Asteroid City (2023) — Film Recensie

Met Asteroid City laat regisseur Wes Anderson de kunst van de ervaringsfilm zien. Een absurdistisch – en regelmatig onlogisch – verhaal zet goed de toon voor Andersons speelfilm neer. De filmmaker benadrukt dat het doel van creativiteit is om te voelen – niet om het te begrijpen of overanalyseren. Anderson gaat nog een stapje verder door indirect te zeggen dat het doel van creatievelingen is om hun verhaal zelfs te vertellen als ze het niet begrijpen. “Don’t try to understand it. Feel it,” zegt een van de bijpersonages in Christopher Nolans film Tenet. Hiermee lijkt de regisseur duidelijk in te spelen op de verwarring die filmtoeschouwers kunnen ervaren tijdens het kijken van de film. Andersons nieuwste speelfilm Asteroid City behoort – net zoals Tenet – tot het rijtje films die je beter kunt proberen te ervaren dan te begrijpen. Anderson speelt net zoals Nolan sterk in op het subgenre van de ervaringsfilm. Waar Nolan dit vooral deed op een audiovisueel gebied, pakt Anderson dit anders aan. In Asteroid City wordt het belang van de ervaringsfilm op zowel een audiovisueel als narratief gebied belicht. Op de voorgrond lijkt Asteroid City een absurdistische tragikomedie met veel glorieuze en humoristische onzin te zijn. Toch vertelt de film meer dan in eerste instantie overkomt. In zijn film laat Anderson zien dat creativiteit verbonden is aan sterfelijkheid. Niemand is onsterfelijk, maar de verhalen die we vertellen en onthouden, blijven bestaan. De regisseur gaat naar het basisdoel van alle creaties: het vertellen van verhalen. Anderson benadrukt hierbij dat het belangrijker is om een verhaal te kunnen voelen, dan te begrijpen. Asteroid City laat daarmee dualiteit van creativiteit zien, want om creatief te zijn moet je zowel beschikken over verbeeldingskracht als kritisch, reflecterend en analytisch vermogen. Creatief zijn is net zo lastig als het leven zelf. De regisseur lijkt dit te belichten door op meerdere aspecten te willen inspelen op thema’s rondom levenservaring(-en). In Asteroid City wordt richting het einde van de film meerdere malen gezegd: “You can’t wake up, if you don’t fall asleep.” Dit metafoor staat – naar mijn gevoel – voor het idee dat je gebeurtenissen in je leven eerst zal moeten voelen of ervaren. Op een later moment zul je pas begrijpen wat deze levenservaringen en gebeurtenissen voor je betekenen. Het accepteren van het niet altijd rooskleurige leven, vol ongemakkelijke levenservaringen en moeilijke emoties, zorgt ervoor dat je je eigen blauwdruk beter leert begrijpen. Eerst zul je moeten gaan verwerken en ervaren wie je bent. In Asteroid City hebben meerdere personages te maken met onzekerheden, identiteitsproblemen en onverwerkte trauma’s. Jason Schwartzmans Augie Steenbeck is emotioneel niet beschikbaar nadat hij zijn vrouw – en moeder van zijn vier kinderen – heeft verloren. Scarlett Johanssons Midge Campbell ziet haarzelf als een slechte moeder. Ze heeft haar kinderen niet als prioriteit heeft. Daar ervaart ze geen schuldgevoelens over. Sterker nog: deze heeft ze nooit gehad, maar wel gespeeld als actrice. Dit klein stukje dialoog is snel voorbij, maar het zegt zoveel over haar personage en de ware aard van Asteroid City als film. Anderson lijkt met Asteroid City het turbulente leven te willen onderzoeken. Wat zorgt ervoor dat we verhalen willen vertellen als het leven zo regelmatig verschrikkelijk en onbegrijpelijk is? De regisseur speelt op een wat rommelige, maar uitzonderlijke manier met al deze bovengenoemde thema’s. Dit heeft er toegeleid dat Asteroid City een toekomstige filmklassieker is die je minimaal een keer in je leven gezien moet hebben.

Chef (2014) – Film Recensie

Chef is een krachtige feelgood film dat een bijzondere indruk op me heeft achter gelaten. Het verhaal van Chef is verbonden aan het vak van de creatieveling – in dit geval de chef-kok – en aan dat van de recensent. De film laat zien hoe de twee elkaar kunnen tegenwerken of juist complementeren. Ik ben zelf ook verbonden met het vak van de creatieveling en de recensent. Hierdoor kon ik me goed inleven met het verhaal van de film, en wist regisseur Jon Favreau met Chef een blijvende indruk op me achter te laten. Mijn film recensie voor Chef is geschreven in opdracht van Voedselpark Amsterdam, waar je later in deze recensie meer te weten over zult komen. Net zoals Voedselpark Amsterdam probeert regisseur Jon Favreau in zijn film Chef te letten op het maken van duurzame, gezonde en vooral lekkere voeding. Mijn dank aan Voedselpark Amsterdam voor de mogelijkheid tot deze samenwerking.

Sing 2 (2021) – Film Recensie

Het is bijna te gek voor woorden, maar Illumination Entertainment laat met Sing 2 zien hoe je een meesterlijk vervolg op een animatiefilm maakt. Andere grote animatiestudio’s zouden (in dit geval) moeten kijken naar Illumination Entertainment, want dit hoe je een meesterlijk vervolg, op een matige animatiefilm, maakt. Met elk individuele aspect – en ook in zijn geheel – overtreft Sing 2 zijn voorganger. Sing 2 is sinds 4 mei 2022 in Nederland te koop op 4K Ultra HD, Blu-ray en DVD. Mijn dank aan Universal Pictures Home Entertainment en Day One MPM voor het versturen van een recensie-exemplaar.

Sing (2016) – Film Recensie

Wat krijg je als je een zangwedstrijd toevoegt aan een wereld vol mensachtige dieren? De animatiefilm Sing natuurlijk! Sing toont op een eervolle manier het bijzondere gevoel dat je kunt krijgen van een theaterbezoek. Als het ware toont de film de magie van het theater, waarbij nadrukkelijk het belang van de artiesten, de theatermanager, en de toneelknecht worden uitgelicht. Sing is een vrolijke en komische animatiefilm dat geschikt is voor alle leeftijden. Echter zullen het vooral kinderen zijn die van deze film zullen genieten. Dit is uiteraard geen kritiekpunt, maar eerder een observatie. Dat de film propvol zit met onderontwikkelde en oninteressante personages, is dan wel weer een terecht kritiekpunt.