Na het grote commerciële succes van The Super Mario Bros. Movie (2023) zat er dik in dat er een vervolg op deze door Illumination en Nintendo geproduceerde avontuurlijke animatiekomediefilm zou komen. Op 1 april 2026 werd het vervolg, The Super Mario Galaxy Movie, uitgebracht in de Amerikaanse en Belgische bioscopen. Vanaf 2 april 2026 was de film ook officieel te zien in de Nederlandse bioscopen.
The Super Mario Galaxy Movie is net zoals zijn voorganger geregisseerd door Aaron Horvath en Michael Jelenic. Naast de regisseurs keerde ook scenarioschrijver Matthew Fogel terug om het verhaal van het vervolg te schrijven. Met de release van The Super Mario Galaxy Movie is de verhitte rivaliteit tussen het alledaagse filmpubliek, de fans en de critici ook helemaal terug. De (online) discussies tussen het alledaagse filmpubliek, fans en filmcritici over de kwaliteit van The Super Mario Galaxy Movie en het nut van filmkritiek lopen nogal hoog op.
De filmrecensenten zijn bij dit vervolg ervan overtuigd dat het verhaal amper aanwezig is. Een punt dat zeker erkend mag worden. De teruggekeerde regisseurs en scenarioschrijvers zijn bij de release van The Super Mario Bros. Movie genoeg aangewezen op hun gebrekkige en voorspelbare verhaal van de film. De regisseurs en scenarioschrijver hebben deze kritiekpunten niet tot zich genomen om een beter verhaal voor het vervolg neer te zetten.
In plaats daarvan hebben ze een verhaal neergezet dat nog magerder is en een nog slechtere verhaalstructuur bevat dan de eerste film. Uiteindelijk maakt dit de fans en het alledaagse filmpubliek niets uit. Zo zijn de fans nog steeds van mening dat verfilmingen van Mariogames eenvoudige verhaallijnen hebben, omdat de Mariogames zelf al geen diepgaande verhalen hebben. De fans en het alledaagse filmpubliek lijken zo ontevreden te zijn met het commentaar van de filmcritici dat ze zich opnieuw beginnen te verzetten tegen het nut van filmkritiek. Mamma mia…
Over The Super Mario Galaxy Movie (2026)
The Super Mario Galaxy Movie is een avontuurlijke animatiekomediefilm uit 2026. De film is gebaseerd op de videogamefranchise van Nintendo’s gamepersonage Mario. The Super Mario Galaxy Movie is geregisseerd door Aaron Horvath en Michael Jelenic. Het scenario van de film is geschreven door Matthew Fogel. The Super Mario Galaxy is een vervolg op The Super Mario Bros. Movie uit 2023.
De film nam inspiratie van videogames als Super Mario Galaxy (2007) en Super Mario Galaxy 2 (2010). De cast van de originele Engelstalige versie bestaat uit (o.a.) Chris Pratt, Anya Taylor-Joy, Charlie Day, Jack Black, Keegan-Michael Key, Benny Safdie, Donald Glover, Brie Larson en Glen Powell. The Super Mario Galaxy Movie beleefde zijn wereldpremière op 28 maart 2026 in Kyoto. De film werd op 1 april 2026 in de Amerikaanse en Belgische bioscopen uitgebracht. De film heeft een speeltijd van 98 minuten.
The Super Mario Galaxy Movie was vanaf 2 april 2026 in de Nederlandse bioscopen te zien. Zowel de film uit 2023 als The Super Mario Galaxy Movie zijn geproduceerd door Chris Meledandri van Illumination en Shigeru Miyamoto van Nintendo. De film wordt gefinancierd door Universal Pictures en Nintendo samen en wordt wereldwijd uitgebracht door Universal Pictures. In de film gaan Mario, Luigi en hun vrienden op avontuur in de ruimte. Daar nemen ze het op tegen Bowser en zijn zoon Bowser Jr. om prinses Rosalina te redden.
