Tag: Ministero della Cultura (MiC)

Op 7 mei 2026 brengt filmdistributeur Arti Film de Italiaans-Spaanse psychologische dramafilm Tre ciotole uit in de Nederlandse bioscopen. Om de Nederlandse bioscooprelease van Tre ciotole te vieren, mag ik samen met Arti Film een winactie opzetten voor de film. Met de winactie van Tre ciotole mag ik een keer twee vrijkaarten weggeven voor de bioscoopfilm. Wil je weten hoe je kans maakt op deze aangrijpende prijs? Lees dan snel dit artikel verder en vul het aanmeldformulier onderaan de winactie in! Mijn dank aan Arti Film voor de mogelijkheid tot deze samenwerking.

Tre ciotole is een poëtische, audiovisuele afscheidsbrief aan melancholische (liefdes-)herinneringen. In de film neemt Marta op drie verschillende manieren afscheid. Ze neemt afscheid van haar partner Antonio, van haar oude zelf en uiteindelijk van het leven. Hiermee laat de film zien hoe rouw snel van vorm kan veranderen. Wanneer Marta gediagnosticeerd is met een tumor, doet het haar niet meer pijn als ze aan haar ex Antonio denkt. Haar pijn en rouw zijn verschoven naar een ander punt in haar leven. De film laat zien hoe Marta terugdenkt aan de tijd dat alles nog goed was. De herinneringen uit deze tijd worden gefilterd door homevideo-achtige opnames en worden weergegeven als warme, nostalgische beelden die aanvoelen als bewaarde “perfecte momenten”. Het geïdealiseerde en geromantiseerde herinneringsbeeld botst hard met het heden, waarin het leven van Marta veel zwaarder is na haar breuk met Antonio en het krijgen van haar tumordiagnose. Tre ciotole laat zowel de ruzies als de klachten die respectievelijk leiden naar de breuk met Antonio en de tumordiagnose zien. Daarnaast laat de film de warme liefdesherinneringen van zowel Marta als Antonio zien. Het filmpubliek maakt dus niet alleen romantisering vanuit Marta’s perspectief mee. Marta en Antonio lijken beide liefde als “een groot gedoe” te zien. Het gedrag van deze filmpersonages geeft weer hoe ze onbedoeld het geromantiseerde en uitvergrote beeld van “de liefde” in stand houden. Hun knipperlichtrelatie tot “de liefde” zelf staat onder druk en wordt onder andere verbeeld via straatlichten in Rome die kapot uit en aan flitsen. De dokter van Marta vertelt haar richting het einde van de film dat alleen een amoebe nooit ziek wordt, omdat die niets onderneemt en niet eens weet dat die bestaat. Hiermee zet Tre ciotole het leven gelijk aan kwetsbaarheid, want wie echt leeft, loopt het risico pijn te ervaren. Daarom beargumenteert Marta later in de film ook dat het leven het waard is om ten volle geleefd te worden, ondanks en juist vanwege wat je overkomt. Tegelijkertijd zijn bepaalde filmscènes op enkele momenten langdradig en overdramatisch. De film start enorm sterk, maar later komen de verhaallijnen over Marta’s tumor en haar breuk met Antonio soms over alsof ze elkaar afleiden in plaats van aanvulden. Tre ciotole bevat veel verschillende onderwerpen die niet altijd even goed op elkaar inspelen, maar desondanks als even belangrijk worden gepresenteerd.

Confidenza laat zien hoe het delen van geheimen in liefdevolle relaties kan leiden tot machtsverhoudingen waar mensen, vanuit hun gefixeerde liefde, elkaar emotioneel uitbuiten en onder druk zetten. Zo is een van de grote terugkerende thema’s uit de film hoe bij liefde een iemand altijd de ander onderwerpt. Dit is niet alleen terug te zien in de romantische context van het woord “liefde”, maar ook in de pedagogische context van het woord “affectie”. In Confidenza is er ook een groot discussiepunt over hoe leraren zich moeten opstellen tegenover hun leerlingen. Daarbij wordt er gekeken welke blijvende effecten de houdingen van leraren op deze scholieren zullen hebben. De film stelt de vraag of het creëren van vrije en zelfstandige burgers belangrijker is dan het scheppen van een aanhoudende indruk in het Italiaanse educatiesysteem. Toch is deze Italiaanse film nog veel meer dan dat. Zo is Confidenza een spannende en mysterieuze Italiaanse film die eigenlijk vooral de verhoudingen tussen liefde en angst wil onderzoeken – en boven alles wil verklaren. Via een web vol leugens en affaires zetten regisseur Daniele Luchetti en scenarioschrijver Francesco Piccolo het filmpubliek aan het denken over de relaties tussen liefde en angst. Of eerder tussen het leven en de dood. De regisseur en scenarioschrijver mogen dan niet altijd even openhartig over hun bedoelingen zijn, maar alsnog weten Luchetti en Piccolo op een artistieke manier te ontroeren met de verfilming van Domenico Starnone’s gelijknamige roman uit 2019. Bovendien weten de cast en crew een beklemmend gevoel van ongemak op te brengen bij de filmtoeschouwers.

Op 9 januari 2025 brengt filmdistributeur Arti Film de Italiaanse thriller en dramafilm Confidenza uit in de Nederlandse bioscopen. Om de bioscooprelease van Confidenza te vieren, mag ik samen met Arti Film een winactie opzetten voor de film. Met de Confidenza Winactie mag ik drie keer twee bioscoop vrijkaarten weggeven van de film. Wil je weten hoe je kans maakt op deze aangrijpende prijs? Lees dan snel dit artikel verder en vul het aanmeldformulier onderaan de winactie in! Mijn dank aan Arti Film voor de mogelijkheid tot deze samenwerking.

Regisseur Jessica Woodworth lijkt met haar speelfilm Luka meer dan alleen een verfilming van Dino Buzatti’s boek De Woestijn van de Tartaren neergezet te willen hebben. Door het gebruik van grootse sets, bijzondere locaties en uitstekende productieontwerpen heeft Woodworth geprobeerd een eigen fantasierijke zwart-wit filmwereld neer te zetten. Luka lijkt als film ook elementen genomen te hebben van andere verhalen met grootse werelden – van Frank Herbert’s Dune en Suzanne Collins’ The Hunger Games tot J.R.R. Tolkien’s The Lord of the Rings. Woodworth heeft geprobeerd om een Vlaams epos te scheppen en dat mag zeker gewaardeerd worden. Het titulaire en gelijknamige hoofdpersonage weet in de film iedereens aandacht te pakken. Spijtig genoeg kan niet hetzelfde gezegd worden over de aandacht van het filmpubliek. Luka is als speelfilm “all talk and no action.” In andere woorden: Woodworth laat de personages veel mysterieuze onderwerpen bespreken en belooft veel grandiose verhaallijnen, maar er wordt maar weinig echt waargemaakt van deze veelbelovende woorden. De dialogen en verhaallijnen zijn net zoals de namen van de personages en de plaatsnamen niet bepaald memorabel. Woodworth maakt voor een visueel aangrijpende film ironisch genoeg te weinig gebruik van de filmregel “show, don’t tell.” De regisseur legt de focus op het raadselachtige praten en rituelen die uit een compleet andere wereld komen. Het filmverhaal wordt als legendarisch en groots neergezet. Spijtig genoeg voor Woodworth gaan deze twee elementen helemaal niet goed samen met haar experimentele regievisie. Wat overblijft is een film te abstract en experimenteel om in deze vorm van verhalen vertellen serieus te nemen.