepgang die deze thema’s aan deze komische film zouden kunnen toevoegen, wordt nauwelijks bereikt. Dit neemt echter niet weg dat de humor in deze film schittert en uiteindelijk gaan de meeste filmliefhebbers naar komediefilms voor de grappen in plaats van voor de betekenis of diepgang van het verhaal.
Jurassic World: Rebirth probeert nieuw leven te blazen in de grootste franchise met dinosaurussen door terug te gaan naar de oorsprong van deze films. In plaats van een simplistisch, maar diepgaand filmverhaal vol revolutionaire visuele effecten en iconische filmmuziek, is er met dit vervolg vooral gefocust op het maken van dezelfde fouten die al in de eerdere films zijn gemaakt. De enige echte wedergeboorte die in dit vervolg genoemd kan worden, is dat de filmmakers nieuwe manieren vinden om dezelfde domme fouten uit oudere films te maken (of tot leven te brengen). Zo bevat Jurassic World: Rebirth dezelfde typische narratieve keuzes die ook in de eerdere vervolgen zijn gemaakt. Van ¨enigszins schattige¨ verkoopbare dinosaurusmetgezellen tot een kindvriendelijke en gezinsvriendelijke B-plot: dit vervolg heeft het allemaal. Daarnaast is er opnieuw een gloednieuw eiland toegevoegd. Een eiland dat ¨altijd al¨ aanwezig is geweest in deze filmwereld, maar nooit eerder is benoemd. Het is ironisch dat een film getiteld Jurassic World: Rebirth zo weinig vernieuwende filmaspecten bevat. Dit vervolg is zo vernieuwend als Coca-Cola Light of Coca-Cola Zero was toen het werd uitgebracht vergeleken met het originele drankje. Ondanks dat de titel de belofte doet dat deze film de wedergeboorte van de franchise is, blijft Jurassic World: Rebirth hetzelfde soort vervolg, maar dan net anders verpakt. Er is nog geen vervolg op Jurassic Park (1993) geweest dat zo hard probeert om deze franchise aan zijn filmpubliek te verkopen als iets wat de moeite waard is om te consumeren. De film lijkt op dezelfde manier te zijn gemaakt als de ingenieurs van InGen nieuwe gemuteerde dinosaurussoorten creëerden. Bepaalde aspecten uit eerdere films zijn geselecteerd en aan elkaar geplakt om op de veiligste manier een leuk avonturenverhaal te maken. Er is niets uitdagends terug te vinden in deze film. Jurassic World: Rebirth bevat amper discussies rondom morele thema’s die blijven hangen of die een diepere betekenis toevoegen aan het filmverhaal. De filmmakers proberen niets nieuws of baanbrekends om de filmtoeschouwers een echte memorabele filmervaring te geven. Aan het einde van de dag is Jurassic World: Rebirth een product dat zo snel mogelijk gemaakt is om zoveel mogelijk filmtoeschouwers in een korte tijd enthousiast te krijgen om de film te gaan kijken in de bioscoop.
De coming-of-age-dramafilm Everyone’s Sorry Nowadays begint met een titelsequentie die het filmpubliek een kijkje geeft in het artistieke werk en de gedachten van het jonge hoofdpersonage Bianca. Zo opent de film met beelden van haar plakboek. De titelsequentie toont afgescheurde en uitgeknipte vormen vol ruig ingekleurde pagina’s en foto’s van natuurelementen als bloemen. Het plakboek is bewust op bepaalde manieren gekaderd en onvolledig in beeld gezet. De beelden in deze film zijn net zo op dezelfde bewuste manier gepositioneerd als de Amerikaanse filmmaker Wes Anderson op een opzettelijke manier gebruikmaakt van strakke, centrale en symmetrische composities in zijn films. Anderson gebruikt dit regelmatig om een gevoel van orde, stabiliteit en precisie in zijn films te scheppen. In Everyone’s Sorry Nowadays gaan regisseur Frederike Migom en filmmonteur Christine Houbiers samen met artdirector Nadja Götze hier expres tegenin. In het plakboek van de titelsequentie is geometrische abstractie terug te vinden. Zo bevat het plakboek meerdere gekleurde of uitgeknipte (en gekleurde) horizontale en verticale lijnen die andere visuele elementen benadrukken of begrenzen. De keuzes die gemaakt zijn door Migom, Houbiers en Götze bij het visualiseren van de titelsequentie doen niet alleen denken aan hoe Anderson bewust te werk gaat met zijn composities, maar ook aan hoe de Nederlandse kunstschilder Piet Mondriaan dit deed. Net zoals bij het werk van Mondriaan, lopen de uitgeknipte en (in-)gekleurde vlakken of lijnen vaak door buiten de randen van het plakboek. Het werk dat het hoofdpersonage Bianca aflevert in haar plakboek is bewust dynamisch in plaats van statisch. Het werk in haar plakboek oogt als op papier gezette artistieke hersenspinsels waarmee ze de emoties en gedachten uit haar hoofd probeert te reguleren, begrijpen of plaatsen.