Vis op het droge
The Super Mario Bros. Movie uit 2023 wist nog enigszins te spelen met het bekende ¨fish out of water¨-verhaalsoort. In dit verhaalsoort worden personages uit hun bekende en vertrouwde omgeving gehaald en belanden ze in een voor hen onbekende wereld. In The Super Mario Bros. Movie komt Mario van zijn bekende Brooklyn terecht in de onbekende wereld van het Mushroom Kingdom. De eerste film liet zien hoe Mario moest leren omgaan met mogelijkheden, gevaren en absurditeiten van deze volstrekt onbekende wereld om zijn broer Luigi te redden.
In The Super Mario Galaxy Movie gaan Mario en zijn vrienden de ruimte in. Toch wordt er niet gespeeld met het feit dat hun wereldperspectief veel kleiner is dan ze ooit hadden kunnen bedenken. Bovendien wordt er niet gespeeld met het feit dat Mario en zijn vrienden zich nu in de ruimte bevinden. Er komt niet eens een enkele opmerking of grap voorbij over hoe bizar het wel niet is dat ze zich nu in de ruimte bevinden. Voor een film met de titel The Super Mario Galaxy Movie wordt de grootsheid van de ruimte en de Melkweg volledig genegeerd.
Schilder Mark Rothko beschreef kunst ooit als een ¨avontuur naar een onbekende wereld, dat alleen verkend kan worden door wie bereid is risico‘s te nemen.¨ Een film hoeft niet ¨pretentieus¨, diepgaand of revolutionair te zijn om iets te durven. Een avontuur in de ruimte is per definitie een avontuur naar een of meerdere onbekende werelden. Het is ongelofelijk jammer dat een film die inspiratie haalt uit de Super Mario Galaxy-games niet bereid is om enig risico te nemen het heelal echt te verkennen.
TikTokificatie en sociale medialisering
The Super Mario Galaxy Movie bestaat uit snelle, opwindende momenten die meer bedoeld zijn om de merken van Nintendo te promoten dan om de personages zelf uit te werken. De film bestaat vooral uit individuele droogkomische en stoere spektakelstukken die rap achter elkaar geplakt zijn en met een flinterdun lijntje aan elkaar verbonden zitten. Het verhaal is opgesplitst in makkelijk deelbare en snel voldoening gevende filmmomenten die op sociale media viraal kunnen gaan.
De verhaallijnen uit de film, als deze überhaupt zo genoemd kunnen worden, krijgen amper de kans om te landen. Om de zoveel seconden of minuten wordt er een nieuw personage of een nieuwe locatie geïntroduceerd, waarna het verhaal gelijk verdergaat alsof dit personage of deze locatie er altijd al is geweest. De toevoeging van dit ¨nieuwe¨ element verandert niets aan het verhaalverloop en voegt niets nieuws toe aan de film.
De film werkt de consequenties van nieuwe gebeurtenissen en karakterkeuzes niet uit. In plaats daarvan krijgen we nostalgische montages vol referenties naar Nintendogames te zien. De opsplitsing van het verhaal in makkelijk deelbare en snel voldoening gevende filmmomenten laat zien dat de TikTokificatie en sociale medialisering van de internationale filmindustrie wel degelijk een toenemend probleem is. Op TikTok gaat alles razendsnel, waardoor culturele fenomenen veranderen in vluchtige momenten. De regisseurs en de scenarioschrijver hebben deze aanpak toegepast op het verhaal van de film. Het snel consumeren van de film zetten de filmmakers boven het aandachtig kijken naar The Super Mario Galaxy Movie.
Schommelende karakteriseringen
De regisseurs en scenarioschrijvers doen een belabberde poging tot het brengen van meer diepgang tot de personages van Mario, Luigi, Peach en Bowser. In The Super Mario Galaxy Movie wordt bekendgemaakt dat Mario inderdaad verliefd is op Peach, maar naast een paar slappe grappen, wordt hier verder niets meegedaan. De pogingen om van Luigi meer te maken dan alleen de grappige sidekick van Mario en het personage dat voor alles bang is, mislukken ook volledig.
Bovendien zijn deze pogingen niet consistent. Het ene moment is Luigi volledig onbezorgd naast Mario en Yoshi tegen Bowser Jr. aan het vechten, terwijl hij eerder nog erkende dat ¨mensen niet veranderen¨ en dat hij voor altijd een bangerik zal blijven. Luigi schommelt gedurende de film tussen zijn karakterovertuigingen in. Zowel het filmpersonage als de filmmakers nemen geen duidelijk standpunt in over wat het echte karakter van Luigi is. Peach krijgt ¨meer diepgang¨ door een verhaallijn waarin ze meer te weten probeert te komen over haar jeugd en verloren familie.
