sebkijk!

De Gids voor Filmisch Reizen

Wonders der Cinema – DVD Recensie – 120 BPM (2017)

Wanneer Nathan (Arnaud Valois, Selon Charlie) zich aansluit bij ACT UP Paris leert hij Sean (Nahuel Pérez Biscayart, All Yours) kennen. Samen voeren ze actie tegen de onverschilligheid rond AIDS. Nathan valt als een blok voor de sterke en levendige persoonlijkheid van Sean. Maar hun liefde wordt al snel overschaduwd door de ziekte.

120 BPM, of 120 Battements par Minute, is vanaf het begin al een bovengemiddelde sterke film. Dit komt in het begin voornamelijk door de regie van Robin Campillo (Les Revenants). Campillo laat je als kijker meenemen op een reis. Een reis van de avonturen en tegenslagen van ACT UP Paris. Hij laat je als kijker als eerst een blik krijgen van hoe deze activistengroep tewerk gaat. Dat doet Campillo door de film te laten beginnen achter een doek met een kleine opening. We zien niet veel van wat er gebeurdt achter en voor het doek. We zien alleen dat er een spreker voor het doek staat en dat achter het doek een groep mensen, met fluitjes en luchthoorns, zitten te wachten op hun kans. Door dit claustrofobische camerawerk kijk je toe alsof je voor het eerst meegaat met deze activistengroep. Je wordt als het ware meegenomen in de menigte. Dit wordt doorgezet als we voor het eerst in een van de hoofdsettingen komen. Namelijk de vergaderruimte van ACT UP Paris. We krijgen een introductie van een van de bijpersonages over wat deze activistengroep doet. Zo houden de filmmakers je op de hoogte van wat er belangrijk is voor het verhaal en het echte leven. Slim gespeeld door de regisseur/scenarioschrijver(s). Dit is ook de scène waar we alle hoofdpersonages en bij-personages voor het eerst (duidelijk) ontmoeten. We krijgen dus niet alleen een eerste blik op het verhaal en het systeem van de activistengroep, maar ook op de personages. Dit is zeer interessant gedaan.

Foto: Cinéart Nederland & Les Films de Pierre

De blikken die we als kijker kunnen werpen op de situaties en de personages, zijn afwisselend. Dit komt door het geniale camerawerk, die bepaalde shots laat zien, waarbij het aanvoelt alsof we vanuit iemand zijn ooghoek iets bekijken. Door het camerawerk van Jeanne Lapoirie (8 femmes) zien we soms veel meer dan dat bij een normaal shot mogelijk zou zijn. Bij een normaal shot is de focus namelijk op wat je voor je ziet. Maar bij het camerawerk van Lapoirie zien we veel meer details van personages en het verhaal.

Daarnaast stelt 120 BPM de vragen die zo’n film als deze hoort te stellen. Namelijk wie is verantwoordelijk voor de hiv-infectie. Is het drager? Of zijn degene die het sexuele contact aangaan beide verantwoordelijk. Bij deze film komt geen duidelijk antwoord naar boven. Dit vind ik persoonlijk ook passend, want vaak in de werkelijkheid is er ook geen antwoord op te geven, omdat meningen hierover zo verschillend zijn. 120 BPM had waarschijnlijk hetzelfde doel als ACT UP Paris uit de jaren ’90. Namelijk het wakker schudden van mensen en het laten reageren van mensen op de situatie. Persoonlijk vind ik dat de film bij dit doel erg geslaagd is, omdat het me persoonlijk meer bewust heeft gemaakt over de gevaren van AIDS. Dit hoeft natuurlijk niet bij iedereen zo te zijn, maar ik denk zeker dat iedereen wel een reactie op deze film heeft. Dit was ook een van doelen van de film, dus daarin is het ook geslaagd.

Foto: Cinéart Nederland & Les Films de Pierre

De intensiteit van deze film is enorm groot. Zo laten de filmmakers je meenemen door de gevoelens van angst, woede en verdriet van de personages. Daarnaast krijg je een kijk door de ogen van hivpatiënten. Sean, een van de hoofdpersonages, zegt dat je de wereld veel intenser meemaakt. Dit zien wij als kijker ook. We zien hoe de film langzamer wordt en stofjes duidelijker te zien worden. We zien de film gaan van actievolle momenten van verzet naar genotvolle en pijnlijke momenten van emoties. Wat een prachtfilm om te zien! De stofjes, die we vaak te zien krijgen bij dans-scènes, kunnen ook staan voor de mensen die bij het dansen net zoals als stofjes bij elkaar komen. De samenhang en intensiteit van groepen mensen met AIDS zijn hierbij belangrijk. Zij zien namelijk veel meer dan de mens zonder hiv en zijn misschien zelfs nog hechter dan de normale mensengroep, omdat ze in hetzelfde schuitje zitten.

Foto: Cinéart Nederland & Les Films de Pierre

Als kijker wordt je enorm meegenomen door het verhaal en de emoties van de personages. Dit komt natuurlijk ook door het acteerwerk. Simpel gezegd het acteerwerk is briljant. Ik heb enorm meegeleefd met de personages. De cast is zo sterk dat je als kijker deel wilt worden van deze groep, ook al heb je geen AIDS en is dit een verfilming van de werkelijkheid. Misschien kan ik beter zeggen dat je deel wilt worden van de cast, omdat de cast zo enorm goed op elkaar inspeelt. De vorige keer dat ik dit erg sterk voelde was bij One Flew over the Cuckoo’s Nest waar onder andere Jack Nicholson (Batman) en Christopher Lloyd (Back to the Future-Trilogie) in spelen.

120 BPM is uiteindelijk niet alleen een belangrijke film geweest, maar ook een enorm goeie! De cast is enorm sterk. Het camerawerk speelt goed in op het scenario en laat je meer details zien. En de regisseur neemt je mee op de avonturen van ACT UP Paris en laat je nadenken over wat jouw standpunt is over deze politieke en persoonlijke situaties. De DVD van 120 BPM is vanaf 2 februari te koop, bij onder andere bol.com. Mijn dank aan Cinéart Nederland voor het recensie-exemplaar.

Zeer Belangrijk & Zeer Goed
  • Acteerwerk
  • Cinematografie
  • Eerste indruk
  • Genre: Drama
  • Grime & Haarstijl
  • Locaties, Kleding & Decor
  • Montage
  • Originaliteit
  • Personages - Hoofd- & Bijfiguren
  • Production Design
  • Regie
  • Scenario
  • Sound Design & Soundtrack
  • Tweede indruk
  • Verhaallijnen
4.5

Samenvatting

120 BPM is een uitstekende film die ook nog een erg belangrijk is voor de maatschappij en de komende jaren. De cast is enorm sterk in hun toegewezen rollen. Ze voelen echt als een activistengroep en gemeenschap aan. Door het uitstekende camerawerk en regie maken wij mee wat de personages meemaken. Een echte Wonder der Cinema.