In de Spaanse tragikomediefilm Votemos komt de Vereniging van Eigenaren bijeen om te stemmen over de vervanging van de lift in hun appartementengebouw. Wat start als een korte bijeenkomst, verandert in escalerende discussies rondom de potentiële nieuwe bewoner die de flat van Alberto wil gaan huren. Alberto wil zijn appartement gaan verhuren aan een collega waarvan hij weet dat deze medicijnen gebruikt in verband met psychische problemen. Het verloop en de intensiteit van de discussies kan het best vergeleken worden met de status van de kapotte lift. De film opent met de verschijning van de filmtitel die moeizaam en langzaam omhoog schuift, net zoals een kapotte lift zou doen. Een kapotte lift komt meestal moeilijk op gang, stopt regelmatig abrupt en eindigt niet altijd (op tijd) bij de juiste verdieping. Het verhitte debat bevat exact de structuur van een kapotte lift. Zo komt het debat moeilijk en plotseling op gang. Tijdens het hoofddebat maken de discussies diverse kleine zijwegen die zich richten op verschillende vooroordelen, morele waarden en vormen van intolerantie. Daarnaast eindigt het debat abrupt en niet op de manier waarop de meeste filmtoeschouwers en enkele filmpersonages gehoopt zullen hebben. Dit abrupte einde speelt goed in op de metafoor van een kapotte lift. Toch komt de manier waarop de film eindigt over alsof het verhaal niet durft om te gaan met de consequenties van het veroordelende gedrag dat het met zijn filmpersonages heeft opgezet. De film durft de veroordelende filmpersonages te veroordelen op hun gedrag, maar neemt daarna geen stappen om deze personages ook te laten leren van hun fouten. Het gevolg is dat het filmpubliek ook niet geactiveerd wordt om de les te nemen dat het veroordelen van mensen met psychische problemen gevaarlijk en onrechtvaardig is. De film komt op voor het idee dat rechten van mensen met een beperking mensenrechten zijn. De film eindigt echter, zonder ironie, met het idee dat roddelen en achterbaks praten over mensen met psychische problemen of een beperking een machtspositie oplevert. Na alle uitspraken die de film deed, en na alle beschuldigingen die de film (en de filmpersonages) uitten over het onmenselijke gedrag richting mensen met psychische problemen, voelt dit volkomen verkeerd en zelfs schandalig aan.