Tag: Galatéa Bellugi

Op 7 mei 2026 brengt filmdistributeur Arti Film de Italiaans-Spaanse psychologische dramafilm Tre ciotole uit in de Nederlandse bioscopen. Om de Nederlandse bioscooprelease van Tre ciotole te vieren, mag ik samen met Arti Film een winactie opzetten voor de film. Met de winactie van Tre ciotole mag ik een keer twee vrijkaarten weggeven voor de bioscoopfilm. Wil je weten hoe je kans maakt op deze aangrijpende prijs? Lees dan snel dit artikel verder en vul het aanmeldformulier onderaan de winactie in! Mijn dank aan Arti Film voor de mogelijkheid tot deze samenwerking.

Tre ciotole is een poëtische, audiovisuele afscheidsbrief aan melancholische (liefdes-)herinneringen. In de film neemt Marta op drie verschillende manieren afscheid. Ze neemt afscheid van haar partner Antonio, van haar oude zelf en uiteindelijk van het leven. Hiermee laat de film zien hoe rouw snel van vorm kan veranderen. Wanneer Marta gediagnosticeerd is met een tumor, doet het haar niet meer pijn als ze aan haar ex Antonio denkt. Haar pijn en rouw zijn verschoven naar een ander punt in haar leven. De film laat zien hoe Marta terugdenkt aan de tijd dat alles nog goed was. De herinneringen uit deze tijd worden gefilterd door homevideo-achtige opnames en worden weergegeven als warme, nostalgische beelden die aanvoelen als bewaarde “perfecte momenten”. Het geïdealiseerde en geromantiseerde herinneringsbeeld botst hard met het heden, waarin het leven van Marta veel zwaarder is na haar breuk met Antonio en het krijgen van haar tumordiagnose. Tre ciotole laat zowel de ruzies als de klachten die respectievelijk leiden naar de breuk met Antonio en de tumordiagnose zien. Daarnaast laat de film de warme liefdesherinneringen van zowel Marta als Antonio zien. Het filmpubliek maakt dus niet alleen romantisering vanuit Marta’s perspectief mee. Marta en Antonio lijken beide liefde als “een groot gedoe” te zien. Het gedrag van deze filmpersonages geeft weer hoe ze onbedoeld het geromantiseerde en uitvergrote beeld van “de liefde” in stand houden. Hun knipperlichtrelatie tot “de liefde” zelf staat onder druk en wordt onder andere verbeeld via straatlichten in Rome die kapot uit en aan flitsen. De dokter van Marta vertelt haar richting het einde van de film dat alleen een amoebe nooit ziek wordt, omdat die niets onderneemt en niet eens weet dat die bestaat. Hiermee zet Tre ciotole het leven gelijk aan kwetsbaarheid, want wie echt leeft, loopt het risico pijn te ervaren. Daarom beargumenteert Marta later in de film ook dat het leven het waard is om ten volle geleefd te worden, ondanks en juist vanwege wat je overkomt. Tegelijkertijd zijn bepaalde filmscènes op enkele momenten langdradig en overdramatisch. De film start enorm sterk, maar later komen de verhaallijnen over Marta’s tumor en haar breuk met Antonio soms over alsof ze elkaar afleiden in plaats van aanvulden. Tre ciotole bevat veel verschillende onderwerpen die niet altijd even goed op elkaar inspelen, maar desondanks als even belangrijk worden gepresenteerd.

Op 16 april 2026 brengt filmdistributeur Lumière de Franse dramafilm L’engloutie uit in de Nederlandse bioscopen. Om de Nederlandse bioscooprelease van L’engloutie te vieren, mag ik samen met Lumière en Film Incompany een winactie opzetten voor de film. Met de winactie van L’engloutie mag ik twee keer twee vrijkaarten weggeven voor de bioscoopfilm. Wil je weten hoe je kans maakt op deze prijs? Lees dan snel dit artikel verder en vul het aanmeldformulier onderaan de winactie in! Mijn dank aan Lumière en Film Incompany voor de mogelijkheid tot deze samenwerking.

Le Pot-Au-Feu is een heerlijke film om te aanschouwen. Dit is voor een groot deel te danken aan het sublieme camerawerk van cinematograaf Jonathan Ricquebourg. De cinematograaf volgt op een gedetailleerde en indrukwekkende manier de kookkunsten van de hoofdpersonages. De film lijkt in zijn opbouw vormgegeven te zijn als een (figuurlijk en letterlijk) menu. Hierbij dienen verschillende filmmomenten en aktes als een aperitief, voorgerecht, hoofdgerecht en toetje. Le Pot-Au-Feu bestaat voor een groot gedeelte uit extensieve kooksessies. Tijdens de eerste dertig minuten zien we de hoofdpersonages en bijpersonages bijna aan een lijn door alleen maar koken en (fijn-)proeven. Dit kan voor sommige filmtoeschouwers als langdradig en saai overkomen. Echter kunnen filmtoeschouwers ook het tegenovergestelde ervaren. De cast en crew werken zo nauw samen tijdens de veelomvattende kooksessies dat de beelden je kunnen hypnotiseren. Le Pot-Au-Feu brengt je daarbij in een soort van trance waarbij je volledig wordt opgezogen in deze filmwereld. Het is net alsof je zelf aanwezig bent in de buitengewone keuken van Dodin Bouffant en direct aanschouwt hoe hij samen met zijn vrienden kookt, fijnproeft en geniet van het leven. Tijdens het kijken van Le Pot-Au-Feu is de kans groot dat je op een gegeven moment je maag hoort knorren. De cinematograaf volgt met zijn camera tijdens de kooksessies altijd het eten eerst. De filmtoeschouwers krijgen meerdere en diverse lekkere gerechten te zien. Hierbij brengt Ricquebourg bijzonder goed in beeld hoe veelzijdig een briljante kok moet zijn om zoveel diverse gerechten tegelijkertijd te kunnen bereiden en bedenken. Het ambacht van het koken, het eten, maar ook algemene levenslust wordt uitstekend overgebracht in deze Franse film. Le Pot-Au-Feu is simpelweg een film om van te smullen.