Tag: Michael Crichton

Jurassic World: Rebirth probeert nieuw leven te blazen in de grootste franchise met dinosaurussen door terug te gaan naar de oorsprong van deze films. In plaats van een simplistisch, maar diepgaand filmverhaal vol revolutionaire visuele effecten en iconische filmmuziek, is er met dit vervolg vooral gefocust op het maken van dezelfde fouten die al in de eerdere films zijn gemaakt. De enige echte wedergeboorte die in dit vervolg genoemd kan worden, is dat de filmmakers nieuwe manieren vinden om dezelfde domme fouten uit oudere films te maken (of tot leven te brengen). Zo bevat Jurassic World: Rebirth dezelfde typische narratieve keuzes die ook in de eerdere vervolgen zijn gemaakt. Van ¨enigszins schattige¨ verkoopbare dinosaurusmetgezellen tot een kindvriendelijke en gezinsvriendelijke B-plot: dit vervolg heeft het allemaal. Daarnaast is er opnieuw een gloednieuw eiland toegevoegd. Een eiland dat ¨altijd al¨ aanwezig is geweest in deze filmwereld, maar nooit eerder is benoemd. Het is ironisch dat een film getiteld Jurassic World: Rebirth zo weinig vernieuwende filmaspecten bevat. Dit vervolg is zo vernieuwend als Coca-Cola Light of Coca-Cola Zero was toen het werd uitgebracht vergeleken met het originele drankje. Ondanks dat de titel de belofte doet dat deze film de wedergeboorte van de franchise is, blijft Jurassic World: Rebirth hetzelfde soort vervolg, maar dan net anders verpakt. Er is nog geen vervolg op Jurassic Park (1993) geweest dat zo hard probeert om deze franchise aan zijn filmpubliek te verkopen als iets wat de moeite waard is om te consumeren. De film lijkt op dezelfde manier te zijn gemaakt als de ingenieurs van InGen nieuwe gemuteerde dinosaurussoorten creëerden. Bepaalde aspecten uit eerdere films zijn geselecteerd en aan elkaar geplakt om op de veiligste manier een leuk avonturenverhaal te maken. Er is niets uitdagends terug te vinden in deze film. Jurassic World: Rebirth bevat amper discussies rondom morele thema’s die blijven hangen of die een diepere betekenis toevoegen aan het filmverhaal. De filmmakers proberen niets nieuws of baanbrekends om de filmtoeschouwers een echte memorabele filmervaring te geven. Aan het einde van de dag is Jurassic World: Rebirth een product dat zo snel mogelijk gemaakt is om zoveel mogelijk filmtoeschouwers in een korte tijd enthousiast te krijgen om de film te gaan kijken in de bioscoop.

Dinosaurussen mogen dan in het verleden over de aarde hebben geheerst, maar in het heden heersen ze nog steeds over de filmische verbeelding van bioscoopbezoekers over de hele wereld, waaronder ikzelf. Van al deze films weet Steven Spielbergs filmklassieker Jurassic Park het best de fantasierijke en filmische verbeelding van een filmwereld vol dinosaurussen te omvatten. Zo is Jurassic Park een epische film vol gruwelijk spektakel en adembenemende visuele beelden. De film oogt zowel oprecht als tijdloos. Jurassic Park is een fantastische filmrit die inspeelt op thema’s als familie en vriendschap. Ondanks het gebruik van grootse en spectaculaire filmscènes vol dinosaurussen, weet Jurassic Park het gevoel van authenticiteit te scheppen als een humane (familie-)film. De film bespreekt menselijke onderwerpen als hebzucht, kapitalisme, jaloezie, ouderschap, consumentisme en (technologische) vernieuwingen. In de film zijn de dinosaurussen voor een korte speeltijd op het scherm te zien. Dit is een groot onderdeel geworden van de mythische en mysterieuze filmmagie van Jurassic Park. Er kan geconcludeerd worden dat Jurassic Park om meerdere redenen ooit de succesvolste film ter wereld is geweest. Toen de film in 1993 in de bioscopen werd uitgebracht, veranderde het filmlandschap voor altijd. Sindsdien is de internationale filmwereld ook nooit meer hetzelfde geweest. Jurassic Park is  – en blijft – een van de beste films aller tijden. Het is moeilijk om kort samen te vatten waarom deze film zo briljant is. Het is nog lastiger om met enkele woorden te omvatten wat deze film voor mij als persoon betekent en heeft betekend. Jurassic Park en de eerste twee vervolgen – The Lost World: Jurassic Park uit 1997 en Jurassic Park III uit 2001 – waren de eerste (liveaction) films die als jong kind echt een grote indruk op me achter lieten. Jurassic Park is simpelweg een adembenemende film die mijn verbeelding en liefde voor film nog steeds in de ban heeft.

Jurassic Park III is naar mijn mening de zwakste film uit de originele filmtrilogie. De film bevat interessante ideeën en thema’s, maar onderbouwt ze amper. Jurassic Park III bevat daardoor een magertjes verhaal. De korte speeltijd van de film is hierdoor – over het algemeen – een pluspunt. De film is kort, waardoor die ook sneller is afgelopen. Aan de andere kant is de korte speeltijd van de film ook een nadeel. Het verhaal gaat te snel door de gebeurtenissen heen. Bovendien zijn deze gebeurtenissen onderontwikkeld. Dit komt doordat Jurassic Park III niet alleen een korte speeltijd heeft, maar ook een rap tempo in zijn verhaalverloop bevat. Zelfs de filmmuziek van de legendarische componist John Williams valt tegen. De componist brengt weinig nieuwe bijzondere muzikale thema’s tot de franchise – iets wat hij wel deed in The Lost World: Jurassic Park. Toch zorgt Williams bij de eerste echte verschijningen van dinosaurussen met zijn filmmuziek voor een ontroerend moment. Tijdens deze scène realiseerde ik me dat het kijken van deze films me nooit zal vervelen. Toch kan ik nog steeds kritisch op de films zijn, want – boy, oh boy – bevat Jurassic Park III veel stommiteiten, rommeligheden en problemen. De lastige en verschrikkelijke productie van Jurassic Park III is daar grotendeels voor te danken. Toen de film in productie ging, waren de scenarioschrijvers nog steeds bezig met het werken aan het verhaal. Er is nooit een definitieve versie van het scenario voltooid tijdens de productie van Jurassic Park III. Het middelste gedeelte van het scenario was niet compleet en het einde moest nog geschreven worden. Dit zorgde voor een, zachtjes uitgedrukt, hectische productie. Het is niet gek dat de scenarioschrijvers en regisseur Joe Johnston keuzes hebben moeten maken, die gemaakt zijn met de best intenties, maar nog steeds tot een belabberd en redelijk tam filmverhaal hebben gezorgd. Sam Neill’s personage Dr. Alan Grant zegt het zelf het beste: “Some of the worst things imaginable are being done with the best intentions.”

Is The Lost World: Jurassic Park een perfecte film en net zo iconisch als zijn voorganger Jurassic Park? Nee. Bevat de film rommelige en problematische aspecten? Ja. Is de film nog steeds vermakelijk, interessant en simpelweg geweldig? Zeker! The Lost World: Jurassic Park is een cultklassieker onder de Steven Spielberg filmklassiekers. Ook al is de film verreweg van perfect, The Lost World: Jurassic Park levert genoeg geweldige, gruwelijke en spannende filmische momenten op. The Lost World: Jurassic Park blijft daarom ook een van de beste vervolgen op de filmklassieker Jurassic Park.