Tre ciotole is een poëtische, audiovisuele afscheidsbrief aan melancholische (liefdes-)herinneringen. In de film neemt Marta op drie verschillende manieren afscheid. Ze neemt afscheid van haar partner Antonio, van haar oude zelf en uiteindelijk van het leven. Hiermee laat de film zien hoe rouw snel van vorm kan veranderen. Wanneer Marta gediagnosticeerd is met een tumor, doet het haar niet meer pijn als ze aan haar ex Antonio denkt.
Haar pijn en rouw zijn verschoven naar een ander punt in haar leven. De film laat zien hoe Marta terugdenkt aan de tijd dat alles nog goed was. De herinneringen uit deze tijd worden gefilterd door homevideo-achtige opnames en worden weergegeven als warme, nostalgische beelden die aanvoelen als bewaarde “perfecte momenten”. Het geïdealiseerde en geromantiseerde herinneringsbeeld botst hard met het heden, waarin het leven van Marta veel zwaarder is na haar breuk met Antonio en het krijgen van haar tumordiagnose.
Tre ciotole laat zowel de ruzies als de klachten die respectievelijk leiden naar de breuk met Antonio en de tumordiagnose zien. Daarnaast laat de film de warme liefdesherinneringen van zowel Marta als Antonio zien. Het filmpubliek maakt dus niet alleen romantisering vanuit Marta’s perspectief mee. Marta en Antonio lijken beide liefde als “een groot gedoe” te zien. Het gedrag van deze filmpersonages geeft weer hoe ze onbedoeld het geromantiseerde en uitvergrote beeld van “de liefde” in stand houden.
Hun knipperlichtrelatie tot “de liefde” zelf staat onder druk en wordt onder andere verbeeld via straatlichten in Rome die kapot uit en aan flitsen. De dokter van Marta vertelt haar richting het einde van de film dat alleen een amoebe nooit ziek wordt, omdat die niets onderneemt en niet eens weet dat die bestaat. Hiermee zet Tre ciotole het leven gelijk aan kwetsbaarheid, want wie echt leeft, loopt het risico pijn te ervaren. Daarom beargumenteert Marta later in de film ook dat het leven het waard is om ten volle geleefd te worden, ondanks en juist vanwege wat je overkomt.
Tegelijkertijd zijn bepaalde filmscènes op enkele momenten langdradig en overdramatisch. De film start enorm sterk, maar later komen de verhaallijnen over Marta’s tumor en haar breuk met Antonio soms over alsof ze elkaar afleiden in plaats van aanvulden. Tre ciotole bevat veel verschillende onderwerpen die niet altijd even goed op elkaar inspelen, maar desondanks als even belangrijk worden gepresenteerd.
Over Tre ciotole (2025)
Tre ciotole is een Italiaans-Spaanse psychologische dramafilm uit 2025. De internationale titel van de film is Three Goodbyes. De film is geregisseerd door Isabel Coixet. De regisseur schreef het scenario van de film samen met Enrico Audenino. Het scenario is gebaseerd op het gelijknamige boek van Michela Murgia. De cast van de film bestaat uit (o.a.) Alba Rohrwacher, Elio Germano, Galatéa Bellugi, Sarita Choudhury en Silvia D’Amico.
De film beleefde zijn wereldpremière op het Toronto International Film Festival (TIFF) op 8 september 2025. De film werd daarna op 9 oktober 2025 in de Italiaanse bioscopen uitgebracht. Op 7 mei 2026 brengt filmdistributeur Arti Film de film uit in Nederlandse bioscopen. Het filmverhaal gaat over Marta. Ze is een leraar lichamelijke opvoeding op een middelbare school in Rome. Ze woont samen met Antonio, een chef-kok wiens carrière in opkomst is.