Dit is het enige verhaallijn dat Peach krijgt waar ze meer te doen krijgt dan het vieren van haar verjaardag. Bowser krijgt net zoals Luigi te maken met een inconsistente karakterisering. Het ene moment lijkt Bowser zichzelf te willen beteren als persoon. Het andere moment schiet hij weer terug naar zijn kwaadaardige karakter. Uiteindelijk maakt Bowser geen duidelijk breekpunt of karakterontwikkeling mee. In plaats daarvan komen de pogingen om het karakter van Bowser uit te dagen betekenisloos over.
Kritiekfobie
Kritiekfobie is een serieuze ziekte van de samenleving, omdat de mensheid zonder (onderbouwde) kritiek stopt met groeien en te experimenteren. Goede kritiek is niet parasitair. Zo gaat het bij goed geschreven kritiek niet over het beargumenteren waarom jouw mening een feit of de waarheid is. Kritiekstukken van films en andere kunstvormen zijn bovenal subjectief. Een criticus, filmliefhebber of fan die zijn opinie als de feitelijke waarheid bestempelt, zal altijd als eerste het argument verliezen.
Kritiek heeft noodzakelijke functies in de kunst en samenleving. Zonder critici zouden de bedrijven met het grootste marketingbudget alles te zeggen hebben. Een wereld zonder critici is een wereld waarin de luidste en rijkste mensen altijd het laatste woord hebben. Kritiek is een tegenwicht en een middel om van te leren, te groeien en jezelf als mens te verrijken. Volgens filosoof Hannah Arendt is kritisch denken altijd een vorm van vijandigheid.
De filosoof heeft de term vijandigheid niet in de zin van haat bedoeld, maar meer in de zin van weigeren mee te gaan in de consensus van de massa’s zonder die zelf te onderzoeken. Dit gaat onvermijdelijk botsen met de sociale verwachtingen van de massa die simpelweg consumeert en herhaalt wat ze hoort, zonder er zelf over na te denken. Kritisch zijn is een vorm van creativiteit. Zowel kritiek als creativiteit gaan uiteindelijk ook over het bevorderen van onafhankelijk denken.
Verwachtingen en misvattingen
Perfect bestaat niet. Toch lijken veel alledaagse filmtoeschouwers te verwachten dat filmcritici altijd perfecte films willen zien. Ergens is dit begrijpelijk. De mensheid zit zo in elkaar dat we de best mogelijke uitkomsten willen. Zelfs als we rationeel gezien weten dat dit niet altijd haalbaar is. Over het algemeen verwachten we minder perfectie van anderen, omdat het regelmatig makkelijker is om met meer empathie of compassie naar anderen te kijken.
Toch betekent dit niet dat compassie en empathie kritisch denken uitsluiten. Kritiek is onvermijdelijk en zou aangemoedigd moeten worden, want van goede kritiek kunnen we als filmmaker, kunstenaar, filmpubliek, fan en mens leren. Doordat het alledaagse filmpubliek en de fans de verwachtingen van filmcritici gaan invullen, ontstaan er al snel misvattingen. De fans en het alledaagse filmpubliek lijken te denken dat filmcritici van The Super Mario Galaxy Movie een film hadden verwacht met aangrijpende monologen, bijzondere levenslessen en schokkende dramatische momenten.
Toch is dit niet het geval. De meeste kritiek op The Super Mario Galaxy Movie lijkt te maken te hebben met het gemis aan een goed of zelfs degelijk verhaal. De wens om een film met een goed verhaal te zien, is niet een teken van cynische kritiek. Dat de Mariogames minder denderende of diepgaande verhalen hebben, betekent niet dat een verfilming deze regels ook hoort of hoeft te volgen. Een film is een andere kunstvorm en een ander medium dan een game. Dat een verhaal van een game minder uitgewerkt is, betekent dus niet dat de verfilming van deze game ook een minder goed uitgewerkt verhaal hoort te krijgen.