De Nederlandse filmmaker Dick Maas laat met Flodder de kunst van het (extra-)ordinair zijn zien. Zo weet Maas van het “ordinaire” iets buitengewoons (oftewel extraordinair) en extra ordinair te maken. De Nederlandse komediefilm is extra ordinair, omdat de karakterarchetypen van de filmpersonages bewust zijn uitvergroot om voor extra komische conflicten en sociale tegenstrijdigheden te zorgen. Daarnaast is Flodder extraordinair, omdat Maas erin slaagt om te laten zien dat in alle sociale omstandigheden jezelf (of ordinair) blijven een kunst op zich is. Flodder is simpelweg een heerlijk vulgaire film over (extra-)ordinaire typetjes. Het filmverhaal mag dan simpel zijn en enkele onnodig uitgerekte scènes bevatten, maar toch is Maas erin geslaagd om een Nederlandse komediefilm te maken waarin de filmsfeer boven het plot komt te staan. De Nederlandse filmmaker legt in Flodder de focus op de filmsfeer, de opgeblazen of overdreven karakters van de filmpersonages en de hilarische tegenstrijdigheden tussen familie Flodder en de rijkelui uit Zonnedael. De Nederlandse komediefilm bevat niet alleen scherp geschreven interacties en veel grove en donkere humor, maar ook trendneerzettende filmpersonages die decennia later nog steeds als voorbeeld dienen voor veel (Nederlandse) filmmakers. De stereotyperende karakters van deze filmpersonages zijn zo buitengewoon en overdreven uitvergroot dat ze leuk en hilarisch zijn om te aanschouwen. Het ordinaire en alledaagse aspect van de filmpersonages uit Flodder is zo verankerd in de Nederlandse mediawereld en filmindustrie dat ze niet meer weg te denken zijn. Voor de (Nederlandse) filmindustrie is Flodder een standaard voorbeeld voor wat er met eenvoudige of uitvergrote stereotyperende filmpersonages gedaan kan worden.
Tijdens de laatste dertig minuten van de briljante Franse sciencefiction animatiefilm Arco, moest ik regelmatig denken aan het gezegde ¨een beeld zegt meer dan duizend woorden.¨ Als er een film is die dit jaar de de tweestrijd van dit gezegde omarmt, dan is het de Franse animatiefilm Arco. ¨Een beeld zegt meer dan duizend woorden¨ is een gezegde die menig mens wel eens gebruikt heeft. Het maakt niet veel uit of dit nu op een grappende, ironische of serieuze manier geweest is. De impact van dit gezegde staat net zo goed vast als de kracht en pracht van beelden en woorden. Ondanks dat ik geloof dat er zeker een kern van waarheid in dit gezegde zit, heb ik me regelmatig afgevraagd of dit toch niet wat te zwart-wit is. Zo geloof ik dat een boek, bestaande uit tienduizenden woorden, net zoveel als niet meer kan zeggen dan een of meerdere beelden. De uitkomst van de vraag die het gezegde oplegt, ligt niet per definitie vast. Er zal per voorwerp, kunstobject of verhaal gekeken moeten worden naar de context van de situatie en ook vooral naar de persoonlijke interpretaties en ervaringen van de mensen die betrokken zijn bij deze situaties. De ware kracht van dit gezegde is dan ook hier terug te vinden. ¨Een beeld zegt meer dan duizend woorden¨ is een gezegde die verbonden staat aan de betekenis, kracht en impact van beelden en woorden. Wat dit gezegde fout krijgt is dat er tussen beelden en woorden geen sprake is van strijd, maar van samenwerking. Mensen horen niet een keuze te moeten maken over wat meer indrukwekkend is: beelden of woorden. Net zoals dat er beelddenkers en woorddenkers zijn, zullen er individuen zijn die zich meer geroepen voelen tot de kracht van woorden, terwijl andere mensen meer onder de indruk zullen zijn van de visuele taal van beelden. Het is niet een kwestie van ¨of het ene of het andere¨, maar een geval van ¨en-en¨. Hoe beïnvloeden de beelden die we te zien krijgen de woorden die het bij ons los brengt en beïnvloedt dit ook hoe we deze woorden verbinden aan beelden? Hoe interpreteren we woorden nadat er beelden bij ons zijn opgekomen door de woorden die we hebben gelezen? Wat het gezegde ¨een beeld zegt meer dan duizend woorden¨ dus vooral fout krijgt is, dat het niet gaat om een hiërarchische machtsstrijd, maar om de gelijkwaardige betekenisgeving en de onlosmakelijke verbinding tussen beelden en woorden. Een animatiefilm als Arco laat goed zien dat (audiovisuele) kunst het beste werkt als beelden en woorden gelijkwaardig behandelt worden. Zo zijn de dialogen en gesprekken uit het scenario scherp geschreven en is de film prachtig geanimeerd. Daarnaast bevatten het verhaal, het scenario en de geanimeerde beelden allemaal betekenisvolle diepgang. Bovendien roepen de stille beelden reacties in woorden op bij het filmpubliek, terwijl de scherpe dialogen en beschrijvingen beelden oproepen in de gedachten van de filmtoeschouwers.