Na een van de zoveelste ruzies besluit Antonio abrupt de relatie te beëindigen. Terwijl Antonio zich stort op zijn werk, probeert Marta met verdriet haar leven weer op de rit te krijgen. Ze bekommert zich op school om haar scholieren en krijgt aandacht voor de avances van een collega. Maar als ze ontdekt dat haar gebrek aan eetlust niets te maken heeft met de de beëindiging van de relatie, zet dit haar leven op zijn kop en ontdekt ze de waarde van het leven.
Claustrofobisch geruzie
In Tre ciotole wordt op psychologische, stilistische en symbolische manieren gespeeld met ruimtes. Zo maakt de Italiaanse psychologische dramafilm gebruik van een 4:3-beeldverhouding. Ondanks dat de film opent met subtiele natuurgeluiden, melancholische filmmuziek en lichtgele filmtitels, valt de beeldverhouding als eerste echt op. In films schept een beeldverhouding van 4:3 een bijna vierkant beeld dat sterk verschilt van het moderne 16:9-formaat.
In moderne films wordt de 4:3-beeldverhouding dan ook bewust ingezet om specifieke symbolische en stilistische doeleinden te bereiken. Regisseur Isabel Coixet creëert met behulp van de 4:3-beeldverhouding een claustrofobisch gevoel van intense intimiteit. Zo behoort het (bijna) onafgebroken geruzie tussen Marta en Antonio tot de belangrijkste evenementen uit de eerste akte van de film.
Vanaf hun introductie op het motorvoertuig tot de supermarkt waar ze koekjes halen, gaat het discussiëren en geruzie tussen Marta en Antonio door. De discussie die eerder begon, wordt op andere locaties aangevuld met nieuwe discussiepunten. Het licht in de slaapkamer gaat uit en, ondanks dat ze proberen te slapen, gaat het geruzie alsnog door. Ruzie is hun liefdestaal en eerste vorm van communicatie.
Het letterlijke en figuurlijke beeld dat het filmpubliek krijgt van Marta en Antonio’s relatie, is wat zorgt voor dit claustrofobische gevoel. De hoofdpersonages Marta en Antonio worden aan het begin van de film regelmatig dicht op elkaar in beeld gezet of juist bewust van elkaar uit beeld gehouden. De filmmonteur Jordi Azategui monteert in eerste instantie achter elkaar opstapelende gebeurtenissen waarin Marta en Antonio op elkaars lippen zitten.
Ze zitten dicht op elkaar op een klein motorvoertuig en buigen over elkaar heen om te discussiëren over of ze de spaarkaart wel of niet zullen gebruiken bij de supermarkt om met de hand gemaakte schaaltjes aan te nemen. De 4:3-beeldverhouding zorgt dus niet alleen voor een krap gevoel bij het filmpubliek, maar geeft ook weer dat Marta en Antonio letterlijk en figuurlijk te dicht op elkaar leven. Na dit soort beklemmende filmmomenten wisselt Azategui slim af met beelden waar Marta en Antonio bewust buiten elkaars beeldkaders worden gehouden.
Zo monteert de filmmonteur een beeld waarin we Antonio (alleen) aan de rechterkant van de kamer bij het open raam zien roken, waarna Azategui een beeld monteert van Marta die aan de linkerkant (alleen) bij de bank zit. Azategui maakt slim gebruik van deze afwisselende beelden om in te gaan tegen de voor de hand liggende keuze waarin heftige discussies en ruzies altijd leiden naar samenkomende beelden waar filmpersonages naar elkaar schreeuwen.
Tijdens hun verhitte discussies zorgt de beeldverhouding in combinatie met het gemis aan filmmuziek en ander geluid voor een gespannen, geïsoleerde en ongemakkelijke filmervaring. Het gemis aan filmmuziek past goed bij de keuze om het geluid van hun ruzie de film (en hun wereld) te laten overheersen. Zo vindt het introductiemoment van deze ruziënde hoofdpersonages in een drukke, geluidsvolle, overprikkelende straat. Door hun geruzie nog steeds hoorbaar voor de filmpersonages te maken, geven de filmmakers weer dat dit voor hen de norm is.