Validatie als schild
Als mens lijken we allemaal een beetje op Charlie Brown van stripboekenreeks Peanuts. We hebben allemaal het menselijke verlangen om aardig gevonden te worden. Toch gaat het willen plaatsen van een film boven kritiek, omdat je de film leuk vond, wel heel ver. De huidige samenleving lijkt zich zo snel op hun teentjes getrapt te voelen dat het vrij onmogelijk is om kritiek te leveren zonder dat het persoonlijk wordt opgevat. Wanneer een filmcriticus een film niet leuk vond, zien fans dit snel als een persoonlijke afwijzing.
Het alledaagse filmpubliek en de fans beginnen steeds meer te lijken op Brian Griffin uit Family Guy. Brian is een personage dat constante validatie nodig heeft. Hij wil niet alleen horen dat wat hij geschreven heeft goed is, maar ook dat hij een goed persoon is en dat zijn meningen terecht zijn. Zowel het alledaagse filmpubliek als Brain willen horen dat wat ze leuk vinden ook daadwerkelijk goed is.
Wat ze op cultureel, artistiek of mediavlak leuk vinden, is voor deze specifieke groep filmkijkers en fans een fundamenteel onderdeel van hun zelfbeeld en persoonlijkheid. Toch gaat het enorm ver om de persoonlijke band en het gemis aan validatie als een schild te gebruiken waarachter kunst zich verbergt voor een inhoudelijk en kritisch gesprek. Daarnaast is het een groep filmtoeschouwers die hun mening baseert op wat ze anderen horen zeggen. Ze herhalen standpunten die het meest aansluiten bij wat ze zelf denken, maar niet kunnen, willen of proberen te articuleren.
Ze gebruiken de mening van critici als validatie wanneer ze het met hen eens zijn en verzetten zich net zo hard tegen dezelfde critici wanneer ze het niet met hen eens zijn. Deze groep filmtoeschouwers overlapt regelmatig met het publiek dat films puur ziet als ¨content¨ of entertainment. Ze nemen films als mediavorm en kunstvorm niet serieus, dus ergens is het ook terecht dat critici deze filmkijkers niet meer serieus beginnen te nemen.
Conclusie
The Super Mario Galaxy Movie is een kleurrijk en vermakelijk eerbetoon vol nostalgische referenties naar verschillende Nintendogames en Nintendopersonages. Componist Brian Tyler weet de originele muzikale thema’s en leidmotieven van de games en hun bijbehorende personages goed in de filmmuziek te verwerken. Het stemmenwerk is redelijk overtuigend, waarbij vooral nieuwkomers als Glen Powell en Benny Safdie weten te overtuigen.
Tegelijkertijd is The Super Mario Galaxy Movie een film die ervoor kiest om nostalgische referenties boven een sterk uitgewerkt verhaal te zetten. Dat The Super Mario Galaxy Movie een vermakelijk, mooi geanimeerd en nostalgisch eerbetoon is dat het veertigjarige bestaan van de Super Mario Bros. viert, betekent niet dat de film geen kritiek kan of mag ontvangen. Je kunt een film leuk vinden om te kijken en tegelijkertijd bekritiseren. Dat ik me heb vermaakt met The Super Mario Galaxy Movie betekent dus niet automatisch dat ik de film ook kwalitatief gezien goed vind.
Een houding van argwaan tegenover kritiek komt steeds vaker voor. Het alledaagse filmpubliek begint zich grappig genoeg zelfs steeds meer neer te zetten als het gekarikaturiseerde autoritaire beeld dat het van filmcritici heeft opgezet en in stand houdt. En dat terwijl ze niet lijken te weten wat echte filmkritiek inhoudt. Filmkritiek gaat niet alleen over de films zelf, maar ook over de manier waarop we films consumeren en over ze praten of schrijven.
Een cultuur waarin kritiek wordt verward met vijandschap en waarin elke kritische recensie wordt opgevat als een persoonlijke aanval, schept een samenleving waarin individualiteit en eerlijkheid in het bespreken van kunst, media en entertainment wordt tegengehouden. Als publiek moeten we leren om beter te luisteren en beter te reageren op stemmen die ons uitdagen door durven te zeggen wat we niet automatisch willen aanhoren.
