sebkijk!

De Gids voor Filmisch Reizen

The Shape of Water – Recensie

The Shape of Water speelt zich af in het begin van de jaren ’60 van de vorige eeuw. De tijd van de Koude Oorlog. Het verhaal gaat over Elisa, een doofstomme conciërge die werkt in een laboratorium waar een amfibische wezen gevangen wordt gehouden. Als Elisa de amfibische man ontmoet, voelt ze direct een connectie met hem. Deze connectie blijft groeien. Elisa besluit uiteindelijk om samen met haar buurman het amfibische wezen te redden. Maar deze reddingsactie neemt meerdere gevaarlijke gevolgen met zich mee. 

The Shape of Water is de creatie van de meesterlijke en fantasierijke regisseur Guillermo del Toro (Pan’s Labyrinth – regisseur, 2006). Zo heeft del Toro niet alleen de film geregisseerd, maar heeft hij ook het scenario voor de film geschreven. Dit laat zien dat dit echt een passie project van del Toro is geweest. Voordat ik dieper op mijn analyse, recensie en mening van The Shape of Water inga, wil ik het hebben over de magie die del Toro wist op het scherm te creëren. Del Toro maakte namelijk gebruik van zijn fantasierijke brein en liet zich niet tegenhouden om het verhaal te vertellen, zoals hij dat wilde vertellen. En daar heb ik veel respect voor. Ik waardeer del Toro’s fantasie, passie en doorzettingsvermogen enorm. Ik raak daardoor zelf ook geïnspireerd om mijn eigen verhalen op papier te gaan zetten. Betekent dit dat ik, net zoals velen, The Shape of Water zie als een meesterwerk? Om eerlijk te zijn, nee, ik zie The Shape of Water niet als een meesterwerk. Vind ik de film dan slecht? Absoluut niet! Ik zie The Shape of Water als een redelijke goeie film, die veel problemen heeft. Maar door de passie die de cast en crew erin hebben gestopt, weet de film netjes boven water te blijven…of moet ik zeggen onder water, in dit geval. Slechte grap, ik weet het. Maar hij moest gemaakt worden.

Laten we verder gaan. The Shape of Water heeft zo zijn vele (naar mijn mening) problemen, maar die nemen de vele goede dingen niet weg. Sterker nog, ze laten je de minder goede dingen zelfs meer waarderen. Wat is er allemaal goed aan de film dan? Om te beginnen is het sterkste punt (en eigenlijk ook het zwakste punt, maar daar komen we later op) van de film, het sprookjes/fantasierijke verhaal waar Guillermo del Toro. Hij weet enorm goed hoe je een eigen realistische wereld opbouwt uit blokken van het fantasy-genre. Net zoals bij Pan’s Labyrinth voelt de wereld enorm reëel aan, ook al zijn er meerdere fantasy elementen in de film. De wereld die del Toro wist te maken met zijn brein is levendig, kleurrijk en een perfecte combinatie tussen fictie en non-fictie. Dit is ook te zien in het design van onder andere het decor, het amfibie wezen, de kleding en eigenlijk zo’n beetje alles. De wereld die del Toro heeft gecreëerd voelt aan alsof het op alle puntjes is beschreven hoe het eruit zou moeten komen te zien. Het voelt aan als een perfect georganiseerde wereld. Dit komt niet vaak voor en als het voorkomt is het alleen maar mooier om te bewonderen.

Sally Hawkins in THE SHAPE OF WATER. Photo by Kerry Hayes. © 2017 Twentieth Century Fox Film Corporation All Rights Reserved.

Ook is het acteerwerk van Sally Hawkins (Happy-Go-Lucky), die Elisa speelt, en het acteerwerk van Doug Jones (Pan’s Labyrinth), die het amfibie wezen speelt, erg goed. Hawkins weet zonder geluid en alleen met gebaren je te raken. Elisa komt door haar gebrek over als een personage uit een Duits expressionistische (stille/stomme) film. Dat je in de tijd van nu, nog zo kan meeleven met een personage dat eigenlijk beter past in een film uit de jaren ’20 van de vorige eeuw, is erg bijzonder. Ook weet Jones, als het amfibie wezen, je gevoelens te laten voelen. Je voelt zijn pijn, zijn naïviteit, zijn woede en zijn verdriet. Hij doet me erg denken aan Caesar (gespeeld door Andy Serkis)van de Planet of the Apes Reboot-Trilogie en met name dan het eerste deel, Rise of the Planet of the Apes. Op de manier hoe hij beweegt en hoe nieuwsgierig hij is, zorgt ervoor dat je het wezen wilt vastpakken en, net zoals Elisa, wilt beschermen tegen de gevaarlijke buitenwereld.