Buiten het kader
Cinematograaf Guido Michelotti en de filmmonteur weten samen goed in te spelen op de 4:3-beeldverhouding door te suggereren met hun werk dat het verhaal buiten de kaders om verdergaat. Tre ciotole mag dan een krappe 4:3-beeldverhouding gebruiken, maar filmtoeschouwers zullen geloven dat er een grootse wereld en een nog groter verhaal buiten het scherm plaatsvindt. De filmmonteur en cinematograaf weten dat het bij deze psychologische dramafilm niet alleen gaat om het verhaal dat zich op het scherm afspeelt.
Daarnaast begrijpen Azategui en Michelotti dat het bij Tre ciotole ook niet puur draait om het hinten naar de delen van het verhaal die zich buiten het scherm afspelen. De cinematograaf en filmmonteur snappen dat het meer gaat om de betekenis van het gemis van wat buiten het scherm afspeelt. Ze spelen in op de symbolische relatie tussen dit gemis en het verhaal dat we (niet) op beeld te zien krijgen. De emotionele reacties die hierbij los worden gemaakt bij het filmpubliek zijn ook belangrijk.
Dit is belangrijk, omdat het alles in beeld brengen of het hinten naar alles wat er buiten het beeld plaatsvindt, het filmpubliek tegenhoudt zijn eigen verbeelding te gebruiken. Het gebruiken van onze eigen verbeelding is regelmatig net zo krachtig en soms zelfs krachtiger dan wat het beeld zelf wel (of niet) toont. Het filmpubliek wordt op deze manier een (indirect) onderdeel van de crew van de film. Op deze manier zorgen de cinematografie en de montage in combinatie met de 4:3-beeldverhouding voor een sterke emotionele connectie tussen het filmpubliek en het filmverhaal.
Geforceerd moralisme
Een van de grootste irritatiepunten van Antonio is dat Marta niet uit haar (sociale) comfortzone durft te stappen. Marta is blij als ze niet gevraagd wordt voor grote, sociale bijeenkomsten en maakt verder geen spannende of nieuwe levenskeuzes. De film bevat een waarschuwend verhaal over het leven in een veilige bubbel uit angst voor het onbekende. Tegelijkertijd confronteert de film het publiek om niet te snel een oordeel te vellen over het karakter en de keuzes van anderen.
Dat de filmmakers een kritische boodschap willen achterlaten over hoe mensen te snel oordelen, komt geforceerd over. De film lijkt te willen zeggen tegen het filmpubliek dat we niet te snel moeten neerkijken op het gedrag van Marta, omdat na de tumordiagnose haar gedrag (deels) beter te plaatsen is. Toch wringt dit, omdat het verhaal zelf een beeld van Marta construeert als “de waarheid”.
De film laat de omgeving van Marta en het filmpubliek op verklaarbare manieren reageren op haar gedrag en karakter. Daarna vraagt het verhaal het filmpubliek om diezelfde reactie als een misplaatst vooroordeel te herzien. Het gevolg is dat er een manipulatief schuldgevoel ontstaat, omdat de film zelf de voorwaarden creëert voor de (te snelle) veroordeling die later wordt afgekeurd. Hierdoor lijkt de film in zijn thematiek soms geforceerd moraliseren boven echt verdiende boodschappen te zetten.
Echokamers
Een ander belangrijk thema uit de film is hoe de mensheid graag hun (zelf-)opgelegde narratief in stand houdt door gewenste reacties van hun omgeving te (blijven) ontvangen. Zo speelt de film met het concept van bevestigingszoekers die niet geven om wat de ander te zeggen heeft, zolang het eigen narratief van hun (perfecte) leven door kan gaan. Na haar breuk met Antonio, neemt Marta een levensgroot kartonnen figuur van de fictieve K-popartiest Jirko uit de afval mee om haar gezelschap te houden.
