Tag: Rienus Krul

De Nederlandse film Kind geeft op een aangrijpende manier de grootste angst van elk toekomstig ouder weer. Zo geeft Kind op een filmische manier de psychologische gevolgen van een miskraam weer. De film bevat een diepgaand verhaal waarin de twee hoofdpersonages door verschillende fases van rouwverwerking heengaan. Het filmverhaal wordt ondersteund door het sterke acteerwerk van hoofdrolspelers Noortje Herlaar en Vincent van der Valk. De hoofdrolspelers vertonen een reeks van emoties. Hierbij vallen ze gelukkig niet in de welbekende valkuil waarbij emoties van verdriet, onbegrip en pijn alleen vertoond worden via geschreeuw en enorme huilbuien. De hoofdrolspelers geven op een indrukwekkende manier weer hoe rouwende ouders hun gevoelens onderdrukken en zichzelf de vraag stellen of het hun schuld is geweest van hun verlies. Herlaar en Van der Valk weten uitstekend de complexe levens, intrinsieke relaties en menselijke karaktereigenschappen van deze twee hoofdpersonages weer te geven. In een film als Kind is dit niet alleen mooi om te zien, maar ook essentieel. Op deze manier worden de humane aspecten en emoties van de film nog beter centraal gezet. Toch werkt Kind eigenlijk alleen als een psychologische dramafilm. Regisseur Jan Verdijk en scenarioschrijver Paul de Vrijer hebben ervoor gekozen om in hun film ook psychologische thriller elementen toe te voegen. Helaas gaan de verschillende filmgenres in Kind niet goed samen. De psychologische thriller aspecten zijn te afleidend en komen misplaatst over. Kind bevat diverse filmscènes waarin vader Leon geconfronteerd wordt met een schaduwbeeld dat zich vormgeeft als een kinderlijke versie van zijn miskraam geboren zoon. Deze ambitieuze toevoeging is alleen compleet onnodig. Het is al duidelijk dat de ouders hun ergste nachtmerrie beleven. Het is niet nodig om een mysterieuze laag toe te voegen waarin Leon achtervolgd wordt door een mogelijke schimmige manifestatie van een miskraam kind. Hierbij ligt het probleem niet bij de (thematische) intentie van deze narratieve keuzes, maar eerder bij de contextuele uitvoering en onderbouwing. Menig filmtoeschouwer kan begrijpen dat het schaduwbeeld een belichaming van Leons geïnternaliseerde en opgekropte gevoelens van schuld, angst, rouw, verdriet en pijn kan vormgeven. Toch wordt er verder niets gedaan met dit schaduwbeeld. Leon maakt op basis van dit plotelement geen karakterontwikkelingen mee. Hierdoor komt de toevoeging van dit schaduwbeeld onderontwikkeld en willekeurig over.

Nederlandse films hebben een bepaalde reputatie gekregen onder het (Nederlandse) publiek. De toeschouwers van de Nederlandse film kijken niet op bij het nieuws dat er de zoveelste Nederlandse romantische komedie of oorlogsfilm in de bioscopen zal komen. Toch zijn er enkele Nederlandse regisseurs die zich afbijten van de gewone Nederlandse filmgenres. Dick Maas is een van deze Nederlandse regisseurs. Zijn laatste film Prooi kwam alweer uit in 2016. De film zou in mijn ogen het best beschreven kunnen worden als een monsterthriller film. Sterker nog ik zou Prooi de Nederlandse versie van An American Werewolf in London willen noemen. Prooi is als film niet even krachtig, maar het is duidelijk terug te zien dat Dick Maas inspiratie heeft gehaald uit monsterfilms zoals An American Werewolf in London. Dick Maas geeft zijn eigen spin aan het monstergenre en komt hierbij het succes (en falen) van dit bekende filmgenre tegen. De regisseur maakt gebruik van de kracht van dit spannende genre, maar komt tegelijkertijd ook in de knoop te staan met de bekende clichés van de monsterfilms.