Maar zoals ik al eerder zei heeft The Shape of Water ook zo zijn (vele) problemen. Zo is om te beginnen de film erg voorspelbaar. Je weet als kijker al precies wat er stap voor stap gaat gebeuren in de film. Zo weet je dat Elisa het wezen per ongeluk zal tegenkomen, langzaam aan zal bevrienden, dat ze erop verliefd zal raken en dat ze samen met hem zal eindigen onder water. Ook weet je dat de schurk van de film, Strickland (Michael ShannonMan of Steel) bijna erin zal slagen om het wezen te doden, maar dat Elisa & Co. uiteindelijk victorie zullen juichen. Dit neemt enorm veel van de spanning weg en zorgt er op sommige momenten in de film er zelfs voor dat je je gaat vervelen. Er gebeurdt namelijk niet echt iets verrassends.

Een ander groot probleem van de film die mij opviel, waren de stereotypen in de film. Zo voelde Michael Shannon’s Strickland erg aan, als je typische schurk, die alleen aan zichzelf denkt en geen compassie kent. Er zit totaal geen goed in Strickland, omdat hij denkt dat al een goed persoon is. Strickland is je typische egoïstische schurk. Ik had zelf gehoopt op een schurk die een beter ontwikkeld karakter heeft en ook echt motieven heeft voor wat hij doet. De motieven die hij nu had, kwamen zwak en onorigineel over. Ook voelen bijna alle andere bijpersonages aan als onorigineel. Het enige bijpersonage dat verrassend is, is het personage van Michael Stuhlbarg (Call Me By Your Name). Zijn personage Dr. Hoffstetler blijkt toch anders in elkaar te zitten, dan je op een eerste blik zou verwachten.

Sally Hawkins en Octavia Spencer in THE SHAPE OF WATER. Photo courtesy of Fox Searchlight Pictures. © 2017 Twentieth Century Fox Film Corporation All Rights Reserved.

De problemen zijn eigenlijk ontstaan door het grootste probleem van de film, wat het fantasierijke brein is van de regisseur. Del Toro heeft zo hard gewerkt aan het creëren van een geloofwaardige, maar fantasierijke wereld, dat hij hoogstwaarschijnlijk minder heeft gelet op het verhaal en de schepping van originele personages. Zijn aandacht voor boven gemiddeld ontwikkelde karakters ging voornamelijk uit naar Elisa en het wezen en zelfs deze personages zijn zwakker ontwikkeld dan andere personages uit andere Oscargenomineerde films.

Overal is The Shape of Water een film die over het algemeen werkt, doordat het drijvende mechanisme achter de film de creatieve Guillermo del Toro is. Zijn fantasierijke brein heeft een originele wereld geschaapt, met een unieke look. Het jammere is dat de personages in de film, net zoals het verhaal, minder origineel zijn.

Originele Wereld, Stereotype Verhaal
  • Acteerwerk
  • Cinematografie
  • Eerste indruk
  • Genre: Avontuur, Drama & Fantasie
  • Grime & Haarstijl
  • Locaties, Kleding & Decor
  • Montage
  • Originaliteit
  • Personages - Hoofd- & Bijfiguren
  • Productieontwerp
  • Regie
  • Scenario
  • Sound Design & Soundtrack
  • Verhaallijnen
  • Visuele Effecten
3.7

Samenvatting

The Shape of Water heeft een originele look hebben en een mooie combinatie tussen non-fictie en fictie. Helaas is het over het algemeen sterk stereotypisch. De verhalen zijn al zo vaak verteld. De personages hebben we zo vaak gezien. Gelukkig weet de regisseur/scenarioschrijver de film te redden door zijn fantasie te gebruiken en een unieke wereld voor de film te maken.