Dit is voor Marta de veiligste manier om in een filterbubbel te leven, omdat haar overtuigingen niet uitgedaagd worden. Haar gezelschap kan niet terugpraten, niet discussiëren, niet argumenteren en niet ruziën. Later maakt Marta zelf mee wat het betekent om aan de andere kant te staan van een echokamer. Marta komt een oude kennis en schoolvriendin van haar jongere zus Elisa tegen. Deze kennis kan niet ophouden met praten over haar zwangerschap.
Met dit onderwerp overheerst deze kennis het gesprek zo veel dat ze het niet gelooft als Marta aangeeft dat ze gediagnosticeerd is met een stadium-vier-tumor. Om dit aan te horen zou deze kennis namelijk haar gedrag moeten aanpassen en een daadwerkelijk gesprek moeten voeren, waarmee ze (waarschijnlijk) niet meer in een echokamer komt te zitten. Met dit soort momenten uit de film bepleit Tre ciotole dat gehoor geven aan elkaar belangrijk is.
Conclusie
Volgens Marta proberen mensen altijd overal een reden voor te vinden: een zogenaamde “daarom”. De meeste dingen in het leven, inclusief het leven zelf, hebben helemaal geen “daarom”. Toch zijn er meerdere redenen op te noemen waarom Tre ciotole het waard is om te zien. Een van de grootste redenen is het unieke uiterlijk van de film. In Tre ciotole wordt er gebruikgemaakt van een 4:3-beeldverhouding om het stilistische en betekenisvolle uiterlijk van de film te versterken.
De 4:3-beeldverhouding is verder ook ingezet als een symbolische weergave voor het hebben van een tumor. Zo geeft de beeldverhouding op een symbolische en stilistische manier weer hoe de tumor van Marta haar leven beperkt. De pijn van de tumor en het slechte nieuws daarvan worden audiovisueel weergegeven als een gespleten ervaring. De film probeert een gevoel te scheppen alsof je zelf een CT-scan met alle piepende geluiden en felle, flitsende lichten meemaakt.
Doordat het beeld smaller is, krijgen de filmtoeschouwers bovendien een intiemere filmervaring en een meer nabije connectie met de filmpersonages. Het acteerwerk in Tre ciotole is zo geloofwaardig en realistisch dat het eigenlijk geen acteerwerk meer genoemd kan worden. Het overstijgt dit. Acteur Elio Germano en actrice Alba Rohrwacher spelen de hoofdpersonages in de film. Elio Germano kunnen filmliefhebbers van internationale filmhuisfilms herkennen van Confidenza (2024).
Alba Rohrwacher is de oudere zus van de Italiaanse filmregisseur en scenarioschrijver Alice Rohrwacher. De zussen werkten samen aan de dramafilm Lazzaro Felice (2018). Beide Elio Germano en Alba Rohrwacher leveren topprestaties af in Tre ciotole. Toch is het acteerwerk van Alba Rohrwacher het pijnlijkst en meest aangrijpend om te ervaren. Wanneer dit duo samen te zien is op het beeld, zullen de filmtoeschouwers ze zien als een koppel dat al jarenlang liefde naar elkaar toont door ruzie te maken.
Het filmpubliek zal hun frustratie, ergernis en ongemakkelijkheid door hun acteerwerk zelf ook ervaren. Uiteindelijk is Tre ciotole het sterkst wanneer het niet alles geforceerd probeert te moraliseren of te dramatiseren. De film schijnt wanneer de focus wordt gelegd op het laten voelen hoe tegenstrijdig rouw, liefde en het leven kunnen zijn. Tijdens dit soort momenten is de film niet bang om rouw in beelden, geluiden en woorden vorm te geven. Tre ciotole is vanaf 7 mei 2026 te zien in de Nederlandse bioscopen. Mijn dank aan Arti Film voor het versturen van een online recensie-exemplaar.
