Regisseur Vincent Munier probeert het filmpubliek van zijn natuurdocumentaire Whispers in the Woods een bepaald gevoel bij te brengen. Het is het gevoel dat je krijgt als je in de natuur oog in oog komt te staan met een dier. Soms gebeurt dit onverwacht. Wat altijd hetzelfde blijft, is dat de ontmoeting met een adembenemend boswezen zowel lang als vluchtig aanvoelt. Twee wezens, een mens en een bosdier, kijken elkaar aan, terwijl ze allebei intense gevoelens ervaren. Gevoelens van verwarring, verbazing, nieuwsgierigheid en angst wisselen elkaar snel af. Er valt een moment van stilte. Beide wezens houden hun adem in, wachtend tot de ander de eerste stap zet. Meestal gebeurt dit allemaal in een paar seconden, voordat een van de twee wezens besluit verder te gaan en zijn leven voort te zetten. Geen van beiden is hierna echt onveranderd of veranderd. De familie Munier gaat doelbewust en zorgvuldig op zoek naar dit soort contactmomenten met de natuur en haar bewoners. Deze doelgerichte aanpak is het grootste verschil tussen de plotselinge en levensveranderende ontmoetingen die iedereen kan overkomen en de contactmomenten die de familie Munier in de Vogezen beleeft. Het resultaat is een documentaire die het filmpubliek voortdurend doet nadenken over hoe belangrijk, bijzonder en mooi de natuur en haar wezens zijn. De manier waarop Vincent Munier de Vogezen weet te tonen, is nog nooit eerder zo intiem en fantasierijk gedaan.
