Tag: Radio Televisión Española (RTVE)

Op 7 mei 2026 brengt filmdistributeur Arti Film de Italiaans-Spaanse psychologische dramafilm Tre ciotole uit in de Nederlandse bioscopen. Om de Nederlandse bioscooprelease van Tre ciotole te vieren, mag ik samen met Arti Film een winactie opzetten voor de film. Met de winactie van Tre ciotole mag ik een keer twee vrijkaarten weggeven voor de bioscoopfilm. Wil je weten hoe je kans maakt op deze aangrijpende prijs? Lees dan snel dit artikel verder en vul het aanmeldformulier onderaan de winactie in! Mijn dank aan Arti Film voor de mogelijkheid tot deze samenwerking.

Tre ciotole is een poëtische, audiovisuele afscheidsbrief aan melancholische (liefdes-)herinneringen. In de film neemt Marta op drie verschillende manieren afscheid. Ze neemt afscheid van haar partner Antonio, van haar oude zelf en uiteindelijk van het leven. Hiermee laat de film zien hoe rouw snel van vorm kan veranderen. Wanneer Marta gediagnosticeerd is met een tumor, doet het haar niet meer pijn als ze aan haar ex Antonio denkt. Haar pijn en rouw zijn verschoven naar een ander punt in haar leven. De film laat zien hoe Marta terugdenkt aan de tijd dat alles nog goed was. De herinneringen uit deze tijd worden gefilterd door homevideo-achtige opnames en worden weergegeven als warme, nostalgische beelden die aanvoelen als bewaarde “perfecte momenten”. Het geïdealiseerde en geromantiseerde herinneringsbeeld botst hard met het heden, waarin het leven van Marta veel zwaarder is na haar breuk met Antonio en het krijgen van haar tumordiagnose. Tre ciotole laat zowel de ruzies als de klachten die respectievelijk leiden naar de breuk met Antonio en de tumordiagnose zien. Daarnaast laat de film de warme liefdesherinneringen van zowel Marta als Antonio zien. Het filmpubliek maakt dus niet alleen romantisering vanuit Marta’s perspectief mee. Marta en Antonio lijken beide liefde als “een groot gedoe” te zien. Het gedrag van deze filmpersonages geeft weer hoe ze onbedoeld het geromantiseerde en uitvergrote beeld van “de liefde” in stand houden. Hun knipperlichtrelatie tot “de liefde” zelf staat onder druk en wordt onder andere verbeeld via straatlichten in Rome die kapot uit en aan flitsen. De dokter van Marta vertelt haar richting het einde van de film dat alleen een amoebe nooit ziek wordt, omdat die niets onderneemt en niet eens weet dat die bestaat. Hiermee zet Tre ciotole het leven gelijk aan kwetsbaarheid, want wie echt leeft, loopt het risico pijn te ervaren. Daarom beargumenteert Marta later in de film ook dat het leven het waard is om ten volle geleefd te worden, ondanks en juist vanwege wat je overkomt. Tegelijkertijd zijn bepaalde filmscènes op enkele momenten langdradig en overdramatisch. De film start enorm sterk, maar later komen de verhaallijnen over Marta’s tumor en haar breuk met Antonio soms over alsof ze elkaar afleiden in plaats van aanvulden. Tre ciotole bevat veel verschillende onderwerpen die niet altijd even goed op elkaar inspelen, maar desondanks als even belangrijk worden gepresenteerd.

Unicorn Wars is een brute en bloederige animatiefilm waarin verschillende subgenres gemixt worden. Zo is deze Spaans-Franse animatiefilm ook een horrorkomedie en oorlogsfilm. Daarnaast lijkt Unicorn Wars een parodie te zijn op Bijbelse epische heldenverhalen. Regisseur en scenarioschrijver Alberto Vázquez weet uitstekend al deze verschillende verhaallijnen, filmelementen en filmgenres door elkaar heen te kneden. Unicorn Wars is hierdoor een mengelmoes geworden die eigenlijk niet zou horen te werken, maar het toch wel doet.

Het Mastercard OFF Camera International Festival of Independent Cinema beleefde dit jaar alweer zijn 16e editie. Dit filmfestival blijft ontwikkelingen en veranderingen ondergaan, maar een punt blijft een zekerheid: het Mastercard OFF Camera International Festival of Independent Cinema blijft het beste filmfestival waar meesters van de onafhankelijke film samenkomen. De 16e editie van het Mastercard OFF Camera International Festival of Independent Cinema – ook wel bekend als het Mastercard OFF Camera Festival – vond weer plaats in Krakau, Polen. Ik was als FIPRESCI jurylid – samen met mijn collega’s David Katz uit het Verenigd Koninkrijk en Wieslaw Godzic uit Polen – daar aanwezig van 2 tot en met 7 mei 2023. De selecties van het filmfestival hadden dit jaar weer films die informatie op de huidige toestanden in de wereld leverden en ongehoorde verhalen weergaven.

Regisseur Pilar Palomero stelt met haar film La maternal indirect de vraag of een heftig onderwerp genoeg is om een goede film te maken. De filmmaker laat zien dat dit zeker het geval kan zijn als een heftig onderwerp goed verwerkt wordt in een krachtig scenario. Het helpt La maternal ook zeker dat de film belangrijke representatieve en educatieve factoren bevat. Palomero laat niet alleen het moeilijke leven zien van een kind dat opgroeit zonder goede opvoeding of ouderlijke rolmodel. Ze laat ook zien hoe heftig het leven kan zijn als je op een jonge leeftijd zwanger wordt. Palomero laat op een subtiele manier zien welke verantwoordelijkheden en consequenties hierbij komen kijken. De regisseur speelt hierbij ook in op het emotionele aspect van kinderen die niets liever willen dan weer kind zijn. Palomero weet al deze onderwerpen bespreekbaar te maken op een indringende en oprechte manier. La maternal is niet heftig om te shockeren, maar juist om te informeren over de structurele problematiek van generationele verwaarlozing van kinderen. Vooral het aspect dat deze problematiek generatie op generatie wordt doorgeven, is wat La maternal zo aangrijpend echt en intens maakt.